Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπινων όντων αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες"(ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;). Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία!

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

γραμμές συρματοπλέγματα...


Στίχοι που γκρεμίζουν τα εσωτερικά τείχη, τα οποία περικλείουν τον ύπνο της πιο ίσως αγνοημένης, αυθεντικής κι ευγενούς συνάμα χορδής μας. Εντός μας. Που πνίγεται και κλωτσάει μπροστά σε όλη την ασχήμια του κόσμου. Κι άρα μεταφέρει το σπόρο της ρήξης και της κυοφορίας κάτι διαφορετικού κι ελπιδοφόρου...
 Στίχοι παρμένοι από ένα ιστολόγιο που έχει να πει τόσα πολλά με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο.

ανιχνευτής



γραμμές συρματοπλέγματα... 


Στις χούφτες μου, γραμμές συρματοπλέγματα δυο μου ανάσες,
τρώνε τις σάρκες μου με μυρωδιά καμμένης γης
στο κάδρο του κόσμου βάλτε καρφιά
συγκρούομαι άπραγη, ανέκφραστος ο ουρανός
πετάει μονάχα φωτιές
μορφές θανάτου με θόρυβο σιωπής
-έχεις ακούσει το πάγωμα της φωνής μες στον χαμό;
γονάτισαν όλες οι στιγμές στο κλάμα ενός παιδιού
δυο βήματα γης και δυο χνάρια ωκεανού
σε μια στιγμή μονάχα ματαιότητας
-έχεις δει βλέμματα να αιμορραγούν;
ψυχές με τραύματα αιώνια σώματα
που γίνονται σημαίες απομόνωσης
μες στην βοή του κόσμου...
συνάφεια ματαιοδοξίας κενοδοξίας
στο πτυελοδοχείο μιας πόρνης εποχής
απάτητη δεν έμεινε καμία κόλαση
δίχως αντάλλαγμα τριάντα αργύρια 


Το διαβάσαμε στη συννεφιά. Η εικόνα της ανάρτησης είναι από εμάς. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου