Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Γελιέται απίστευτα όποιος νομίζει ότι δάσκαλος είναι άλλο ένα ακόμη επάγγελμα!


Πόσοι ευφυείς, έντιμοι και αγνοί άνθρωποι μπορούν ν'αντέξουνε αυτή τη διαχρονική και ιδιαίτερα διογκωμένη στις μέρες μας θέαση του ηθικού κακού;
 Και να μη συντριβούν, να μη σβήσουν μες τη θλίψη για τα σκοτεινά μελλούμενα του ανθρώπου;
Ή να βρουν μέσα τους μια Δύναμη που εκπλήσσει και ξεπερνά κι αυτούς τους ίδιους και να ριχτούν με κάθε τρόπο και προνοητικότητα και σταθερό βλέμμα στην παλαίστρα του κόσμου. Ακόμα κι αν όλα φωνάζουν για άνισο μέτρημα και οι πιθανότητες φαντάζουν κάτωχρες γι'αυτούς!

Αλλά πόσο πολύ μπορεί να πετάξουν βλαστό οι σπόροι που σπέρνεις, όταν ξέρεις ως τα τρίσβαθα το πώς και το γιατί...Και η γονιμοποίηση ακόμα και των πιο στείρων φαινομενικά εδαφών!

Ο Καζαντζάκης έγραφε πως η μεγαλύτερη ευτυχία για ένα δάσκαλο είναι να δει τους μαθητές του να γίνονται καλύτεροί του! 
 Ένας δάσκαλος, με όλη την πληθωρικά ταλαντούχα σημασία του όρου ετούτου, που αγωνιά για το αύριο των μικρών κι έφηβων μαθητών του, πόση "άπλα" έχει για να τους εμφυσήσει τις αξίες και τις αρετές;
 Την Αγάπη για τον άνθρωπο και την ελευθερία (άρα για την ίδια τη ζωή, κι όχι με τη χριστιανική επιβολή που είναι ένας σκληρότατος εγωϊσμός πάνω στη γη).
 Τη φιλαλήθεια, τη δικαιοσύνη, την αίσθηση της ομορφιάς, την απλότητα.
 Την αναζήτηση χωρίς συμβιβασμούς της Γνώσης.

Όταν ολόγυρα βρωμάει και ζέχνει, σαν μολυσμένος βαριά αέρας, η αδικία που νομιμοποιείται με κατάπτυστες φράσεις όπως "έτσι είναι η ζωή!". Κι ο εκχυδαϊσμός θεσμών και θεσπιζόντων, η μεταμφίεση της δουλείας σε εργατικότητα, η σκλήρυνση της επιβολής απάνθρωπων τετελεσμένων, ο καταποντισμός της οικογενειακής εστίας, η παραχάραξη των εννοιών χέρι χέρι με την αισχρότητα του ψεύδους. Όλα αυτά κλειδαμπαρώνουν την ψυχή σ'ένα μεταλλικό κέλυφος και διαπλάθουν όχι ελεύθερες κοινότητες αλλά κοινωνικά εκτρώματα και πρότυπα θανάτου. Και κατατρέχουν με περίσσια υποκρισία και ραπίζουν με μανία και βάζουν μόνιμες τρικλοποδιές σε κάθε υψηλή, αγέρωχη και συνάμα αγνή προσπάθεια για ύψωση των ατόμων στους οντολογικούς αιθέρες των νοήμονων πλασμάτων.

Πρώτιστο καθήκον του πραγματικού δασκάλου είναι ν'αποβάλλει από το μέσα της νέας γενιάς τη σκουριά των προλήψεων και το δηλητήριο του μίσους. Και ειδικά όταν μια ολάκερη κοινωνία τροφοδοτείται με ιδεολογήματα κατακερματισμού, αντιπαλότητας και βαρβαρότητας, δηλαδή έχει καταστεί παράλογη κι άρα επικίνδυνη για τη ζωή που ανθίζει. Μια κοινωνία που φουσκώνει από οργή μπροστά σε αβύσσους ανισοτήτων.

Και πόσο τραγικός και την ίδια στιγμή ηρωικός είναι σήμερα ο ρόλος ενός αληθινού δασκάλου που ΟΦΕΙΛΕΙ να κινηθεί ενάντια στο σαρωτικό ρεύμα της ανηθικότητας και της κακίας! Και να υπερβεί και τον ίδιο του τον εαυτό. Συμβάλλοντας καθοριστικότατα στη θεραπεία της κοινωνικής αρρώστιας.

Ή έχει κακούς σκοπούς ή δεν ξέρει τι του γίνεται όποιος ισχυρίζεται ότι ο δάσκαλος είναι άλλο ένα απλώς επάγγελμα!
Ακόμα και οι ίδιοι οι δάσκαλοι αν έχουν συμβιβαστεί μόνο με την επαγγελματική τους -και αμειβόμενη σαφώς πενιχρά- ιδιότητα...

Ο Ένοικος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου