Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Όταν εύχεσαι πρέπει να βάζεις κι ένα χεράκι κι εσύ για την πραγματοποίηση των ευχών σου...



Eυχές! Μόνο τις μέρες των κατεστημένων θρησκευτικών εορτών, ως συνήθως!

"Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος!"
Κι ας ξέρουμε καλά ότι το πλέον πιθανό είναι πως οι διαμορφούμενες καταστάσεις και οι τρέχουσες εξελίξεις οδηγούν τα πράγματα, τα κοινά, σε μονοπάτια που απέχουν πολύ από αυτό που (φυσιολογικά) προσδιορίζουμε ως ευτυχία, ως ολοκληρωμένη και αξιοπρεπή ζωή, ως αρμονική συμβίωση με τον Άλλον. Ίσως γιατί και οι ίδιες οι (εμφυτευμένες απο γεννησιμιού) πεποιθήσεις και πιστεύω μας είναι και οι αιτίες που μας κρατούν ζαλισμένους, ξεγελασμένους, αποξενωμένους, κατακερματισμένους...

"Αγάπη!", "Υγεία!", "Ειρήνη!"...Κι ας βλέπουμε ότι τα πράγματα και οι μεθοδεύσεις, σε τοπικό κι έξω απ'αυτό επίπεδο, μοιάζουν να εχθρεύονται και να αποστρέφονται αυτές τις θεμελιώδεις για το "ευ ζην" έννοιες...

Κι αυτές τις μέρες: "Καλή ανάσταση!" "Να είμαστε καλά!"
 Αν πίσω από αυτές τις ευχές, ανεξαρτήτως θρησκευτικών πεποιθήσεων και προσκολλήσεων, υπάρχει ισχυρό συμβολικό νόημα, τότε για ποια και ποιων τελικά την "ανάσταση" ευχόμαστε κι αποβλέπουμε; Αυτών, ολόκληρων πληθυσμών και γενεών ανθρώπων, που σταυρώνονται διαχρονικά, καθημερινά, βασανιστικά, σαδιστικά και ύπουλα σε καθημερινή ανελέητη πλέον βάση; Για την ευημερία δεικτών, στατιστικών, προγραμμάτων διάσωσης "ευαγών ιδρυμάτων" και "ιδρυματαρχών", για ποιους και στο όνομα ποιου τέλος πάντων;
Εκείνου του μακάριου κι άφθαρτου όντος (ο εβραϊκής καταβολής, για την...ελληνική πραγματικότητα, εκδικητικός και ζηλόφθονος Γιαχβέ!), που αποφάσισε και να ενσαρκωθεί και να μαρτυρήσει (ποιος του το ζήτησε;) για να εξαγνίσει τον κακόμοιρο τον άνθρωπο από κάποια απροσδιορίστου μυθικού χρόνου στοιχειωμένη βαριά αμαρτία; Και να νομιμοποιήσει την επίγεια χειραγώγηση και δουλεία στο όνομα των επί γης αντιπροσώπων και "ειδικών" του; Που μόνο από την φιλανθρωπία και την αλληλεγγύη τους δεν διακρίνονται, αντίθετα με τη σωρεία ψεμάτων, φριχτών κουσουριών και αμαρτημάτων που τους ονοματίζει; Αρα...το εγχείρημα της "ανάστασης" απέτυχε παταγωδώς σε ηθικό, φιλοσοφικό και...πρακτικό επίπεδο, μιας και "το γεμάτο σοφία και θεϊκή πρόνοια" οικοδόμημα οδεύει σταθερά, σκοταδιστικά και φανατικά...κατά διαόλου! Εκτός κι αν οι φουκαράδες άνθρωποι, φτιαγμένοι από χώμα, νερό και σκόνη και καημούς και πάθη...οφείλουν να υποφέρουν απαίσια στους αιώνες των αιώνων για την υπόστασή τους...Αφού και το φιλοδοξο θεϊκό "εγχείρημα" αποδείχτηκε άνεϋ ουσίας λόγω ισχυρών επίγειων συμφερόντων και με "θεϊκή" επιπλέον βούλα και νομιμοποίηση. Άρα ηδουλεία έγινε πιο υποφερτή ελέω μεταθανάτιας ανταμοιβής στους πειθήνιους και πτωχούς τω πνεύματι...

Γι'αυτό προσέχετε τι εύχεστε, αν δεν θέλετε να μοιάζετε με άδεια κελύφη που τα παρασύρουν οι άνεμοι και τα ρεύματα της κενότητας και τιποτοσύνης! ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΔΟΝΗΤΙΚΟΙ ΦΟΡΕΙΣ και μεταφέρουν ενέργειες, τότε ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΕΝΝΟΕΙΤΕ! Και να ΑΝΑΛΑΒΕΤΕ ΔΡΑΣΗ για την ευόδωση των ενεργειών που μεταφέρουν αλλαγές προς θετικές κατευθύνσεις για κάθε ανθρώπινο ον χωριστά (αφού "όλοι είναι παιδιά του ίδιου θεού") κι όλους μαζί...Κι ας μην τους γνωρίζουμε, κι ας μην ανήκουν στον προσωπικό μας κύκλο αγαπημένων προσώπων, στη δικιά μας πίστη, σέχτα, στρατόπεδο, ιδεολογία...

Γιατί μόνο η ενεργός ανάληψη ευθυνών και ο θάρρος της επιλογής είναι η πραγματική απελευθέρωση για τον άνθρωπο! Με αδιαπραγμάτευτους στόχους ζωής την ανάπτυξη της αυτο-επίγνωσης (που ουδεμία σχέση έχει με την...οικονομική ανάπτυξη!) και της ανεξαρτησίας της αντίληψης!
Και κάθε μέρα είναι η κατάλληλη μέρα για να αρθρώνεις ευχές...που τις εννοείς πραγματικά και βάζεις κι ένα καλό χεράκι και λιθαράκι κι εσύ για την πραγματοποίησή τους, με όποιο τρόπο μπορείς... Κι όχι γιατί υπόκεινται σε κάποιο εορταστικό πρωτόκολλο. Και κάθε μέρα που είμαστε ζωντανοί και παλεύουμε, όχι απλώς για να επιβιώσουμε αλλά και για να προετοιμάσουμε το έδαφος για καλύτερες πιο φωτεινές ημέρες, είναι μέρα άξια εορτής!

Διαφορετικά ο επίγειος φαύλος κύκλος θα παραμένει αέναα κατηλειμμένος κι ανατροφοδοτούμενος από ό,τι χειρότερο παράγεται κι αναδύεται από τις τρομαχτικές αβύσσους της στρεβλής ύπαρξης...Της Μη-Ύπαρξης.
Διαφορετικά τα μηχανικά, καθωσπρέπει, ευχολόγια θα μοιάζουν μονίμως με δείκτες χρηματιστηρίων σε σταθερή καθοδική πτώση (για να μιλήσουμε και τη γλώσσα των εποχών) ή με σανίδες σωτηρίας που πετιούνται σε πνιγμένους με μη αναστρέψιμο σχεδόν βύθισμα, ολοταχώς στον πάτο των πιο σκοτεινών ωκεανών της ύπαρξης...

ανιχνευτής

To κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο antidras.blogspot.gr στις 20/4/2014(Πάσχα)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου