Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

" Ti με δίδαξε ο Dr Who "

Tα παρακάτω είναι επιλεγμένα αποσπάσματα από το εξαιρετικό άρθρο της Δήμητρας Νικολαΐδου "Tι με δίδαξε ο Dr Who (ο δωδεκάλογος του χρονοταξιδιώτη)", που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ, τεύχος 125 του Ιούνιου 2013.
 Ο dr Who είναι ο περιβόητος ήρωας της επιστημονικής σειράς του ΒΒC, αθάνατος ταξιδευτής στο χρόνο, τους κόσμους και τις διαστάσεις.



" Σταμάτα να κλαις! Έχεις πολλά να περιμένεις όταν μεγαλώσεις: μια φυσιολογική ζωή στη Γη, μια δουλειά εννιά με πέντε, στεγαστικά δάνεια, μια τρομακτική αίσθηση πνευματικής κενότητας...κράτα τα δάκρυά σου για μετά".
 Αυτό ήταν το νανούρισμα του δόκτορα σ'ένα παιδί μερικών μηνών κι ομολογώ πως σε μένα, λειτούργησε μάλλον σαν αφύπνιση.

" Ξέρεις πως είναι: αναβάλλεις κάτι για αύριο και πριν το καταλάβεις, έχουν περάσει εκατό χρόνια".
 Αν αυτό το λέει ένα ον που έχει στη διάθεσή του όλο το χρόνο του κόσμου, πόση προσοχή πρέπει να ασκήσουμε εμείς οι κοινοί θνητοί ώστε να μη σπαταλάμε άσκοπα το χρόνο που έχουμε στη διάθεσή μας.


" Όσο γρήγορα και να τρέξεις, δεν μπορείς να τρέχεις για πάντα".
Όπως έγραψε ο Καβάφης, η πόλις θα σε ακολουθεί: κανείς δεν μπορεί να κρύβεται για πάντα από τις ενοχές του, τις υποχρεώσεις του, τα λάθη που έκανε και τις ευθύνες που δεν θέλει να αναλάβει. Είμαστε οι πράξεις μας. Ακόμα κι αν μπορεί κανείς να διατρέξει το χρόνο και το χώρο, δεν μπορεί να τρέξει πιο γρήγορα από τον εαυτό του.


" Ένα πράγμα πρέπει να ξέρεις αν είναι να ταξιδέψεις μαζί μου: ποτέ, μα ποτέ, δεν παραιτούμαστε".
 Σίγουρα, υπάρχουν στιγμές που δεν μπορείς να κάνεις τίποτα και πρέπει να το αποδεχτείς. Τις περισσότερες φορές, όμως, απλά αυτό που έχεις να κάνεις είναι δύσκολο και δειλιάζεις να αναλάβεις την ευθύνη. Και κατά βάθος, όλοι ξέρουμε τη διαφορά.
 (σχόλιο δικό μας: μεταφέρτε τη δυναμική των παραπάνω λόγων στη σημερινή κατάσταση της χώρας και της εικόνας ξεπεσμού που παρουσιάζει ο λαός της και η μελαγχολία έρχεται ως αναπόφευκτη...)



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου