Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

Όταν κάποτε τα εκλογικά παζάρια θα χαρακτηρίζονται από τους ιστορικούς ως μαζική παράκρουση και γραφικότητα...


Όταν κάποτε (επιμένουμε να το πιστεύουμε ακόμα και να το επιδιώκουμε) παύσουν να βασιλεύουν τα μεγάλα αρπαχτικά συμφέροντα, που μασκαρεύονται με μάσκες και φτιασίδια νομιμότητας, πνεύματος κοινοτισμού και κοινού όφελους...
Σε συνδυασμό με τον απαραίτητο γι'αυτά μεγάλο συμβιβασμό των πολλών με τη φαυλοκρατία, τη μετριοκρατία, τις κρυφές ατζέντες και το φόβο ανάληψης προσωπικών ευθυνών, χαρακτηριστικά γνωρίσματα όλα της μεγάλης συναινετικής βλακείας...
(Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει την πλέον κατάπτυστη κι ατιμωτική ατάκα "αφού όλοι τρώνε ας βγει αυτός που τρώει τα λιγότερα"(!!); Ή πόσες φορές δεν έχουν αναρριχηθεί σε δημόσια αξιώματα ξανά και ξανά άτομα ή "κάστες" που το όνομά τους έχει σωρεύσει τόσο καπνό που ουρλιάζει για την ύπαρξη φωτιάς ή αποδεδειγμένα έχουν εμπλακεί σε κατάχρηση εξουσίας και υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος, κακοδιαχείριση κι ευννοιοκρατία προς όφελος συγγενών και "ημετέρων"; Ένα μαζικό τρελάδικο με τροφίμους τους φορείς της "κοινής γνώμης"...)
Η δική μας γενναιόψυχη στάση
Μόνο τότε δεν θα υπάρχει πια καμιά ανάγκη για κάθε απόχρωσης επαγγελματίες ειδικούς και πληρεξούσιους του λαού (ή αθεράπευτα αμνού χωρίς καμιά ευκαιρία αυτοθέσμισης=δημοκρατίας, τελικά), που εκλέγονται κάθε 3 ή 4 χρόνια, χωρίς καμιά δικλείδα λαϊκής αφαλείας όπως η ανακλητότητα και τιμωρία. Σε συνάρτηση και με την πιο χυδαία φίμωση και αποκλεισμό απ'τη λειτουργία των θεσμών για όλους αυτούς που "μιλούν με την ψήφο τους"(οπότε πρέπει και να νιώθουν ευγνωμοσύνη που τους επιτρέπεται ακόμη αυτό!)...
Είμαστε με τα καλά μας, ακόμα μιλάμε για δημοκρατία;
Μόνο τότε θα νοηματοδοτείται ως ντροπιαστικό και ύποπτο κάθε τύπου εκλογικό παζάρι διακίνησης νεφελωδών υποσχέσεων, αόριστων ιδεών και στομφωδών εντυπώσεων...
Μόνο τότε θ'αρχίσουν να αναδεικνύονται εκείνες οι απελευθερωτικές δυνατότητες κι ευκαιρίες δημιουργίας τέτοιων ρητών και διαυγών θεσμών που πλάθουν αυθεντικούς ανθρώπους κι όχι αλεπούδες, κτήνη, μπούφους και υποζύγια. Μέσα σε κοινότητες άξιες για να ζουν αρμονικά μεταξύ τους και ν'αναπτύσσουν ελεύθερα τις πολυδιάστατες ικανότητές τους. Αλληλοεπιδρώντας, συμπληρώνοντας και στηρίζοντας ο ένας τον άλλον. Κι όχι με το να αυτοεξαπατώνται και να αλληλοεξαπατώνται και να αλληλομισιούνται.


Εκεί όπου η απόδοση σημαντικότητας και μεσσιανισμού στον εαυτό θα αποτελεί στα μάτια και την αντίληψη της κοινής γνώμης το πιο σίγουρο σημάδι χυδαιότητας...

ανιχνευτής
http://youtu.be/3BLzC95X8QU

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου