Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Η αξία της γλώσσας (και η διαλεκτική του πονηρού λόγου)


" Η εξουσία της γλώσσας μέσω της διαλεκτικής, του δυσνόητου και του θώκου της αξίας, είναι στοιχείο που δεν προάγει τη Δημοκρατία. Είναι η ασθένεια της Δημοκρατίας. Ένα κριτήριο πολιτικής στιβαρότητας είναι η μη ύπαρξη παρεκτροπής και πολυλογίας. Ο πολιτικός που κάνει διαλεκτική ρητορεία είναι αντίθετος με τον πολιτικό που είναι διαλεκτικός στη ρητορεία."

IMG_4785 IMG_5178 IMG_5209
Φωτογραφίες Eos Aurora


Η αξία της γλώσσας (και η διαλεκτική του πονηρού λόγου)

«Στην ανθρωπότητα θα προκύψει αίσιον όταν επαναπροσδιορίσει τη λεκτική σημειολογία της», είπε πριν από 2500 χρόνια ο στοχαστής της Ελέας, Παρμενίδης. «Βρισκόμαστε σε ένα σύγχρονο πύργο της Βαβέλ, μιλάμε το ίδιο αλλά δεν καταλαβαινόμαστε, φτιάχνουμε προτάσεις αλλά δεν ξέρουμε τι σημαίνει η κάθε λέξη», επανέλαβε πριν από λίγα χρόνια ο Βιντγκενστάιν, ο άνθρωπος που τίναξε το μαθηματικό οικοδόμημα της γλώσσας στον αέρα, τιθέμενος ο εισηγητής της απλουστευμένης λογικής.

Πάμε όμως από την αρχή, στον Παρμενίδη, ο οποίος έκλεισε τη φυσικο-κεντρική θεώρηση της Ιωνικής φιλοσοφίας, βάζοντας έναν αόρατο μεταφυσικό ογκόλιθο στο κέντρο της που κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει, ανάγοντας τη γλώσσα ως πρωταγωνιστή και όχι ουραγό της σκέψης. Όλη η φιλοσοφία, λέει έμμεσα ο Παρμενίδης, είναι έρευνα της γλώσσας, κατά την οποία, αν θες να μιλάς σωστά βούτηξε τη γλώσσα στο μυαλό σου, αν όμως θέλεις να μάθεις την αλήθεια, βούτηξε με το μυαλό σου στη γλώσσα.

Τα περισσότερα προβλήματα δεν στέκουν αν ο άνθρωπος προσδιορίσει τι λέει και τι συγκρίνει, συμπληρώνουν με ένα στόμα και οι δυο, Παρμενίδης και Βιτγκενστάιν. Κοινώς, μπαίνουν στο ζύγι από το νου, μη συγκρίσιμα μορφώματα, είτε σχετίζονται είτε όχι, ας πούμε το ψάρι με το φαΐ ή η ηθική με το ποδήλατο, κάνοντας τον τρελό πίθηκο να συμπεριφέρεται και ως ασυνεννόητος. Ας πάρουμε για παράδειγμα δυο σχετικές έννοιες που τις θεωρούμε συγκρίσιμες και αντίθετες μεταξύ τους, τον Καπιταλισμό με τη Δημοκρατία. …

Καπιταλισμός προέρχεται εκ του κάπιταλ = κεφάλαιο ή κεφαλαίο και την κατάληξη -ισμός ή -ismus που δεικνύει κατεύθυνση. Επομένως, καπιταλισμός είναι η κατεύθυνση του ανθρώπου να κεφαλοποιεί, να αποθηκεύει, υλιστικά και πνευματικά «αγαθά». Δημοκρατία, όμως, σημαίνει αρχή – κράτος του Δήμου και είναι έννοια διαχείρισης των αγαθών.

Άρα, ο καπιταλισμός μπορεί να συγκριθεί με τον λιγότερο ή περισσότερο καπιταλισμό, όπου τη μια πλευρά τίθεται η πλειστότητα και από την άλλη η απληστία, με ενδιάμεσο το «όσα πάνε κι όσα έλθουν». Η Δημοκρατία με τη σειρά της μπορεί να συγκριθεί με άλλες πράξεις διαχείρισης, όπως είναι η βασιλεία, η τυραννία, η ολιγαρχία, ο κομμουνισμός ή ο σοσιαλισμός όπου ειδικά εδώ είναι κομμουνισμός με χιούμορ.

Αυτό το παράδειγμα λέχθηκε για να εντοπίσουμε το μπέρδεμα των εννοιών της γλώσσας μας, το οποίο προέρχεται είτε από την ασυναίσθητη εκτροπή του λόγου είτε από την προσχεδιασμένη.

Ας πάμε να εξετάσουμε την προσχεδιασμένη εκτροπή ή τη λεγόμενη «διαλεκτική του πονηρού λόγου».

Η διαλεκτική είναι τρόπος να εξουσιάζει ο άνθρωπος τον άνθρωπο με το λέγειν του, κάνοντας τον άλλο να φαίνεται μικρός και προφέσορας εκείνος. Για παράδειγμα, διαβάζοντας την φαινομενολογία του πνεύματος του Χέγκελ αισθάνεσαι πόσο πιο ανώτερος ήταν στη σκέψη του σε σχέση με την παιδιακίσια δική σου σκέψη. Και φυσικά δεν τολμάς να αντιπαρατεθείς ή να τον κρίνεις γιατί νοιώθεις αδύναμος, πέραν του ότι δεν έχεις πλήρως καταλάβει.

Η διαλεκτική όμως που βασίζεται στον ορθολογισμό, μπορεί να βασίζεται και στην πονηράδα. Να παρουσιάζεται δηλαδή κάτι που είναι επουσιώδες ως πολύ σημαντικό, με μια πρακτική που μπορεί να χαρακτηριστεί «η διαλεκτική του φελλού επί της συζήτησης του οίνου». Παρουσιάζεις, δηλαδή, σε μια συζήτηση για το κρασί, το φελλό, τόσο επιστημονικά και περιγραφικά εκτρέποντας τη συζήτηση, βρισκόμενος πάντοτε στο θέμα, κάνοντας τον άλλο να σε κοιτάζει με ανοιγμένο στόμα. Και τον ταπώνεις με το φελλό σου κάνοντάς τον να ξεχάσει το κρασί.

Η «διαλεκτική του φελλού» μπορεί να οριστεί και δόκιμος όρος στην πολιτική ρητορεία που γίνεται αγυρτεία. Ακούς τον άλλον να ρητορεύει πεμπτουσιακά, τιθέμενος σε ένα περιφερειακό θέμα, αναγορεύοντάς το ως πρότυπο αξίας και ανοίγεις το στόμα σου αισθανόμενος ότι είσαι βλάκας.
Και φεύγεις λέγοντας, τι σπουδαίος, τι θαυμάσια τα είπε, δικτάτωρ του πανεπιστημίου δικαίως είναι και στην οδό Καραγκιόζη της Σερβίας έχει το γραφείο του. Και όταν σε ρωτήσουνε «τι είπε», απαντάς «πολύ ωραία τα είπε, να δεις τι είπε, να δεις τι είπε…» και ξύνεις το κεφάλι σου μη αναλογιζόμενος ότι εσύ είσαι ο φελλός μαζί και ο Καραγκιόζης.

Η εξουσία της γλώσσας μέσω της διαλεκτικής, του δυσνόητου και του θώκου της αξίας, είναι στοιχείο που δεν προάγει τη Δημοκρατία. Είναι η ασθένεια της Δημοκρατίας. Ένα κριτήριο πολιτικής στιβαρότητας είναι η μη ύπαρξη παρεκτροπής και πολυλογίας. Ο πολιτικός που κάνει διαλεκτική ρητορεία είναι αντίθετος με τον πολιτικό που είναι διαλεκτικός στη ρητορεία.

Ο άνθρωπος που συζητά και δεν κάνει τον σπουδαίο είναι πολύ πιο σπουδαίος από αυτόν που ρητορεύει μεγαλεπήβολα κι επιθετικά. Σε παρασύρει, εκτρέπει το νου απο το ουσιαστικό, προάγοντας την αξία του φελλού από την ουσία που έχει μέσα το μπουκάλι. Αποτείνεται σε αφελείς. Ας ορίσουμε κάποτε στην εκτίμηση που πρέπει να έχουμε για τους πολιτικούς να κυριαρχεί το προσδιοριστικό του λόγου και το λακωνίζειν.


Σωτήρης Γλυκοφρύδης

To διαβάσαμε στο terra papers

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου