Πηγαίνοντας γυρεύοντας

 

(όπως ο ανιχνευτής)

Είναι ένας παράφρονας κόσμος εκεί έξω. "Λογικός μονάχα για παράφρονες!", μονολογείς.

Ο ΗΧΟΣ...

(κάποιοι παλιότεροι στίχοι...)

 Ο ήχος!

Ο ήχος!

Το κορμί μου κτήμα των βασανιστών μου.

Εκείνος όμως μέσα στο μυαλό μου βρήκε χώρο
και τη δική του έστησε σωτήρια κατάληψη.

Το μίσος τους ανήμπορο πια να με βλάψει.

Αυτός ο ήχος!

Μόνος με συντροφιά...

 Μόνος με συντροφιά...

Δύσμοιρα πλάσματα χθες βράδυ
χώθηκαν στην κάμαρά του.
Δραπέτες από ιστορίες χιλιοειπωμένες.

το νου σου, άνθρωπε!

το νου σου, άνθρωπε! 

 

Tο νου σου!
Έξω βροντάει κι αστράφτει αδιαφορία
φυσάει μιζέρια,
βρέχει ξετσιπωσιά.
Ντύσου καλά

Τι θα' λεγες να ροκάρουμε λιγάκι;

Ένα τραγούδι... σε punk rock vibes από τους Pirates City και σε στίχους δικούς μου...

  ανιχνευτής

 

lyrics:

Μία πολύτιμη ανάσα μες στη σκοτεινιά

Χάρισέ μου ετούτη την πολύτιμη ανάσα...

Την πόρτα, σαν σου την χτυπήσω, άνοιξέ μου
με ζεστό και σπλαχνικό συνάμα βλέμμα.

Και για λιγάκι μοναχά

του λογισμού και των ματιών μου απάλυνε τα βάρη.

Και γλυκομίλησέ μου.

Για τη ζεστασιά μιας διάπλατα χαμογελαστής καρδιάς.

Σαν στιχάκια, σαν ανάγκη για αέρα

 (είχε δημοσιευτεί αρχικά στο antidras)

Σαν στιχάκια, σαν ανάγκη για αέρα

Θα' θελα να' μουν πύρινη γλώσσα.

Που αποτεφρώνει την αλαζονεία για να θυμίζει τη ματαιότητα.

Θα'θελα να' μουν πουλί στον ουράνιο θόλο.

Που υπακούει μόνο στο ένστικτο για ελευθερία.

Θα'θελα να' μουν ναυαγός στην άκρη του κόσμου.

Που τα χνώτα του μυρίζουν αλάτι και περιπέτεια.

Θα' θελα να' μουν σαν τ'αγέρωχα δέντρα του δάσους.

Που όταν πεθαίνουν είναι όρθια.

Rohalas

του φίλου μας "rohala"(= spit )

αταίριαστες σκιές, φτερωτά πλάσματα και λυτρωτικές σιωπές

(τα παρακάτω είχαν αναρτηθεί πριν κάτι χρονάκια στο antidras)

Το φτερωτό μου άλογο

έχει πορφυρή χαίτη

και μεταξένια φτερά.

Μου επιτρέπει να το καβαλικεύω

μόνο όταν είμαι ξύπνιος πραγματικά.

Δηλαδή στα όνειρά μου.

Μου επιτρέπει να του μιλάω

μόνο όταν αισθάνομαι αληθινά.

Δηλαδή στην πολύτιμη τη μοναξιά μου.

Μου μιλάει για κόσμους συχνά

8 Μαρτίου: για την Ημέρα της ΓΥΝΑΙΚΑΣ

"Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα!" Αλήθεια;

Το παρακάτω το αφιερώνω σε όλες τις γυναίκες, σε όλα τα μήκη και πλάτη της ταλαίπωρης ετούτης γης. Στην πηγή της Ζωής, που τη δαιμονοποίησαν θρησκείες-κρεματόρια του ανθρώπινου πνεύματος, που την κυνήγησαν και έκαψαν άπειρες φορές (από παλιά μέχρι τις ημέρες μας) ως "μάγισσα", που την εξευτέλισαν, την υποβίβασαν, την κακοποίησαν και συνεχίζουν να κακοποιούνοι "πνευματικοί ταγοί", οι "αγάδες", ο καθημερινός υφέρπων φασισμός, οι "καθωσπρέπει" νοικοκυραίοι, οι τύραννοι και μυριάδες τυραννίσκοι...

Γυναίκα

Τα μάτια σου άλλοτε δυο καταπράσινες λίμνες

που βυθίζεται κανείς μέσα τους 

ακόμα κι αν δεν ξέρει να κολυμπά.

Άλλοτε δυο ορίζοντες γαλανοί 

που στα όνειρα χαρίζουν σάρκα και οστά.

Πότε δυο μαύρες μελαγχολικές υποσχέσεις

Ο ήχος!

(κάποιοι παλιότεροι στίχοι...)

 Ο ήχος!

Ο ήχος!

Το κορμί μου κτήμα των βασανιστών μου.

Εκείνος όμως μέσα στο μυαλό μου βρήκε χώρο

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Μια χειμωνιάτικη την πρόσεξε νυχτιά

καθώς ν’ ανοίξει πάσχιζε τα λαβωμένα της φτερά.

Από μέσα προς τα έξω

αφιερωμένο σ'εκείνους που έφυγαν και σ'αυτούς που έρχονται

του ανιχνευτή

Από μέσα προς τα έξω

Συνθήματα στους τοίχους,
πύρινοι ψίθυροι από πουθενά και παντού,

Συστάσεις και αποφάσεις.......

  Συστάσεις και αποφάσεις.......

Μου συστήθηκε αυτή ως ασφάλεια. Της συστήθηκα ως ανασφαλίτης.
Με κοίταξε αυτή αμήχανα.
Μου είπε ότι'ναι η ίδια η κοινωνία ή έστω το πνεύμα-φύλακάς της.

Oι αυτόχειρες καιροί όμορφα εύχονται...

...ενόψει της νέας χρονιάς, ξέχειλης από τεχνολογικές παρακρούσεις, κοινωνικές αποτεφρώσεις και οργουελικά οράματα, που καταφθάνει καμουφλαρισμένη με λαμπιόνια και πυροτεχνήματα να μας παραμυθιάσει, να μας τουμπάρει, να μας εξαπατήσει...Αν της το επιτρέψουμε και αυτής...

Oι αυτόχειρες καιροί όμορφα εύχονται...

Έχω πάψει ανθρώπινο να είμαι πλάσμα.
Είμαι μια χωματερή όπου αδειάζουν τοξικά απόβλητα.
Μία μετάλλαξη αποσυντιθέμενης φαιάς και σάρκινης ουσίας. 

Έχω πάψει να είμαι κορμί, νους, ψυχή.
Εκπέμπω αυτό το αρρωστημένο μωβ σαν αύρα
και τα μάτια μου δυο καφεπράσινα φεγγάρια.

Είμαι μια περιφερόμενη σκιά που καταπίνει τον ήλιο.

Είμαι το παιδί μιας κακής στιγμής
που το ξέβρασε ανάμεσα σε λιοντάρια, ύαινες και τη λεία τους.
Είμαι το barcode σε ετικέτες επώνυμων προϊόντων

σαν πειρατής από πολύχρωμες θάλασσες μυθικές...

αφιερωμένο στους συνοδοιπόρους...

σαν πειρατής από πολύχρωμες θάλασσες μυθικές..

Περασμένα μεσάνυχτα

σε κάποιο σύνηθες στέκι

της κονσερβοποιημένης πολιτείας.

Συναινετική προβλέψιμη παρέλαση

από λογής φιγούρες

σε καθημερινούς μονόδρομους 

ασφυξίας κι ανίας.

Κι εσύ χαλασμένος.

Από ποτά, αγρύπνια, μοναξιά,

σκιές και βαρίδια αρνήσεων και φόβου

Ο,ΤΙ ΕΧΩ

 

Ο,ΤΙ ΕΧΩ

Άσπλαχνε καθρέφτη μου
σπασμένο καθρεφτάκι μου
σφύριξέ μου λίγο απ το τραγούδι του χαμού κι απόψε
χάρισέ μου ένα κομμάτι απ το θάρρος των γενναίων
πούλησέ μου λίγο απ το θράσος των δειλών
μα ποτέ τη γνώση μη μου αμφισβητήσεις
των ερωτευμένων με σκιές σχιζοφρενών!


Ό,τι έχω
μια έντονα βαμμένη
πικρή ερωμένη
ξελογιάστρα ανατολή.
Ό,τι μου απομένει
σκόρπια απομεινάρια
από ρακένδυτα πάθη
και μία ζωηρή σαν πιτσιρίκι φευγαλέα στιγμή...

 

ανιχνευτής

 

πρωτοδημοσιεύτηκε στην ανάρτησή μου με τίτλο Mια "βροχή" από... ποιήματα στο antidras

"Ανθρωπότητα" - "it's a wonderful world"

"...Α! ρε ανθρωπότητα!

Τι εκπληκτικά σκόπιμη απουσία ιστορικής μνήμης...

 Ανάλγητη ισοπεδώτρια κάθε αξίας!

Καμάρωνε λοιπόν τα μπάσταρδά σου τέκνα:

τα θεοποιημένα χρήματά σου

τις ψυχοπαθητικές πολυεθνικές σου

τα υστερικά πλήθη των καταναλωτών σου

τα χασμουρητά των τηλεόπληκτων αδιεξόδων σου

τους αναρίθμητους προαγωγούς σου

τους μίας χρήσεως πολιτικούς σου

τα μεγαλόπνοα προστάγματα των εποχών σου.

 Και να ξέρεις ανθρωπότητα

κι εσύ κι ο 21ος παγκοσμιοποιημένος σύντροφός σου:

Ποιος είμαι...(ή είσαι...)

Η "τιμωρία" του κιοτή...

H " τιμωρία " του κιοτή..!

Κάπου από σπόντα είχες διαβάσει

ότι μια ιδέα δεν υπάρχει πραγματικά,

είτε καλή κι αν είναι είτε κακή είτε αλλόκοτη,

αν κάποιος δεν τη θέσει σε εφαρμογή.

Και τώρα σε κατατρέχει μία σκέψη να κάνεις πράξη

που 'χεις ξεχάσει αν κτήμα σου ήταν ή εμφύτευμα

και μεταλάσσεται πια σε παρόρμηση επίμονη.

Να τινάξεις

τα υποταγμένα, μικροαστικά, καταθλιπτικά σου μυαλά

στο πνιγηρό το τίποτα της ανυπαρξίας των υλιστών.

Αυτό όμως που σε τρομάζει και σε κωλύει

έτσι που ως εκ θαύματος σε σπρώχνει

σε σκέψεις που μοιάζουνε σε λαθρεπιβάτισσες

και οδηγούν ίσια στις αγκάλες μιας ύπαρξης πιο τολμηρής

είναι ότι ο δακρύβρεχτος ο θάνατός σου

θα'θελες να είναι γρήγορος και πλήρως ανώδυνος.

Βόλεψη ως το τέλος νοσηρή!

Να μην πονέσεις!

λες και ποτέ ως τα τώρα δεν σε κέντρισε ο πόνος.

Φτου σου, κιοτή!

θέλεις στο θάνατό σου να τη βγάλεις καθαρή;

Δεν έχεις λοιπόν

παρά να τιμωρήσεις την αφεντιά σου

με την επιλογή του ρίσκου μιας επανεκκίνησης!

Και την ανακατεύθυνση προς τις συχνότητες μιας θαυμαστής ζωής...

Αντέχεις;

ανιχνευτής

Σύνδεση με αυτό:  Συνήθειες (ή ρομποτικές βδέλλες)

ΟΤΑΝ ΤΟ ΜΝΗΜΑ ΡΑΓΙΖΕΙ

ΟΤΑΝ ΤΟ ΜΝΗΜΑ ΡΑΓΙΖΕΙ

Είναι ατελέσφορη και σχιζοφρενική

η πορεία μονίμως σε ευθείες γραμμές.

Θέλει να ριζώσει μέσα σου η γελοιότητα

αν όλο πιο συχνά ξεσηκώνεις

καμώματα κι ατάκες του παλιάτσου.

Άλλωστε γελοιοποιείται όποιος νιώθει ο ίδιος γελοίος.

Είναι ασυγχώρητα σκληρή η κατασκευή

των καθημερινών ρώσικων ρουλετών.

Των "δεν γίνεται αλλιώς" παραχωρήσεων,

των ατιμωτικών συμβιβασμών,

των υποταγμένων προσκολλήσεων,

των αταίριαστων ταυτίσεων.

Είναι αποκαρδιωτική δειλία

η αυτοϊκανοποίηση στη φαντασίωση του θανάτου.

Μα αν νιώθεις

πως μια ολάκερη ατμόσφαιρα περιρρέουσα

σε σκλαβώνει, σε ρουφάει, σε πνίγει,

γύρεψε τις οάσεις που ο αγέρας καθαρός φυσάει.

Γιατί ακόμα και στην πιο μεγάλη έρημο

υλοποιούνται τα εδάφη που βλασταίνουν

οι πιο γόνιμες και θαυμαστές υποσχέσεις ζωής.

Για σκέψου: Γίνε...

Ο σκαπανέας δίχως επιστάτες και ημερομίσθια.

Ο στρατιώτης δίχως στράτευμα και στολή

και ο αρχηγός χωρίς διακριτικά κι αρχόμενους. 

Ο εραστής ή ερωμένη δίχως όρκους και υπογραφές

για μια ωφελιμιστική, τσίγκινη, δήθεν αιωνιότητα.

Ο σύντροφος ή συντρόφισσα κι ο φίλος ή φίλη

που ωφελεί και ωφελείται δίχως να χειραγωγεί ή να χειραγωγείται.

Ο τρελός και μεθυσμένος μέσα στο μέγα ίδρυμα

βαλτώδους λογικής και γλιτσιασμένης νηφαλιότητας.

Ο έχων/έχουσα το μυαλό στους αιθέρες

δίχως να'ναι έρμαιο των ανέμων.

Ο ποιητής ή η ποήτρια

που τους αρνήθηκαν ένα αποστειρωμένο πόστο

στα εμπαθή γρανάζια της πλατωνικής πολιτείας.

Σε πείσμα 

κάθε νοικοκυρεμένης ομοιομορφίας,

    ευπρόβλεπτης αταραξίας, 

παγωμένης βουβαμάρας,

κάθε είδους νεκροταφείου.

 

Και ίσως τα μνήματα ν'αρχίσουν να ραγίζουν

και να σπάνε με υπέροχο πάταγο.

Και οι θαμμένοι ζωντανοί

έξω να ξεχυθούνε για να πάρουν πίσω 

τους ορίζοντες και τα θαύματα της ζωής.

Από τους εργολάβους και τους νεκροθάφτες της.

Αυτή κι αν είναι νεκρανάσταση!

 ανιχνευτής