Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

Είμαστε με τα καλά μας, ακόμα μιλάμε για δημοκρατία;


 Η μοναδική ως τώρα στα παγκόσμια χρονικά άμεση δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας και μόνο αυτής, σε καμιά περίπτωση (την εποχή της ακμής της) δεν προωθούσε τη μετριοκρατία και δεν ευνοούσε με τίποτε τον τυχοδιωκτισμό σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος. Πρότασσε την ενεργό και διαρκή απ'ευθείας συμμετοχή όλων των πολιτών στα κοινά, ανεξαρτήτως "βάθους τσέπης" και προστάτευε τη διαφάνεια των διαδικασιών μέσω πανίσχυρων πραγματικά θεσμών. Που είχαν το σεβασμό όλων και συντελούσαν στην αποτροπή εκτροπής της δημοκρατίας σε δημαγωγική παλινωδία και ολιγαρχικό έλεγχο. Οι άρχοντες προέκυπταν με κλήρωση και ποτέ με εκλογές, καθώς η έννοια των "πληρεξούσιων του λαού"(και μάλιστα μη ανακλητών αν η ανάκλησή τους κρινόταν απαραίτητη λόγω ακαταλληλότητάς τους) ήταν αδιανόητη στη γνήσια δημοκρατική αρχαιοελληνική σκέψη! Η κλήρωση απέτρεπε τη μονιμότητα του διαχωρισμού σε άρχοντες κι αρχόμενους, κι άρα επακόλουθες ανάλογες συνέπειες για το δημοκρατικό χαρακτήρα του πολιτεύματος. Ακόμη και κάποιοι που καταλάμβαναν αξιώματα που έχριζαν ειδικών γνώσεων, όπως πχ οι στρατηγοί, αν και δεν ήταν κληρωτοί λογοδοτούσαν πάντοτε στο Δήμο και ήταν άμεσα ανακλητοί...

Αυτό που συμβαίνει εδώ και δεκαετίες στο νεοελληνικό αποικιακό μόρφωμα, κηδεμονευόμενο από εξωτερικές δυνάμεις σε όλη τη διάρκεια της σύγχρονης Ιστορίας του, ΦΥΣΙΚΑ και ουδεμία σχέση έχει με το πολιτειακό κατόρθωμα των ανθρώπων που ζούσαν στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής πριν 2500 χρόνια. Ένα κρατικό κατασκεύασμα των Μεγάλων Δυνάμεων του 19ου αιώνα, που ουδέποτε κατάφερε ν'αποτελέσει ευνομούμενο, οργανωμένο και, τηρουμένων των σύγχρονων ιστορικών αναλογιών, δημοκρατικό κράτος.
 Ειδικά τα τελευταία χρόνια της επιβολής μνημονίων (για τα οποία δεν ζητήθηκε ούτε γι'αστείο η άποψη των ψηφοφόρων) και της καταιγιστικής σωρείας αποδεδειγμένων σκανδάλων σχετικά με τη διαχείριση δημόσιου χρήματος και της διαπλοκής δημόσιων αρχόντων με κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και ξένους επιχειρηματικούς ομίλους, ο όρος δημοκρατία δεν θα'πρεπε να υφίσταται ούτε καν σαν προσχηματική ονομασία!
Και (για τα μάτια μιας αόμματης κοινής γνώμης-μη γνώμης) παρά τις  διώξεις τελευταία κρατικών αξιωματούχων για υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος, η σωρεία των σε διαστρωματώσεις λωποδυτών και καταχραστών του δημόσιου συμφέροντος ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΤΙΜΩΡΗΤΗ!

 Ποια δημοκρατία; Αυτή που όπως έλεγε και ο Βασίλης Ραφαηλίδης "αν ήταν δημοκρατία δεν θα χρειαζόταν να της κολλήσουμε και το διευκρινιστικό επίθετο κοινοβουλευτική"; "Καθώς η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει επιφέρει μοιραίες στρεβλώσεις στην έννοια της δημοκρατίας".
 Ανίκανοι και βλάκες, ανύπαρκτης ηθικής άτομα, ατάλαντοι γόνοι μεγαλοαστικών τζακιών με νοοτροπία κληρονομικής βασιλείας στα πολιτικά πράγματα του τόπου, επιτήδειοι δημαγωγοί και φορείς κρυφών ατζέντων που πολλοί κρετίνοι ακόμα και σήμερα αποκαλούν "εθνάρχες", τυχάρπαστοι τιποτολόγοι, ένα απίστευτο σκυλολόι αναρριχήθηκε στις βαθμίδες της υποτιθέμενης δημοκρατικής εξουσίας. Κι άλωσε εκ τω έσω κάθε ευκαιρία, δυνατότητα και προοπτική οικονομικής, κοινωνικής και πολιτισμικής ευημερίας του τόπου. Θεμελιώνοντας ως κανονικότητα ένα αισχρό πελατειακό καθεστώς με τον ψηφοφόρο, που ποτέ δεν είδαν ως πολίτη με την ουσιαστική σημασία του όρου και θα'πρεπε να αποκαλείται "υπήκοος" (από το ρήμα υπακούω) για την αποκατάσταση της υπόληψης της γλώσσας και των σημασιών της. Ευνοώντας μια δαιδαλώδη και δυσκίνητη γραφειοκρατία που ύψωνε (και υψώνει ακόμα) αξεπέραστα σχεδόν εμπόδια σε κάθε προσπάθεια για πραγματική επιχειρηματική ανάπτυξη, για δημιουργία, για καινοτομία. Με θεσμούς και νόμους διάτρητους και νομικίστικα παραθυράκια για να νομιμοποιείται η παράκαμψή τους από λογής φατρίες και συμμορίες επιτήδειων. Μια διάχυση αντικοινωνικών, τυχοδιωκτικών και βλακωδέστατων προτύπων συμπεριφοράς από πάνω προς τα κάτω, σε όλη τη ραχοκοκαλιά της κοινωνίας και μια φράση: "συλλογικό συμφέρον", που όποιος την ξεστόμιζε φάνταζε αξιολύπητα σχεδόν γραφικός στα μάτια των κυνηγών της καταναλωτικής παράκρουσης. Όπου όσο πιο αριστοτεχνικά ξεγελούσες και δεν πιανόσουν κι όσο πιο πολλά συσσώρευες και παράλληλα επιδείκνυες, τόσο μεγαλύτερο το κύρος και ο σεβασμός που απολάμβανες ως τώρα. Κι απολαμβάνεις ακόμα, στις συνειδήσεις πάρα πολλών "υπηκόων" κι ας μην το ομολογούν φανερά και σ'αυτές τις ημέρες της γενικευμένης κοινωνικής γενοκτονίας για τη βιωσιμότητα απεχθών χρεών. Μέσα στο πολιτικοκοινωνικό τσίρκο της επιβράβευσης του ισχυροτέρου και του δικαίου του.

Ας μη τολμάνε να μιλάνε λοιπόν, ούτε γι'αστείο, περί δημοκρατίας και λειτουργίας θεσμών, που αν λειτουργούν παράγουν και ανάλογο ήθος και πολιτισμό. Ούτε οι μεγαλοϊδιοκτήτες χωρών που μετατρέπονται σε οίκους ανοχής, ούτε οι νταβατζήδες και κράχτες συνάμα, ούτε οι πόρνες τους, ούτε οι "διακεκριμένοι" πελάτες, ούτε οι ένστολοι μπράβοι.
Και το διαρκές αναμάσημα περί ένδοξων προγόνων είναι ύποπτο: αποδεικνύει αποκαρδιωτική παροντική στασιμότητα και μικρότητα."Η δημοκρατία απαιτεί ήθος κι από άρχοντες κι από αρχόμενους". Κι αυτό ή μας έχει τελειώσει από καιρό και με την πολύχρονη ευγενή χορηγία "σοσιαλιστικών αλλαγών" που καθόριζαν και τις ανάλογες κάθε φορά τιμές του, ή είναι τόσο δυσεύρετο όσο και ο Άνθρωπος που έψαχνε ο Διογένης ο Κυνικός με το φανάρι του. Όταν η δημοκρατία στην αρχαία Αθήνα είχε πέσει σε βαθιά παρακμή, αλλά εντούτοις ακόμα και τότε φάνταζε σαν ουτοπική εικόνα σε σχέση με τη δυστοπία, τη νοσηρότητα και τη βαθιά χυδαιότητα του σήμερα...

ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου