Ως σχόλιο από εμάς η εικόνα που ανοίγει αυτή την ανάρτηση:
Και τότε μας είπαν... Μάγισσες!
Tης Δήμητρας Μπενίση
~ ΚΑΙ ΗΡΘΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ που μας είπαν Μάγισσες.
Κι η
λέξη δεν ήταν πια εκείνη που φώτιζε μέσα στη νύχτα τη δύναμη, την
ικανότητα, την απεραντοσύνη μας και όσα μας έκαναν να μπορούμε να
αλλάζουμε τη συνειδητότητα και την πραγματικότητα μας με τη θέλησή μας. Η
λέξη ήταν πια δεμένη με την ασχήμια της μορφής και της ψυχής, με το
φόβο της χαοτικής έκστασης που παραμονεύει ανάμεσα στα άστρα, μέσα στη
μήτρα της ζωής, μέσα στην ίδια την ύπαρξη.
Κάποτε μια σοφή γυναίκα μου
μίλησε για τη συμπόνια που είναι καλό να δείχνουμε, γιατί κατά βάση οι
άνθρωποι πονάνε. Με τον καιρό αντιλήφθηκα πως έπρεπε να είχε ειπωθεί μια
ακόμα λέξη. Οι άνθρωποι πονάνε και φοβούνται. Κι άρχισα να σκέφτομαι,
να αναλύω, να μετουσιώνω όσα έβλεπα, όσα άκουγα, όσα άγγιζα, να τα κάνω
γνώση. Μέχρι που μας είπαν και πάλι Μάγισσες. Μέχρι που μας θύμισαν ξανά
όσα πόνεσαν κι εμάς, όσα μας φόβιζαν για αιώνες τόσους πολλούς που η
μνήμη τους χλόμιασε και κρύφτηκε στα βάθη της θάλασσας που λέγεται ψυχή.
Γιατί μέσα εκεί είναι κρυμμένοι όλοι οι αρχαίοι θησαυροί του κόσμου,
αυτά που κάποιοι