Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Η Αλήθεια



του Γιώργου Χαραλαμπίδη

Η Αλήθεια γέννησε πολλά παιδιά.
Τη Γνώση, τη Μάθηση, τη Συνεννόηση, τη Λογική, την Ιδέα και πολλά ακόμη.
Δυο παιδιά της Αλήθειας το Ψέμα και το Μυστικό ξεχώρισαν!
Είπαν εγώ τα καταφέρνω καλύτερα από τη μαμά, καλύτερα χωρίς τη μαμά!

Η Αλήθεια τρόμαξε, προσπάθησε να τα νουθετήσει, αλλά αυτά δεν την άκουγαν.
Και δώστου το Ψέμα αλλοίωνε την Αλήθεια και δώστου το Μυστικό την έκρυβε.
Θα μου πείτε και το ανθρώπινο μυαλό που δεχόταν το ψέμα και το μυστικό δεν είχε ευθύνη;
Θα κάνω πως δεν ξέρω την απάντηση και θα συνεχίσω…

Η Αλήθεια λυπημένη κάθισε σε μια γωνιά (του ανθρώπινου μυαλού) και έκλαιγε. Τι να έκανε, παιδιά της ήταν! Θυμόταν, όταν ήταν μικρά, τι ζωηρά και τι χαριτωμένα ήταν! Αυτό της έδινε ελπίδα ότι κάποια μέρα θα διορθώνονταν.
Αλλά αυτά, θαρρείς από αλαζονεία, θαρρείς από γινάτι, κάλυπταν όλο και μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης συνείδησης.
Θα μου πείτε η ανθρώπινη συνείδηση δεν έχει ευθύνη;
Θα κάνω πως δεν ξέρω την απάντηση και θα συνεχίσω…

Βλέποντας την απραξία της μαμάς τους οι δυο «επαναστάτες», βλέποντας και την αποδοχή που είχαν από τον άνθρωπο, ξεθάρρεψαν.

Άρχισαν να ονειρεύονται ότι μπορούν ν’ αντικαταστήσουν την Αλήθεια και να οδηγήσουν αυτά, τον άνθρωπο από δω και πέρα.
Στην προσπάθεια τους να υπερβούν το ανυπέρβλητο, συνεργάστηκαν με το δράκο Μίσος, την λάμια Εκδίκηση, την αμαρτωλή Λαγνεία και με ένα σωρό ακόμη τέρατα που η Αλήθεια όταν ήταν μικρά, τους είχε πει πολλές φορές να τα αποφεύγουν και να μην κάνουν παρέα μ’ αυτά.
Έτσι περνούσε ο καιρός, το Ψέμα και το Μυστικό έγιναν βασιλιάδες της ανθρώπινης σκέψης, του ανθρώπινου λόγου, της ανθρώπινης πράξης.
Κολάκευαν τον ψεύτη, τον μυστικοπαθή, τον ανόητο, τον βίαιο, τον απατεώνα, ώσπου κάποια εποχή όλοι οι σημαντικοί άνθρωποι που έπαιρναν σημαντικές αποφάσεις, ήταν ψεύτες, μυστικοπαθείς, ανόητοι, βίαιοι, απατεώνες.
Όποιον τολμούσε να θυμηθεί και να ψελλίσει κάτι για την αλήθεια, τον έλεγαν ψεύτη, ανόητο, απατεώνα, του έριχναν τόνους λάσπης, τον έστελναν εξορία, τον έβαζαν φυλακή.
Θα μου πείτε, οι άνθρωποι που ψήφιζαν τέτοιους δεν είχαν ευθύνη;
Θα κάνω πως δεν ξέρω την απάντηση και θα συνεχίσω…

Συμβούλεψαν τους ανθρώπους ν’ αγνοήσουν την συνείδηση (κι ας πονούσε), και να υποταχτούν σε ένα πολιτικό σύστημα που θα σκεφτόταν και θα αποφάσιζε γι’ αυτούς (αυτοί γιατί να κάνουν τον κόπο να σκέπτονται;).
Τους συμβούλεψαν επίσης να μην αναρωτιούνται για το τι είναι δίκαιο και τι άδικο. Το δίκαιο θα το φρόντιζε από δω και πέρα ένα σύστημα δικαστών, δικαστηρίων, δικηγόρων. Άλλωστε η δικαιοσύνη είναι δύσκολη έννοια. Δεν είναι για ανόητους!
Εγκατέστησαν κι ένα οικονομικό σύστημα! Εδώ να δείτε μαεστρία! Όπως κι αν τα μετρούσες, ο πολίτης ήταν χρεωμένος. Χρώσταγε για το ηλεκτρικό, χρώσταγε για τοτηλέφωνο, χρώσταγε στην εφορία, χρώσταγε παντού.
Αλλά έτσι μπουκωμένος όπως ήταν με μυστικά και ψέματα, από τους καλοπληρωμένους δημοσιολόγους και δημοσιογράφους, τι να πει; Πλήρωνε και δεν μιλούσε!

Του έλεγε η συνείδηση του:
Γιατί δεν ρωτάς ποιος εκδίδει το χρήμα και σε τι ποσότητες;
Γιατί δεν ρωτάς πώς έγινε το χρέος τόσο; Πού είναι ο λογαριασμός;
Γιατί πρέπει να πληρώνεις φόρο για το σπίτι σου;
Γιατί πρέπει να πληρώνεις φόρο για το χωράφι σου;
Γιατί πρέπει να δουλεύεις 10 ώρες και όχι 4;
Γιατί οι αποδοχές σου ποτέ δεν σου φτάνουν;
Γιατί ανέχεσαι να σου κλέβουν την σύνταξη;
Δική τους είναι η Γη, και στη νοικιάζουν;
Πώς θα έχεις υγειονομική περίθαλψη και παιδεία για τα παιδιά σου, όταν κλείνουν τα δημόσια σχολεία και νοσοκομεία και δεν έχεις λεφτά για τα ιδιωτικά;
Αυτός άνοιγε τα μάτια διάπλατα και κοίταζε με ύφος αγουροξυπνημένου. Ύστερα ξανάπεφτε στον ύπνο (του μυαλού).
Θα μού πείτε, άξιος της μοίρας του!
Θα κάνω πως δεν ξέρω την απάντηση και θα συνεχίσω…

Τα παραπάνω συστήματα στήθηκαν με την ευλογία ενός συστήματος ελέγχου της ανθρώπινης πίστης που λέγεται Εκκλησία. Αυτή η Εκκλησία «ξέχασε» τι πραγματικά διδάσκουν τα βιβλία πίστης της θρησκείας, τον τρόπο πίστης, και έγινε ένα με το Ψέμα και το Μυστικό.
Άλλο ένα σύστημα που ξέχασε τους όρκους πίστης του, ήταν αυτό που ορκίστηκε πίστη στην Πατρίδα.
Τώρα, ένα σύστημα είναι στα μυαλά όλων! Το σύστημα Αγορές! Εκεί ο Παράδεισος, εκεί η ευτυχία!
Αλλά όταν σου τα έχουν πάρει όλα και δεν έχεις τίποτε να πουλήσεις στις αγορές, τι θα κάνεις εκεί; Τι θα πουλήσεις εσύ που να θέλουν οι άλλοι να αγοράσουν;
Το σώμα σου; μα τότε θα είσαι σκλάβος τρίτης κατηγορίας!
Το πνεύμα σου; μα τότε θα είσαι σκλάβος δεύτερης κατηγορίας!
Την ψυχή σου; μα τότε θα είσαι σκλάβος πρώτης κατηγορίας!
Πώς, δεν θέλεις να είσαι σκλάβος;
Τότε την απάντηση σου την έχει δώσει εδώ και πολλά χρόνια ο εθνικός ποιητής Ανδρέας Κάλβος!
Η ελευθερία θέλει Αρετή και Τόλμη!
Τόσο απλά!
Και μια από τις ιδιότητες της Αρετής είναι η Φιλαλήθεια!
Μόνο που την αλήθεια δεν γίνεται να στην δώσουν, γιατί τότε θ’ αναρωτιέσαι με το συνηθισμένο χαζό ύφος:
-Είναι αλήθεια;
Την αλήθεια πρέπει να βρεις την τόλμη να την ανακαλύψεις Εσύ! Να την αποδεχθείς Εσύ! Να την ψηλαφήσεις, να την ψάξεις, να την ρωτήσεις και να μην αμφιβάλλεις ότι την βρήκες! Όχι μόνος, ποτέ μόνος! Και βέβαια τόλμη να την διαδόσεις!
Μην ρωτήσεις «Ποια αλήθεια;», είναι χαζή ερώτηση. Την αλήθεια για το πώς έφθασες στον πάτο! Την αλήθεια του γιατί έφθασες εδώ! Να είσαι σίγουρος ότι η ίδια αλήθεια ισχύει σε παγκόσμιο επίπεδο. Όπως ότι ο ίδιος ήλιος φωτίζει όλες τις πλευρές της Γης.
Άλλωστε η αλήθεια σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο είναι το κοινά αποδεκτό! Σταμάτα να κάνεις το λιονταράκι και να καμώνεσαι επαναστάσεις χωρίς επίγνωση της αλήθειας! Πρώτα από εκεί θα ξεκινήσεις! Θα πετάξεις τα ψέματα που σ’ έχουν ταΐσει, θα φανερώσεις τα ψέματα που είπες ή κάλυψες εσύ, κι όλα τα μυστικά, και θ’ αναζητήσεις την Αλήθεια!
Και αφού την βρεις, να την βάλεις οδηγό σου! και δάσκαλο στα παιδιά σου! τώρα, γιατί αύριο θα είναι ίσως αργά…

πηγή : Ακτιβιστης

Εμείς το διαβάσαμε στην υπόγεια τάξη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου