Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

H μεταμορφωτική Δύναμη της Αγάπης!




Πόσο εξόφθαλμα απλό και πόσο πανάρχαια μεταφερόμενο, από σελίδα σε σελίδα, από παραδόσεις, μύθους και θρύλους, από στόμα σε στόμα.
Άφθαρτο αντιστασιακό ελιξίριο και η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην πιο γνήσια ύπαρξη και τη μη-ύπαρξη που παριστάνει το αντίθετο και πεισμώνει να πείσει γι'αυτό.

 Πόσο πια δυσνόητο μπορεί να είναι το αυτονόητο των αυτονόητων;
Ποιοι με νύχια και δόντια το αντιμάχονται, ενδυόμενοι μάλιστα και φορεσιές οικειοποίησης και χρησιμοποιούντες σύμβολα και κείμενα εμπορίου του; Ποιοι και με ποιων εντολές το παραχώνουν, στην ουσία, με τρόμο στα αζήτητα;
 Έτρεμαν λοιπόν τόσο δυνατά, πάντοτε, οι εθισμένοι στην κυριαρχία κι εξαπάτηση και τα αρπαχτικά όρνια του κέρδους, ότι η δική της διάχυτη παντού παρουσία θα αναιρούσε μεμιάς τα δικά τους ιδιοκτησιακά κεκτημένα;

Πόσο πέρα από τόπο και χρόνο, από στεγανά κι ανθρώπινες επινοήσεις κι άρα σχετικές τελείως αντιλήψεις, από ταυτότητες ιδεολογικές-θρησκευτικές-εθνικές-φυλετικές, από στοχοθετήσεις, αυτοματοποιημένες συνήθειες και τυραννικά πάθη, επεκτείνεται κι απλώνεται μια δύναμη τέτοιων ποιοτήτων και συχνοτήτων; Αποτελώντας έναν από τους δομικούς παράγοντες συνεκτικότητας του ίδιου του σύμπαντος!

Ποια είναι η μεγαλύτερη περιουσία για ένα φωτεινό ον;
Ποιες φριχτές οντότητες την απεμπολούν, γιατί διασκορπίζει την παρασιτική τους υπόσταση κι εξουσία; Ως πότε ψυχρόαιμες φολίδες θα κρατούν παγωμένη (και παγιωμένη), ξέπνοη σχεδόν τη ζωτική ανάσα του Κόσμου;

Πόσοι απέδειξαν με όλη τους τη βιωματική μεγαλοσύνη πως της χαράς είναι η μέγιστη πηγή; Και το συστατικό της πιο μεθυστικής πληρότητας!
 Και πόσοι θησαυρίζουν διδάσκοντας γι'αυτή, αλλά απέχοντας έτη φωτός απ'αυτή!
Πόσο ακόμη το ψεύτικο θα μιλάει για το αληθινό, ώστε το αληθινό να φαντάζει ψεύτικο, ένας "άσφαιρος" μύθος;


Διότι όλα τα "άνθη" του στρεβλού κι όλα τ'αφύσικα τερατουργήματα του φόβου κι όλα τα τέλματα, οι στασιμότητες κι αγκυλώσεις, οι συμφορές...
...γίνονται όλα σκόνη, σα να μην υπήρξαν ποτέ, από το "ωστικό της κύμα"..!
Αυτής της πλέον ασυμβίβαστης και σαρωτικής ελευθερίας!

Όμως...
Η αναζήτησή της με στρατευμένου τύπου ζήλο κι ασκητικής φύσης εμμονή επιδιωκόμενου αυτοσκοπού, την μολύνει...Καθιστώντας την απλώς μια επιβεβαίωση του πιο ύπουλα μεταμφιεσμένου εγωισμού σε αλτρουισμό (μια προκατάληψη θρησκευτικής υφής)...

Μέσα στη ροή του κοινωνικού γίγνεσθαι και της ολόγυρα πρόκλησης πειρασμών κάθε φύσης, χωρίς ψυχαναγκαστική ή δήθεν θεάρεστη απομόνωση σε ερημιές και υποβολή του εαυτού σε καταναγκαστικές στερήσεις που "βρωμάνε" μνησικακία εναντίον της ίδιας της ζωής και σωματικές κακουχίες που ζέχνουν από παρακμή...Η άδολη αποδοχή της, χωρίς την προσδοκία ανθρώπινων και θεϊκών αναγνωρίσεων και μεταθανάτιων ανταμοιβών, όπως προκύπτει από το φυσικότερο όλων άφημα στην κατακλυσμική εισροή κι εκροή της, την αναδεικνύει!
 Την αναδεικνύει, με κοσμικών σπινθήρων "προώθηση" και αισθητή σε όλους γύρω λάμψη, σε αυτό που είναι και ήτανε πάντα: Δομικός λίθος του Ενός και κινητήριος Δύναμη των Πάντων!

Η ΑΓΑΠΗ!

Σε κόσμους διαστρέβλωσης των νοημάτων και μίζερων αξιών και κυριαρχίας καταστροφικών οπτικών, εκείνη ωθεί το άτομο, και κατά προέκταση ολόκληρα σύνολα από ανεξάρτητα άτομα, στην εσωτερική κι εξωτερική αρμονία, στην κατανόηση, την πιο στοχαστική απλότητα, στην οικουμενική αλληλεπίδραση με γνώμονα το κοινό καλό, την πνευματικότητα κι αυθεντικότητα της ζωής αντί τα ευτελή συμφέροντα και τις ασφυχτικές δομές και νοοτροπίες του θεοποιημένου υλισμού...Μεταμορφώνοντας όχι μόνο τα άτομα αλλά κι ολόκληρες κοινωνίες!

Κι ο θάνατος πολύ πριν τη σαρκική διάλυση είναι αποτέλεσμα απώλειάς της...

Ο Ένοικος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου