Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Δίπολα μέσα σε δίπολα μέσα σε δίπολα...



Δεν μπορώ -κι ούτε θα μπορέσω ποτέ- να καταλάβω γιατί πρέπει ο καθένας σχεδόν να κουβαλάει, "μαζί με το κουφάρι του", κι από μία ή περισσότερες ταμπέλες να τον "ονοματίζουν". Γιατί; Σε ποιον τελικά το οφείλει;
Στους άλλους; Δηλαδή ζει τη ζωή του για λογαριασμό των...άλλων;
Στον εαυτό του; Στα πλαίσια της ενηλικίωσης κι εξελικτικής του πορείας; Μα...η Φύση δεν ευννοεί τις παγ-ι-ωμένες συνθήκες, ακόμη κι αν διατηρούνται για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Κι ο άνθρωπος, ως κομμάτι της Φύσης, αποτελεί ένα πολύπλοκο σύστημα που υπόκειται σε διαρκείς ζυμώσεις κι αλλαγές -όπως και το ίδιο το σύμπαν- ενώ η επίσημη επιστήμη του δεν έχει καταφέρει ακόμα να δώσει μια ακριβή εξήγηση για το τι είναι η περίφημη συνείδηση του ανθρώπου...
 Κι αν το να ανήκει, σώνει και καλά, κάποιος σε μια ουσιαστικά άκαμπτη κι αυστηρά προσδιορισμένη οργάνωση, ομάδα, ένωση, λέσχη, κόμμα, εταιρεία, σέχτα, θρησκεία ή ό,τι άλλο, εξασφαλίζει μια αίσθηση ασφάλειας...Τότε καλότυχοι -κι ας το πληρώνουν συχνά ακριβά- εκείνοι που δεν φοβούνται να αλληλεπιδράσουν χωρίς να ασφυχτιούν και να ισοπεδώνουν-ονται οι προσωπικότητές τους. Αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη των επιλογών του και τη μαγική περιπέτεια της ανάληψης ρίσκων.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

αρχηγοί-ακόλουθοι, άρχοντες-κολίγοι, κυβερνώντες-υπήκοοι, εργάτες-αφεντικά, διευθυντές-υπάλληλοι, δεξιοί-αριστεροί, μετριοπαθείς-οπαδοί των άκρων, δημοκρατικοί-ρεπουμπλικάνοι, σοσιαλιστές-καπιταλιστές, προοδευτικοί-συντηρητικοί, σιωνιστές-αντισιωνιστές, πατριώτες-εθνοαποδομιστές, μαύροι-λευκοί, νόμιμοι-παράνομοι, γιάπηδες-χίπηδες, επιτυχημένοι-αποτυχημένοι, ρεαλιστές-ρομαντικοί, νοικοκυραίοι-περιθωριακοί, κοινωνικοί-μοναχικοί, άθεοι-θεοσεβούμενοι, διανοούμενοι-λαϊκοί, φεμινίστριες-νοικοκυρές, ολυμπιακοί-παναθηναϊκοί ή Μπαρτσελόνα-Ρεάλ κλπ κλπ

Δίπολα μέσα σε δίπολα μέσα σε δίπολα...

Αν η ανθρωπότητα ασφυχτιά και αργοπεθαίνει μέσα σ'αυτά, τι θα λέγατε για λίγη - ή κι όσο γίνεται περισσότερη αν σας ελκύει- αποστασιοποίηση και διαφοροποίηση; Κι άρα βίωση πρωτόγνωρων σαλεμάτων και σημασιών κι ανάληψη μορφών δράσης χωρίς βαρίδια στην καρδιά και λουκέτα στην αντίληψη. Έχει και άλλη ερμηνεία αυτό, μονολεκτική και μεστή: ΞΥΠΝΗΜΑ!


Και σημαίνει θρίαμβος επί του περιοριστικά οικείου, επί των απαρέγκλιτων συνηθειών, επί του ίδιου του Φόβου.
 Αντέχουμε;
Μια τέτοια ελευθερία οπτικής, κι  ενεργούς συμμετοχής -όσον αφορά την ουσία- στα πράγματα...Πέρα από "στοιχειώματα" δογματισμών κι αναχρονισμών, από αθύρματα, δολοπλοκίες, διανοητικά και υλιστικά μπάζα και ατέλειωτη α-νοησία...
 Και ο μαζάνθρωπος μεταμορφώνεται σε Άνθρωπο, προικισμένο με πλεόνασμα Ενέργειας, αυτεπίγνωσης, ανεξαρτησίας. Και η συνωμοσία της πολτοποίησης των ανθρώπινων πλασμάτων καταρρέει σα χάρτινος πύργος...

Ο Ένοικος...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου