Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

Ο ανθρωπάκος..εκτός και εντός..



Κατηγορούμε τον άνθρωπο..

που ξέπεσε σε ανθρωπάκο!

Σε πελατάκο ολότελα ανήθικων, πλιατσικολόγων, αρχιψεύταρων, συνωμοτικών ανθρωποειδών, σε βάρος των πελατειακών τους στρατιών και μη, με την ιδιότητα των αντιπροσώπων και διαχειριστών των ζωών μυριάδων ανθρωπάκων και των λίγων και ίσως δυσεύρετων ακέραιων ανθρώπων. Αυτών δηλαδή που συνήθως μπαίνουν στο στόχαστρο του δημόσιου μένους και της συναινετικής "κανονικότητας" και χλεύης.

Σε εμποράκο καταναλωτικής βλακείας, κυρίως εντελώς άχρηστων προϊόντων -υλικών και "πνευματικών"- για την επίτευξη μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας και ύπαρξης. Που αρπάχτηκαν από τον πλούτο "υποδεέστερων" λαών, από τον ιδρώτα δουλοκτητικής οσμής αναλώσιμων εργατικών χεριών, από την στραγγαλιστική εκμετάλλευση γης, πόρων, ανθρώπινου δυναμικού και..ιδεών.

Σε διαφημιστάκο και ζηλωτάκο θεωριών και ιδανικών που μπάζουν ύδατα α-νοησίας και καταστροφικών ιδεοληψιών, σαν σαπιοκάραβα με τεράστια ρήγματα στα κακοφτιαγμένα σκαριά τους. Οδηγώντας σε ξέρες μαζικού παραλογισμού, σε αλληλοσπαραγμό των πληρωμάτων,  σε αύτανδρα ναυάγια αντί για ρότα ανακάλυψης κι απελευθέρωσης.

Σε δειλό -και θρασύδειλο- και φοβισμένο και μικροπρεπή θεατρίνο, που εκπαιδεύει το συνονθύλευμα των ρακένδυτων εγώ και εσωτερικών αντιφατικών συγκρούσεών του να υποδύεται άκομψα ρόλους και να φοράει μάσκες σημαντικότητας, σοβαρότητας, ανάληψης ευθυνών συναισθημάτων κι επιλογών. Εκεί όπου αυτές εγκαταλείπονται πραγματικά στην τύχη τους ή στα "εξουσιοδοτημένα" απ'τα ανθρωπόμορφα κοπάδια μαντριά τσιφλικάδων και "ποιμένων" που αυτοεπαίρονται και κραδαίνουν  πιστοποιητικά αυθεντίας και κύρους.

Σε προδοτάκο κάθε ευκαιρίας και λάμψης, έστω και υποψίας αυτών, για να βγει από τον προκαθορισμένο, προβλέψιμο και πνιγηρό κύκλο της αυτο-αιχμαλωσίας του. Και να αδράξει με την πρόσβαση στο οπλοστάσιο των δυνατοτήτων του και με σταθερό αρυτίδωτο βλέμμα τα σημάδια και τις πάντα εκεί πιθανότητες για μια διαφορετική, μια ασύμβατη με κάθε μορφή χυδαιότητας, μια συνειδητή πορεία.

Κατηγορούμε και τους ίδιους μας τους εαυτούς. Κάθε φορά που αφουγκραζόμαστε στις κινήσεις, τα λόγια, τα σχέδια και στις σκέψεις μας τον αχό της ανάσας του ανθρωπάκου και την εγγύτητα στις ασθμαίνουσες ανάγκες του.
Γι'αυτό δεν βιαζόμαστε να τον καταδικάσουμε και να τον ξεγράψουμε.
 Ξέρουμε ότι αποτελεί ένα διόλου ευκαταφρόνητο κομμάτι αυτού του άλλοτε βασανιστικού κι απογοητευτικού βάρους κι άλλοτε υποσχόμενου τις μεγαλύτερες εκπλήξεις και πιο θαυμαστές προοπτικές, καθόλου σπάνια απροσδόκητες και για το ίδιο το άτομο-φορέα τους.
Αυτού του βαστάζου με τα άχρηστα φορτία στους ώμους, κι ας ντρεπόμαστε συχνά να το ομολογήσουμε ακόμα κι όταν το αντιλαμβανόμαστε.
Αυτού του υπερφορτωμένου με αντιφατικά και οδυνηρά και μπερδεμένα δεδομένα, που πασχίζουμε να τον ελευθερώσουμε από τα περιττά κι επικίνδυνα βάρη του και να τον συμφιλιώσουμε με τον ίδιο και τους γύρω του.
Αυτού που ονομάζουμε εαυτό.

Κι όχι πια εαυτούλη! Ούτε ανθρωπάκο! Κοιτώντας με διάθεση για κατανόηση μέσα κι έξω από εμάς. Αλλά συγχρόνως και με διάθεση όχι για παρηγορητικές δικαιολογίες, αλλά για τις σωστές ερωτήσεις και επερχόμενες αναπόφευκτες ρήξεις και επαναξιολογήσεις.
 Ειδικά στο σημείο αυτό!

Ο Ένοικος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου