Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπινων όντων αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες"(ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;). Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία!

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Η ρήση των εποχών που (αφήσαμε να ) μας φορούν καπέλο!




Τι άλλο να γράψουμε, να επισημάνουμε, να αναλύσουμε...Για την εξόφθαλμη και ασύλληπτη παράνοια τόσο της εγχώριας όσο και παγκόσμιας πραγματικότητας. Και ίσως όσα βλέπουμε, βιώνουμε και υποπευόμαστε να είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου και οι ερμηνείες μας να είναι επιφανειακές.

Επιδείξεις καταστροφικού επεκτατισμού, παιχνίδια με τις πιο επικίνδυνες φωτιές για τη συνέχεια του ίδιου του ανθρώπου πάνω στον πλανήτη, κρυφές ατζένες σε συνεργασία με μυστικές υπηρεσίες και αόρατα κέντρα άσκησης εξουσίας, μηχανορραφίες πάνω σε χυμένο αίμα αθώων κι ενόχων...Και ψέματα και δήθεν έκπληξη των ιθύνοντων νόων όταν σκάσουν μύτη τα σημεία και τέρατα μέχρι τα επόμενα ψέματα κι ακόμη χειρότερα σημεία και πιο ανελέητα τέρατα... Ατομικές ελευθερίες και δικαιώματα να δαιμονοποιούνται και να σακατεύονται χάριν "ασφάλειας και οικομομικής ανάπτυξης", πληθυσμοί να σφαγιάζονται, φανατισμένα ασκέρια να θέλουν να επιβάλουν το δολοφονικό σκοταδισμό τους με την εκπαίδευση κι ευλογία των απροκάλυπτα ορατών κι όχι πλέον αόρατων ισχυρών αφεντικών τους...Τυραννίσκοι, πολιτικατζήδες και βλάκες με μακιγιάζ σοβαροφάνειας και κοινωνικά εξαγορασμένο κύρος να λένε στους ανθρώπους πώς (ή και αν είναι συμφέρον για τους οικονομικούς δείκτες πλέον) να ζουν τη ζωή τους κι εκείνοι...να τους ακούνε! Να πείθονται, να το βουλώνουν, να παλεύουν να τα βγάλουν πέρα μέσα σ'ένα κρανίου τόπο που πείστηκαν ότι είναι η αναπόφευκτη κανονικότητα. ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ;

 
Πώς είναι δυνατόν να αποτελεί το ζητούμενο, το δημοκρατικό ζητούμενο του "υπήκοου" που φαντασιώνεται ότι είναι "ελεύθερος πολίτης", αυτή η νοσηρή ησυχία που ευδοκιμεί σε κοιμητήρια; Και τη βαφτίζουν, υπήκοοι και ηγετίσκοι, "ασφάλεια"! Και μάλιστα ελέου Θεού ασφάλεια! ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ;

Πόσο ακόμα πρέπει να ηχεί ο συναγερμός, μέχρι να βραχυκυκλώσει κι ο ίδιος; Μέχρι η μεγάλη νύχτα να σκεπάσει με τα απαίσια πέπλα της την ανάσα και την
εναπομείνουσα ψυχή της ανθρωπότητας; Κι ένα μέρος της ακόμη να φαντασιώνεται ότι διάγει δημοκρατικό βίο; Πού; Μέσα στα πλαίσια κάποιας οργουελικής δυστοπίας που διαρκώς αυγατίζει κι εξαπλώνει την ισχύ της εφιαλτικής της πραγματικότητας πάνω στα κουφάρια των ανθρώπινων κοινωνιών..;

Κι επειδή, από ένα σημείο και ύστερα, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, πιστεύουμε ότι αυτές οι δυο λιτές μα πολύ δυνατές κουβέντες από το παρελθόν συμπυκνώνουν κι αποτυπώνουν στο έπακρο τους σφυγμούς του παρόντος:

"Η τυραννία ενός ηγεμόνα σε μια ολιγαρχία* δεν είναι τόσο επικίνδυνη για το κοινό καλό,
όσο η απάθεια των πολιτών σε μια δημοκρατία"
.

Σαρλ Λουί ντε Μοντεσκιέ

* Για σκέψου πού έχουμε καταντήσει φίλε μου, να φτάνουμε σε τέτοια συγκρίσιμα συμπεράσματα!

ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου