Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Ο Τσαρλς Μπουκόβσκι και οι ακαδημαϊκοί...

Ωδή στον Τσαρλς Μπουκόφσκι
(Αυτοί που έκλασε ο Θεός στη μούρη)





"Πρώτα δοκιμάζουν να σε τσακίσουν με την ανυπόφορη φτώχεια
κι ύστερα δοκιμάζουν να σε τσακίσουν με τη μάταιη φήμη.
Κι αν δεν σπάσεις με κανένα από τα δύο, υπάρχουν οι φυσιολογικές μέθοδοι
όπως οι κοινές ασθένειες που ακολουθούνται από έναν ανεπιθύμητο θάνατο.

Οι περισσότεροι από μας ωστόσο, σπάμε πολύ πριν απ' αυτό όπως ήταν κανονισμένο εξάλλου,
από σεισμό, κατακλυσμό, πείνα, οργή, αυτοκτονία, απελπισία
ή απλά από σοβαρό έγκαυμα στη μύτη την ώρα που ανάβεις το τσιγάρο σου"
.


Σαν σήμερα (σημείωση: το άρθρο αυτό είχε ανεβεί στις 10 Μαρτίου 2012), πριν 18 χρόνια, πέθανε ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, ο δημιουργός του παραπάνω ποιήματος, που έχει τον τίτλο «Πώς είναι η κατάσταση».
Ο λογοτέχνης του βρώμικου ρεαλισμού, αυτός που δεν αναγνώρισαν οι Ακαδημαϊκοί*.

Ακαδημαϊκοί. Τι σημαίνει άραγε η λέξη; Ποιους χαρακτηρίζει; Μήπως τους λαχουροντυμένους σγουρομάλληδες με το σφιχτό το στόμα σαν φιογκάκι,που ακουμπούν τον κώλο τους σε αφράτα μαξιλάρια; Τις ροδαλές κυρίες με τα περίσσια δαχτυλίδια που ανάβουν θυμιάματα στον Σαίξπηρ;

Πιθανότατα. Ο Μπουκόφσκι έλεγε ότι ο Σαίξπηρ είναι υπερτιμημένος, αλλά οι άνθρωποι δεν θέλουν να το ακούν.
Μια τέτοια δήλωση όχι μόνο ξεχωρίζει τους Ακαδημαϊκούς από την «ήρα», αλλά και τους Ακαδημαΐζοντες μαζί.

Ποιοι είναι οι Ακαδημαΐζοντες; Ποιους ορίζει αυτή η λέξη;

Μα φυσικά, τους διανοούμενους. Αυτούς που έπιασε στο στόμα του επίσης ο Μπουκόφσκι, όταν δήλωσε "Διανοούμενος είναι ο άνθρωπος που λέει ένα απλό πράγμα με δύσκολο τρόπο".

Τώρα καταλάβαμε όλοι για ποιους μιλάμε.

Μιλάμε για τους ανθρώπους που δεν συναναστρέφονται άλλο σινάφι απ΄ το σινάφι τους, από το φόβο μην ξοκείλουν σε κατώτερες σκέψεις και απομακρυνθούν απ΄την εξύψωση.

Μιλάμε και για τους ανθρώπους που εκδίδουν βιβλία, τα οποία γράφουν στην πολυθρόνα του Προκρούστη, που έλαβαν κληρονομιά από τους προγονοδιανοούμενους.
Μιλάμε και για εκείνους που εφαρμόζουν τη διανόηση σε μια τέχνη διαφορετική απ΄τη λογοτεχνία. Σκηνοθέτες, συνθέτες, σκηνογράφους,εικαστικούς.

Ο βρομιάρης ο Μπουκόφσκι όμως, μίλησε και γι αυτούς. Η παραπάνω φράση του για τους διανοούμενους είχε συνέχεια και να ‘τη τώρα ολόκληρη: "Διανοούμενος είναι ο άνθρωπος που λέει ένα απλό πράγμα με δύσκολο τρόπο. Καλλιτέχνης είναι ο άνθρωπος που λέει ένα δύσκολο πράγμα με απλό τρόπο".


Ώστε γι αυτόν ένας καλλιτέχνης δε θα μπορούσε να ήταν διανοούμενος;

Δεν θα μπορούσε, δυστυχώς. Ή το ένα είσαι είπε ή το άλλο.
Προσωπικά, έχω χειρότερη άποψη. Θεωρώ πως δεν υπάρχουν διανοούμενοι.Φλωράκια του κερατά είναι. Μια μύγα με μεταξωτό φουλάρι είναι. Άνθρωποι φρυγανιές είναι. Κενοί μα τραγανοί, χωρίς σπουδαία γεύση.

Αν μιλήσω για τη δική μας διανόηση, δείτε δυο χρόνια που βασανίζεται η χώρα, πώς βγαίνουν κάποιοι και φωνάζουν «Πού είναι οι διανοούμενοι; Να τοποθετηθούν οι διανοούμενοι!».

Βγήκε κανείς; Σιγά μη βγει, Να βγει να πει τι; Να απαγγείλει Δημουλά η Δημουλά, να μας παίξει ο Σαββόπουλος τη Συννεφούλα ή να μας δείξει ο Σμαραγδής τις κομμένες σκηνές του Θεοτοκόπουλου;
Γιατί αυτούς θεωρούμε ως διανόηση στην Ελλάδα, συν εκείνους που αυτοθεωρούνται.
Αν είναι διανοούμενοι όμως, τότε δε είναι καλλιτέχνες, άρα να βγουν, να πούνε τι; Τι είναι όλοι αυτοί χωρίς το έργο τους;

Και τότε ποιος να βγει; Να βγει ο Χριστιανόπουλος που έπεσε στη χαραμάδα της Ακαδημαϊκής σκέψης και του δώσανε βραβείο;

Μα δεν τον πήρε ο άνθρωπος και τους το είπε ευθέως: Τι είσαστε εσείς ρε μάγκες για να με βραβεύσετε; Ανώτεροι από μένα είστε; Άει πηδηχτείτε, που σας έκλασε ο Θεός στη μούρη και μοιράζετε βραβεία.

Άει πηδηχτείτε ρε, που σας βρωμάει ο Μπουκόφσκι, συμπληρώνω εγώ.

Αν σας βρωμάει ο Μπουκόφσκι, σας διαφεύγει κάτι σοβαρό καλοί μου διανοούμενοι: ότι βρωμάει ο κώλος σας.
Όσο και να τον πλύνετε, ο κώλος θα βρωμάει, όσο λυρικά κι αν γράφετε, απαγγέλλετε ή καλλιτεχνείτε, ο κόσμος θα βρωμάει.
Απ΄τη στιγμή που δεν το ξέρετε αυτό, όχι δεν είστε διανοούμενοι, δεν είστε καν ευνοούμενοι. Της μοίρας που σας έδωσε ζωή.

Προσέξτε. Αν τον Μπουκόφσκι επιχειρήσατε να τον σκοτώσετε με την ανυπόφορη φτώχεια, εσείς θα πεθάνετε από τη μάταιη φήμη.

Αντί να αλληλογλείφεστε, αντί να αλληλοβραβεύεστε και να αλληλοπαντρεύεστε, ρουφήξτε τρυφερά το αυγό σας κι ακούστε από το τσόφλι του, το τίποτα που σας ξιπάζει.
Αγκαλιάστε το σκοτάδι** μπας και δείτε πού είν' το φως.

Εγώ πάλι, προτιμώ να ασχοληθώ με τη "Μεγαλοφυία του πλήθους".


* Ο Σαρτρ χαρακτήρισε τον Μπουκόφσκι ως το μεγαλύτερο ποιητή της Αμερικής. Ο Σαρτρ δεν ήταν διανοούμενος, ήταν φιλόσοφος.
**"Αγκάλιασε το σκοτάδι" ποίημα του Τσαρλς Μπουκόφσκι.


το παραπάνω πολύ ενδιαφέρον άρθρο αλιεύτηκε από εδώ: Κουρδιστό Πορτοκάλι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου