Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Eρωτήσεις που...παίρνουν στο κυνήγι τις απαντήσεις

  • Αν η "κοινή-συναινετική-λογική" και οι θεωρήσεις της γύρω από τη φύση του κόσμου είχαν θριαμβεύσει, ποια θα ήταν η εικόνα σήμερα; Μιλάμε για την ίδια κοινή λογική που κάποτε διακήρυττε ότι η γη είναι επίπεδη, πως δεν είναι δυνατόν να πέφτουν πέτρες-δηλ. μετεωρίτες και μετεωροειδή- από τον ουρανό και ότι δεν γίνεται να υπάρξουν μηχανές βαρύτερες του αέρα-όπως τα αεροπλάνα- που μπορούν να πετάξουν...
  • Ποιοι είναι εκείνοι οι χωροφύλακες της πληροφορίας που επιτρέπουν σε ένα πλήθος πληροφοριών να κυκλοφορεί ελεύθερα κι ένα άλλο το επικηρύσσουν, το συκοφαντούν και το διώκουν; Πότε και πού έγινε αυτή η δίκη; Ποιοι ήταν οι δικαστές, οι ένορκοι και μάρτυρες και οι κατήγοροι;
  • Είναι σαφές ότι όλοι οι δημαγωγοί, οι προπαγανδιστές, οι σφυγμομετρητές, οι καναλάνθρωποι και οι προβοκάτορες στοχεύουν στον επηρεασμό και τη διαμόρφωση-ή παραμόρφωση-της λεγόμενης κοινής γνώμης. Άρα είναι ξεκάθαρο πως όλοι αυτοί αναγνωρίζουν, υπολογίζουν και φοβούνται τη μεγάλη-έστω κι εν υπνώσει-δύναμη της κοινής γνώμης. Εκείνη, όμως, το'χει κατανοήσει αυτό, έστω και κατά προσέγγιση;
  • Αν η συνείδηση δεν είναι απλά και μόνο "κβαντικές διεργασίες σε μικροσκοπικές δομές του εγκεφάλου", αν λειτουργεί σ'ένα πεδίο μέσα και συγχρόνως έξω απ'αυτόν, αν συνδέει την ατομική υπόσταση με το ΟΛΟΝ, αν επιτρέπει το "σκανάρισμα" του χωροχρόνου, αν...Τότε τι είναι πραγματικά η συνείδηση, που και η ίδια η συμβατική επιστήμη δηλώνει άγνοια; Μήπως τελικά είναι ένα είδος κουτιού της Πανδώρας, που αν ποτέ ανοιχτεί δεν θα υπάρχει τόπος να σταθούν και να στεριώσουν εκείνοι που θεωρούν εαυτούς ως ιδιοκτήτες και κάτι σαν θεούς αυτού του κόσμου;
  • Γιατί στην Ελλάδα-κι όχι μόνο σε αυτήν-η εκπαίδευση των παιδιών θυμίζει έντονα μια ψυχοφθόρο και στείρα καταναγκαστική εργασία-αγγαρία; Γιατί οι γονείς αποδέχονται κάτι τόσο εξοντωτικό για τα παιδιά τους; Μήπως λόγω της οικειότητας και των ίδιων με τα κάτεργα του σώματος-ψυχής-πνεύματος; Θεωρώντας και το σκληρό ανταγωνισμό για επιβίωση, μεταξύ των "κρατουμένων", ως κανονικότητα;
  • Γιατί οι περισσότεροι Έλληνες, από παλιά κι όλο πιο συχνά τελευταία, πιπιλίζουν την ατάκα "ο Έλληνας δεν αλλάζει"; Μήπως κρίνουν πρώτιστα από τον ίδιο τους τον εαυτό και προσωπικό μικρόκοσμο; Οπότε, μήπως αυτό αποτελεί κι ένα είδος...χαιρέκακης κατάρας εναντίον των άλλων;
  • Κι αν ο συγγραφέας Τομ Ρόμπινς έχει δίκιο, μήπως όσο περισσότερα απαιτούμε από τη ζωή, τόσο λιγότερο φοβόμαστε το θάνατο; Που δημιουργεί μια μνησικακία εναντίον της ζωής, σχεδόν το ίδιο βαθιά ριζωμένης με το φόβο του θανάτου στην ανθρώπινη ψυχή..;

Ο Ένοικος...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου