Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Το Κάλεσμα της Ύπαρξης





Καλότυχοι εκείνοι οι άνθρωποι, που οδηγούνται κάποια στιγμή της ζωής τους στην επιθυμία να "ξεφυλίσσουν" στοχαστικά περασμένες σελίδες από το "προσωπικό τους καλεντάρι". Άλλες κιτρινισμένες από το χρόνο, άλλες μισοσκισμένες από βολική λήθη. Και να νιώσουν εκείνη την ασυμβίβαστη αίσθηση να αναπολήσουν με θέρμη ορισμένες ανόθευτες στιγμές. Όταν ένιωσαν οι αγαπημένοι του εαυτού τους και όχι οι φθηνοί προδότες του. Και ίσως να τρανταχτούν από αναφιλητά, μακριά από έτσι κι αλλιώς άσχετες ματιές, ανήμπορες να συλλάβουν όλη τη διαυγή συντριβή μιας ύπαρξης που αγκαλιάζει γυμνή την αδυναμία της. Ακόμη κι από ματιές των πλέον κοντινών προσώπων.

Και ίσως αναρωτηθούν πώς στο διάβολο έχουν βρεθεί μέσα σε μια ασφυχτική τρύπα, που παριστάνει πως είναι ζωή.
Να παρασύρονται σε άσκοπα και υπερφίαλα όνειρα.
Να καταναλώνονται σε ενεργοβόρες διαπλοκές: με ιδεολογικά στοιχειά, με ματαιοδοξίες κοινόχρηστες, με σαδιστικούς φαύλους κύκλους, με τις λάθος ερωτήσεις, με φοβίες αυτοσυντηρούμενες.

Αυτά είναι τα ερωτήματα που καναλιζάρουν όλη τη συσσωρευμένη αδυναμία για να τη μετουσιώσουν κι εκπέμψουν ως Δύναμη! Αν και οι δράσεις που θ'ακολουθήσουν εκπέμπουν σε ανάλογες συχνότητες.

Καθώς αυτό που ίσως ακολουθήσει αποδειχτεί ένα μικρό προσωπικό θαύμα: ο λόγος τιμής που δίνεται στον εαυτό να μη χάσκουν άλλο σαν κακόγουστα, κακοφτιαγμένα αγάλματα. Προσποιούμενοι ότι προχωρούν μπροστά, για να πάνε πού άλλωστε; Και τις στιγμές τους να μπολιάζουν μ'εκείνη την πνοή που δίνει σημασία στο γεγονός ότι υπάρχουν, ότι ζούνε. Κι αργότερα, ότι πέρασαν κάποτε από εδώ χάμου!

Δεν είναι ούτε μάχη επιβίωσης ούτε επιβεβαίωσης. Είναι, ενάντια στη σκουριά των αυτοματισμών, το ατέρμονα επαναλαμβανόμενο Κάλεσμα της Ύπαρξης.

 "Τα πάντα ρει". Αλλίμονό μας αν όχι κι εμείς μαζί τους!

Ο Ένοικος...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου