Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ "ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ"





"Μύθοι και παραδόσεις όλων των λαών μιλούν για μυστικές πύλες και περάσματα, που οδηγούν σε κόσμους όπου υπάρχουν όντα μιας άλλης πραγματικότητας. Η παρουσία τους μοιάζει να μαγνητίζει τον ανθρώπινο νου, να τον μαγεύει και να τον εισάγει σε νέες διαστάσεις, πέρα από το χώρο και το χρόνο, πέρα από κάθε λογική.

Στα βάθη κάθε ανθρώπινης ύπαρξης λέγεται πως υπάρχουν εκείνες οι κρυμμένες δυνατότητες που ανοίγουν τις «πύλες» προς αυτούς τους κόσμους. Πύλες που δημιουργούν μονοπάτια επικοινωνίας των κόσμων, ώστε να ρέει ο ένας μέσα στον άλλο, αμβλύνοντας τα στενά όρια της ύλης. Αποκαλύπτοντας αυτά τα αόρατα μυστικά μονοπάτια οδηγούμαστε σε μια γοητευτική «χώρα», που έχει κάτι από τη φευγαλέα φύση, το απόκοσμο άγγιγμα και τη μαγεία ενός ονείρου. Έναν κόσμο που είναι συνώνυμος με την ομορφιά, τη δημιουργία, τη χαρά για τη ζωή και την αιώνια νεότητα. Έναν ξωτικόκοσμο του οποίου οι κάτοικοι συχνά επισκέπτονται το δικό μας κόσμο, όταν τα «πέπλα» της ύλης λεπταίνουν και επιτρέπουν αυτή την επαφή."
Tα παραπάνω πάρθηκαν από το e-zine.gr

To παρακάτω ποίημα είναι αφιερωμένο στα γεμάτα γοητεία λαογραφικά στοιχεία, τους σφύζοντες από μυστήρια, συμβολισμούς και μαγεία μύθους, τις μυστικές παραδόσεις και το παγανιστικό παρελθόν των λαών. Στοιχεία που δεν έπαψαν να υπάρχουν ακόμα, έστω και συγκαλυμμένα πίσω από εθιμικές συνήθειες και δραστηριότητες και θρησκευτικές γιορτές...
Αλλά κυρίως είναι αφιερωμένο στη "Μεγάλη Μητέρα"! Τη Φύση, τα θαύματα και τα μυστικά της ("στη φύση αρέσει να κρύβεται", που έλεγε και ο Ηράκλειτος), τις ομορφιές της και τις δοξασίες, θρύλους και "στοιχειωμένα γοητευτικές ιστορίες" γύρω από τη μαγευτική υφή και χροιά της. Που τόσο μας συνάρπαζαν μικρούς, αν είχαμε την τύχη να διαθέτουμε μια γιαγιά (ή κι ένα παππού) που γνώριζε αυτή την "ιδιαίτερη γλώσσα" και δεν βαριόταν να μας "μιλάει με αυτήν". Με αφηγήσεις που μας καθήλωναν, συχνά μας τρόμαζαν, αλλά σίγουρα μας δίδασκαν πράγματα με το μοναδικό αρχετυπικό τους τρόπο και μας ταξίδευαν, σε περιπέτειες που συνδέονταν και με τις ίδιες τις αψηλάφιστες εσώτερες πτυχές μας. Τις τόσο διαβρωμένες από τα "σίδερα" του αφύσικου, πλαστικού και ανηλεώς τεχνοκρατικού πολιτισμού. Ενός "πολιτισμού" που σε συνέργεια με τις καταπιεστικές και γεμάτες ενοχικά σύνδρομα θρησκείες του δαιμονοποίησαν τη Φύση, τη συκοφάντησαν και τη σύλλησαν, κι ακόμα ασελγούν με ωμότητα κι απερισκεψία σε βάρος της. Στερώντας από τον άνθρωπο εκείνη την ιδιαίτερη και τόσο παλιά μαγεία, όσο και η παρουσία του στη γη. Εκείνο το δέος κυρίως για το θαύμα της ύπαρξης, της ίδιας της ζωής! Κι εκείνη τη "μαγική περιέργεια" και λαχτάρα για εξερεύνηση κι αποκρυπτογράφηση του ίδιου του κόσμου που τον περιβάλλει.
Μια τόσο οικείας στους κατοίκους της υπαίθρου μαγείας (και ειδικά εκείνους των αλλοτινών εποχών), που γεμίζει τη ζωή του ανθρώπου με χρώματα, αισθήσεις αρμονικές με τη φυσική πνοή του κόσμου του και ιδιαίτερες σημασίες, σε μια ρευστή πραγματικότητα που ανακαλύπτει και πάλι η Επιστήμη μέσω τομέων όπως η κβαντική φυσική ή "νέα Αλχημεία". Όπου υλικό κι ενεργειακό, πραγματικό κι εξωπραγματικό συναντιούνται και αλληλεπιδρούν συνωμοτικά!

ανιχνευτής 



                                   ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ "ΑΛΛΩΝ"
                                    (...και του ανιχνευτή)

Είμαστε η πρωινή αύρα που πάνω στα νερά του ποταμού γλιστράει.
Είμαστε το ανάλαφρο περπάτημα που ανατριχιάζει το δέρμα της λίμνης.
Είμαστε ο αόρατος χορός
που τη σκόνη σηκώνει στις όχθες και ολόγυρα τη σκορπάει.
Αέρινα είμαστε παιχνιδιάρικα χάδια που καλοπιάνουν τις φυλλωσιές.
Είμαστε του δάσους τα ύποπτα σουρσίματα
και τα απότομα από το πουθενά τριξίματα
που προειδοποιούν τους καταπατητές.
Είμαστε οι φύλακες των ανθέων και οι ένοικοι των κορμών.
Της πληρότητας και της πολυχρωμίας είμαστε οι τιμητές
και οι αέναοι ψίθυροι των μύθων.
Άλλοτε οι φιλήσυχοι και κάποτε ζαβολιάρηδες γείτονες
κι άλλοτε της ασέβειας οι οργισμένοι τιμωροί.
Τα θαυμαστά είμαστε παιδιά της Μεγάλης Μητέρας.
Που θρηνούν με λυγμούς
για το βιασμό και τις χαρακιές πάνω στο σώμα της
για τη χυμένη τοξική χολή μέσα στο αίμα της
για τα δηλητήρια που την ανάσα της βαραίνουν.

Είμαστε αυτοί που για τη χαμένη ισορροπία πενθούν...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου