Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

"το εγώ, η ψυχή και το πνεύμα"


" Απόσπασμα από τη συνέντευξη με τίτλο: «Το Εγώ, η Ψυχή και το Πνεύμα», με τον Arthour Young, εφευρέτη του ελικοπτέρου Bell, του πρώτου ελικοπτέρου που έλαβε εμπορική άδεια.

Η παρακάτω είναι η εισαγωγική παράγραφος που παρουσιάζει το θέμα και λίγα λόγια για τον ομιλητή.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Γεια σας. Είμαι ο Τζέφρεϊ Μίσλαβ και σήμερα θα συζητήσουμε τη φύση του εαυτού και του σύμπαντος. Έχουμε όλοι μας μια εικόνα του εαυτού μας, που βασίζεται στην κοινή λογική, ότι είμαστε ξεχωριστοί από τον κόσμο γύρω μας. Ωστόσο οι μυστικιστές, και τώρα πολλοί επιστήμονες, λένε ότι το σύμπαν είναι ένα, ότι είμαστε όλοι συνδεδεμένοι. Πώς είναι δυνατόν να έχουμε αυτή την αίσθηση της χωριστότητας, κι ωστόσο να είμαστε όλοι μας παράλληλα συνδεδεμένοι μεταξύ μας; Μαζί μου είναι σήμερα ο Arthur Young, εφευρέτης του ελικοπτέρου Bell, του πρώτου ελικοπτέρου που έλαβε εμπορική άδεια. Είναι ιδρυτής του Ινστιτούτου Έρευνας της Συνειδητότητας, στο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας. Κι είναι δημιουργός μιας θεωρίας διαδικασιών, η οποία συνδέει όλες τις γνωστές επιστήμες με τη μυθολογία, την πνευματικότητα και την παραψυχική εμπειρία. Ο Άρθουρ είναι επίσης συγγραφέας πολλών βιβλίων, συμπεριλαμβανομένων των: "The Reflexive Universe", "Η Γεωμετρία του Νοήματος" και "Προς τα πού είναι η Έξοδος;"

Καλώς ήλθες, Άρθουρ. Χαίρομαι που είμαι πάλι μαζί σου. "

Και για τις πάντα χρήσιμες συνδέσεις:
  • Ό,τι βιώνουμε είναι όνειρο μέσα σε όνειρο  (" Κβαντική φυσική: η ψευδαισθητική φύση του υλικού σύμπαντος, η δημιουργική συνειδητότητα και ο συμπαντικός νους. Αποσπάσματα από συνεντεύξεις διάσημων κβαντικών φυσικών και άλλων στοχαστών: Fred Alan Wolf, Nassim Haramein, Amit Goswami, Jim Al Khalili, Greg Braden, Bill Hicks & David Icke.") 

Ο "γραφικός συνωμοσιολόγος" που έπρεπε να βγει από τη μέση

Συσχετίστε το βίντεο για τον "γραφικό συνωμοσιολόγο" και "λαλίστατο"  Bill Cooper, και γι'αυτό δολοφονηθέντα από το αμερικανικό -"βαθύ" ή υπόγειο- κράτος, με αυτές τις αναρτήσεις:


Για το ποιος ήταν και με ποια θέματα καταπιάστηκε με συνοδεία θεωριών συνωμοσίας και σωρείας αποκαλύψεων, μπορείτε να έχετε μια πλήρη ενημέρωση εδώ:  Τhe William Cooper Files


" Οι πιέσεις και οι απειλές κατά της ζωής αυτού αλλά και τις οικογένειας του έγιναν ολοένα και πιο αυξανόμενες, το 1999 έστειλε την οικογένεια έξω από την Αμερική για την ασφάλεια τους. Ο ίδιος όμως δεν παραιτήθηκε ποτέ από τον καταιγισμό των αποκαλύψεων του. Είχε δηλώσει μάλιστα και επίσημα στην εφημερίδα του ότι όποιος τολμήσει να πλησιάσει την ιδιωτική του περιουσία θα αντιμετωπίσει σθεναρή ένοπλη αντίσταση. Το FBI είχε νοικιάσει ένα διαμέρισμα ακριβώς απέναντι από το σπίτι του και τον παρακολουθούσε κάθε μέρα όλες τις ώρες.


Ώσπου το 2001 ο William Milton Cooper σε ηλικία 58 ετών άφησε την τελευταία του πνοή έξω από το σπίτι του στην Αριζόνα. Μια ομάδα αστυνομικών ντυμένοι μεθυσμένοι αγρότες πάνω σε ένα αγροτικό αυτοκίνητο έκαναν φασαρία και καταπατούσαν την περιουσία του Bill Cooper, ήξεραν ότι ο οξύθυμος χαρακτήρας του αλλά και η αυξημένη του πίστη στο να προστατέψει τον εαυτό του αλλά και ότι αυτός αγαπάει δεν θα τον άφηναν να μείνει μέσα. Έτσι και έγινε! Οργισμένος βγήκε έξω κρατώντας την καραμπίνα του (αναμφίβολα ήξερε με ποιους είχε να κάνει, δεν ήταν χαζός, ειδικά με τόσες αποκαλύψεις) τους φώναζε να σηκωθούν να φύγουν γιατί θα γίνει μακελειό. Οι αστυνομικοί τον πυροβόλησαν επιτόπου στο κεφάλι προφασιζόμενοι ότι πρώτος ο Bill Cooper σήκωσε την καραμπίνα του και αυτοί βρέθηκαν σε αυτοάμυνα! Ο λόγος που πήγαν εκεί για να τον συλλάβουν ήταν "Φοροδιαφυγή".........Όπως είχαν πράξει και με τον Al Capone.

"...God bless my family. I love my wife & children more than life itself. Everything I do is for the future of all my children. They may not understand why I have sacrificed so much, why I am so dedicated to this work; but someday they will. I want them to know they are the most important People in my life, and how very, very much I love them..." - William Cooper

απόσπασμα από άρθρο σχετικό με αυτόν 

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Ένα κορίτσι που το έλεγαν "Οσάμα"



Μια ταινία που είχα δει πριν λίγα χρόνια. Μέχρι εκείνη τη στιγμή νόμιζα πως ήξερα σε γενικές γραμμές και κατανοούσα (βάσει όσων είχα διαβάσει ή πληροφορηθεί μέσω συμβατικών πηγών πληροφόρησης) την "κοσμοθεωρία" του "βαριού", θεοκρατικού Ισλάμ με τις ανάλογες κοινωνικές επιπτώσεις. Όπως τις κυρίαρχες κοινωνικές συνθήκες και καταστάσεις που επικρατούσαν στο "βασίλειο" των Ταλιμπάν.
("Να'ναι καλά" το ΙΚΙΛ ή ΙSIS, το ισλαμικό χαλιφάτο που όπου "κατσικώνεται", διά της πιο σκληρής βίας και ασύλληπτης φρίκης, επαναφέρει τα πράγματα στο "σωστό δρόμο" του "Θεού"-Κλειτοριδεκτομή ή όταν η ανθρώπινη βαρβαρότητα και βλακεία γίνονται καθεστώς!)
Η ταινία με τίτλο "Οσάμα", (2003)του Σεντίχ Μπαρμάκ, εντούτοις μου άφησε ένα μούδιασμα στο στομάχι και ένα φορτίο πικρίας απ'το οποίο ίσως και ποτέ δεν απαλλάχτηκα...Και ενίοτε ανασύρω αυτές τις εμπειρίες που με "κέρασε" η κινηματογραφική μου γνωριμία με το κορίτσι που το έλεγαν "Οσάμα", όποτε η τρέχουσα επικαιρότητα μας βομβαρδίζει με αποκαρδιωτικές και φριχτές ειδήσεις από μεγάλες ή μικρές καθημερινές ιστορίες σκοταδισμού, φρίκης και τραγωδίας. Από έναν "άλλο κόσμο", βυθισμένο στη θρησκευτική φρενοβλάβεια, τη μισαλλοδοξία και τον εφιαλτικό μισογυνισμό που καθιστά το γεγονός να γεννηθείς κορίτσι σε μια τέτοια κοινωνία ως τη μεγαλύτερη ατυχία της ζωής σου, πριν ακόμη προλάβεις καλά καλά να αντικρίσεις το φως της. Ή το σκοτάδι της, ανάλογα με το πού σε ξεβράζει η "σκοτεινή άβυσσος που λέγεται μήτρα", κατά τον Καζαντζάκη...

Με λίγα λόγια η (αληθινή) ιστορία, που διαδραματίζεται στο Αφγανιστάν επί απόλυτης κυριαρχίας του καθεστώτος των Ταλιμπάν (όχι ότι άλλαξαν ριζικά τα πράγματα μετά τη στρατιωτική επέμβαση των Αμερικανών): Μια χήρα στο Αφγανιστάν των Ταλιμπάν, μη διατηρώντας το δικαίωμα να κυκλοφορεί μόνη της στους δρόμους και να δουλέψει, λόγω αυστηρών νόμων περί τούτου, αποφασίζει να μεταμφιέσει σε αγόρι τη 12χρονη κόρη της για να μπορέσει να εργαστεί και να βοηθήσει την πάμφτωχη οικογένεια στο δύσκολο αγώνα της επιβίωσης.  O πατέρας και ο αδελφός του κοριτσιού είχαν σκοτωθεί και η συνοδεία τους αποτελούσε τη μόνη λύση για τις γυναίκες στο να βγουν έξω από το σπίτι. Όμως οι Ταλιμπάν υποχρεώνουν το "αγόρι"  να φοιτήσει σε ισλαμικό σχολείο, κινδυνεύοντας έτσι να αποκαλυφθεί. Κι όταν αυτό συμβεί τελικά, η μικρή Οσάμα (από το μικρό όνομα του "λαϊκού ήρωα" Μπιν Λάντεν, μια συνήθεια πολλών οικογενειών να ονομάζουν έτσι τα παιδιά τους) θα γλιτώσει τη ζωή της αλλά θα υποχρεωθεί να παντρευτεί έναν ηλικιωμένο άντρα, αποτελώντας ένα ακόμη "γυναικείο τρόπαιο" στη συλλογή του.
Υπόψη ότι για τους Ισλαμιστές τα κοριτσάκια από 9 ετών θεωρούνται ήδη γυναίκες, με ό,τι συνεπάγεται αυτό...

Η πρώτη ταινία (βραβείο Χρυσής Κάμερας στο Φεστιβάλ Καννών) που γυρίστηκε μετά την πτώση του καθεστώτος των Ταλιμπάν από τη διαχείριση της εξουσίας.
Απλή, ρεαλιστική, ανθρώπινη και συνάμα μουντή, μελαγχολική, σοκαριστική. Σαν τη ζωή που ξεπέφτει σε άνιση πάλη επιβίωσης και αγώνα διατήρησης έστω της στοιχειώδους ανθρώπινης υπόστασης, όταν οι συνθήκες μοιάζουν βγαλμένες από ένα πολύ σκοτεινό παραμύθι που παγιδεύτηκες μέσα του και ξέρεις πώς δεν μπορείς να ξεφύγεις αλλά ούτε και να υπάρξεις μέσα σε αυτό, αποδεχόμενος (ή αποδεχόμενη) τη μοίρα που σου επιβάλλουν οι "αφηγητές" και κλειδοκράτορές του.

ανιχνευτής

" Οι Ταφόπλακες Της Ανθρωπότητας! "


Οι «Κατευθυντήριοι Λίθοι της Γεωργίας» (στα Αγγλικά Georgia Guidestones) είναι ένα τεράστιο κατασκεύασμα από γρανίτη, το οποίο βρίσκεται στην κορυφή του λόφου Elbert County, στην Γεωργία των ΗΠΑ. Συχνά αναφέρεται ως το «Αμερικάνικο Στόουνχετζ», ένας τίτλος που έχει επίσης αποδοθεί κατά καιρούς σε μια σειρά από άλλες κατασκευές.

Είναι ένα μήνυμα αποτελούμενο από δέκα οδηγίες, οι οποίες είναι χαραγμένες σε οκτώ σύγχρονες γλώσσες, ενώ ένα μικρότερο μήνυμα είναι επίσης χαραγμένο στην κορυφή της κατασκευής, σε τέσσερα αρχαία συστήματα γραφής: Βαβυλωνιακά, Αρχαία Ελληνικά, Σανσκριτικά και Αιγυπτιακά Ιερογλυφικά.




Το κατασκεύασμα έχει σχεδόν είκοσι μέτρα ύψος και είναι κατασκευασμένο από έξι πλάκες γρανίτη, που ζυγίζουν πάνω από 100 τόνους συνολικά. Μία πλάκα βρίσκεται στο κέντρο, με τις άλλες τέσσερις διατεταγμένες γύρω απ’ αυτήν. Στην κορυφή βρίσκεται η έκτη πλάκα, ως κορωνίδα του κατασκευάσματος. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι πλάκες είναι ευθυγραμμισμένες αστρονομικά. Μια πρόσθετη πέτρινη πλάκα, είναι τοποθετημένη στο έδαφος και σε μικρή απόσταση προς τα δυτικά της κατασκευή, η οποία παρέχει ορισμένες διευκρινίσεις σχετικά με την ιστορία και τον σκοπό των «Κατευθυντηρίων Λίθων». Το μήνυμα το οποία είναι χαραγμένο στους «Κατευθυντήριους Λίθους της Γεωργίας» σχετίζεται με τέσσερις σημαντικούς τομείς:

1. Τη διακυβέρνηση και την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας κυβέρνησης.

2. Τον πληθυσμό και τον έλεγχο της αναπαραγωγής.

3. Το περιβάλλον και τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση.

4. Την πνευματικότητα.

Το μήνυμα αναφέρει:

. Διατηρήστε την ανθρωπότητα κάτω από 500.000.000, σε συνεχή ισορροπία με τη φύση.

· Κατευθύνετε σοφά την αναπαραγωγή, βελτιώνοντας την φυσική κατάσταση και την πολυμορφία.

· Ενώστε την ανθρωπότητα μέσω μιας ζωντανής νέας γλώσσας.

· Τιθασεύστε το πάθος, την πίστη, την παράδοση και όλα τα πράγματα με ψύχραιμη λογική.

· Προστατεύστε τους ανθρώπους και τα έθνη με δίκαιους νόμους και δίκαια δικαστήρια.

· Αφήστε όλα τα έθνη να κυβερνούν εσωτερικά, επιλύοντας τις εξωτερικές διαφορές σ’ ένα παγκόσμιο δικαστήριο.

· Αποφύγετε ασήμαντους νόμους και άχρηστους αξιωματούχους.

· Εξισορροπήστε τα προσωπικά δικαιώματα με τα κοινωνικά καθήκοντα.

· Να εκτιμάτε την αλήθεια, την ομορφιά, την αγάπη, αναζητώντας την αρμονία με το άπειρο.

· Να μην είστε καρκίνος για τον πλανήτη – Αφήστε χώρο για τη φύση – Αφήστε χώρο για τη φύση. Επίσης αυτό το οποίο προκαλεί τρομερή εντύπωση, είναι η αναφορά στον έλεγχο του πληθυσμού και συγκεκριμένα στην μείωση του σε κάτω από 500.000.000, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι περίπου το 90% του πληθυσμού, πρέπει να πεθάνει. Χαρακτηρίζοντας αυτούς τους ανθρώπους ως «άχρηστους καταναλωτές» (useless eaters) όπως αποκαλούν τις ευρύτερες λαϊκές μάζες, δηλαδή εσένα! Γι’ αυτό το λόγο πολλοί αποκαλούν το μνημείο «ταφόπλακα της ανθρωπότητας».



 Ποιοί ενδιαφέρονται να κρατήσουν τον πληθυσμό στα 500.000.000;


το διαβάσαμε ΕΔΩ

Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

οι "τοξικές ανησυχίες" του "Homo Securitus"...


Γνωρίζουμε την τοξικότητα των λέξεων. Γνωρίζουμε το διόλου σπάνιο αδιέξοδο και την περιοριστικότητα των ορισμών. Αλλά και των λεγόμενων αναγκαιοτήτων και ανησυχιών του σύγχρονου "Homo Securitus"...

Έχουμε καταλάβει ότι υπάρχουν έννοιες που δεν ερμηνεύονται μέσα από λεκτικά σχήματα, νοητικά επιδιωκόμενα άλματα που πασχίζουν να αποκτήσουν μορφή μέσω των γλωσσικών μηχανισμών. Είναι σα να ζητάς να κατεβάσεις ενα αστέρι στη γη. Είναι κάποιες φορές σα να θες να δώσεις ορισμό στα θαύματα της γέννησης και του θανάτου.

Από πού ερχόμαστε; Γιατί επιλέγουμε αυτό και όχι το άλλο και τι θα γινόταν αν...Ποιο είναι το περιτύλιγμα και ποια είναι η ουσία του φαινομένου και πόσο συχνά το πρώτο περνιέται για το δεύτερο; Έχει σημασία να ξέρεις ποιος είσαι και πού πας...αλλά πώς ξέρεις τελικα ποιος είσαι μέσα σε περιδινούμενες δίνες εξωτερικών καταστάσεων που σε παρασύρουν στην ορμή τους χωρίς να προλάβεις να καταλάβεις τι συμβαίνει, χωρίς να "κλωτσήσεις όπου βρεις" σπασμωδικά ή να αφεθείς μοιρολατρικά, χωρίς να έχεις μάθει να παραμένεις ήρεμος και στοχαστικός (κι άρα να μη γίνεσαι έρμαιο) ακόμη και όταν όλα πάλλονται με ταχύτητα και μοιάζουν να καταρρέουν; Και πώς ξέρεις ότι αυτή η διαδρομή είναι η σωστή να ακολουθήσεις όταν απορρίπτεις μια άλλη, με την καρδιά σου ίσως να σου φωνάζει για λάθος κατεύθυνση και εσύ να την αγνοείς! Και όταν κλείσεις για πάντα τα υλικά σου μάτια και απαλλαγείς από τη φτιαγμένη από χώμα και λάσπη σάρκα σου, γιατί κόβεσαι τόσο πολύ να ξέρεις πού θα πας; Γιατί θες να εξασφαλίσεις και τη μεταθανάτια αποκατάστασή σου, ένα είδος μη-υλικής ασφάλειας που κατάτρεχε σαν στοιχειό και την υλική σου ανασφάλεια, μην επιτρέποντάς σου να ζεις στο τώρα...
Και ποιος μπορεί να πει λίγο πριν φύγει ότι τα μάτια του όσο βρισκόταν εδώ ήταν πράγματι ανοιχτά;

Πόσο αποκομμένοι είμαστε από την ορμή, τη ρευστότητα, το απρόβλεπτο, το πολύπλοκο δυναμικό σύστημα της ζωής και ζητάμε διαρκώς εγγυήσεις για ένα πιο..."ασφαλές μέλλον", μη μπορώντας έτσι να απολαύσουμε και να αδράξουμε το παρόν; Ποιο είναι αυτό το "εγώ" που όλο "θέλει" και φοβάται να γυρέψει, αλλά και να πάψει να φλυαρεί ακατάσχετα για να κοινωνήσει στη σοφία της σιωπής; Ποια είναι αυτή η στρατιά από επελαύνοντα "εγώ" που θέλει να κάνει κουμάντο στα άλλα "εγώ", κι όλα μαζί είτε επαίρονται, είτε οργίζονται, είτε μυξοκλαίνε, είτε θρηνούν, είτε μισούν; Μήπως στην ουσία εχθρεύονται την ίδια τη ζωή;
Και μήπως το άγχος και η αγωνία για την εγγύηση της προστασίας μας, αλλά και του εγκλεισμού της ίδιας της φύσης μέσα σε θεωρητικά μοντέλα ερμηνειών με την ψευδαίσθηση της σταθερότητας, μήπως είναι τελικά και η αιτία για πολλά δεινά, ολέθριες αστοχίες και παρανοήσεις;

Και τι είναι τελικά αυτή η... ζωή;

Ο Καζαντζάκης έγραφε στην Ασκητική του: "ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο, τη μήτρα και καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο, το μνήμα. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε ζωή"
Ακόμα κι έτσι να είναι, για να είναι φωτεινό αυτό το "μεσοδιάστημα" ίσως πρέπει να απαλλαγούμε από τη σκλαβιά και μιζέρια της μεγάλης σημασίας που δίνουμε στις λέξεις και την ηχώ τους, από την τάση μας να ζούμε για το μέλλον δολοφονώντας το παρόν το δικό μας και των άλλων και από την οριοθέτηση του μεγάλου μυστηρίου μέσα σε περιοριστικά και πάντα ημιτελή κουτιά "σταθερών ερμηνειών".  Και να συντονιστούμε με τους στροβίλους της ζωής και αν χρειαστεί να λυγίσουμε στην πνοή τους αλλά χωρίς να σπάσουμε. Και θα βρούμε τον τρόπο να καβαλικέψουμε τους ανέμους, να καταλαγιάσουμε τις θύελλες, να γαληνέψουμε σε απάνεμα λιμάνια και να ανοίξουμε πανιά για θάλασσες και στεριές θαυμαστές και ρότες συναρπαστικές, άξιες να γίνουν αντικείμενα διήγησης και μνημόνευσης.
Και πώς θα αντιληφθούμε το φως, θα γίνουμε κομμάτι και φορείς του, θα ταξιδέψουμε στις δέσμες του, αν αγνοούμε τη δύναμη της κάθε μοναδικής στιγμής, αν δεν έχουμε ανοιχτά μάτια και καρδιά. Και μυαλό, που λειτουργεί τελικά όπως το αλεξίπτωτο (πρέπει να είναι ανοιχτό).
Γιατί αν τρέμουμε στην ιδέα της πτώσης, αν θα πέσουμε και θα καταλήξουμε στη "σκοτεινή άβυσσο", αν και πόσο θα τσακιστούμε, αν και πόσο θα πονέσουμε, αν θα θεραπευτούμε και πόσο θα διαρκέσει και θα στοιχίσει η θεραπεία, αν έπρεπε να κάτσουμε στα αυγά μας ασφαλείς, αν...αν...
Ε! τότε όχι μόνο δεν θα υψωθούμε ούτε στο ελάχιστο, δεν θα προεκτείνουμε τη συνειδητότητα και θα διευρύνουμε την αντίληψή μας, αλλά θα παραμείνουμε σκώληκες σερνάμενοι στο χώμα, τις λάσπες και τα σκατά. Που ίσως και κάποτε να ονειρευτήκαμε τη μαγική θέα από μια ψηλή απάτητη κορφή και μετά βαλθήκαμε να μιλάμε για υπερβατική εμπειρία και να χτίζουμε θεωρίες ερμηνείας της και ψυχολογικής αξιολόγησής της και ίσως και κάποιο θρησκευτικό συστηματάκι στο όνομά της...

ανιχνευτής


Μυστική Κρήτη

του Παντελή Γιαννουλάκη  


Agios-Nikolaos

Τρεις φορές έχω κάνει τον γύρο της Κρήτης, μαζί με φίλους και συνεργάτες, για εξερευνητικούς σκοπούς, αναζητώντας τη Μυστική Κρήτη. Το γενικό συμπέρασμα που έχω βγάλει είναι ότι τα μεγάλα μυστικά – όσο και οι μεγάλες ομορφιές – του νησιού, είναι στην ορεινή Κρήτη. Η Κρήτη είναι ένας τόπος μοναδικός στην Ελλάδα και στον κόσμο, που συνδυάζει τόσα πολλά επίπεδα ατμοσφαιρών για τον ονειροπόλο ταξιδιώτη, που δεν θα μου έφτανε ένα ολόκληρο βιβλίο για να αναλύσω τα πράγματα που έμαθα και είδα εκεί, τα πράγματα που «διδάχθηκα» από την Κρητική γη κι από τους Κρητικούς.

Η προσωπική γνώμη μου είναι ότι η Κρήτη έπαιξε στο μακρινό παρελθόν καθοριστικότατο ρόλο για την ανθρωπότητα, και πρόκειται να ξαναπαίξει σημαντικό «υπερβατικό» ρόλο στο άμεσο μέλλον για τον κόσμο. (Μέχρι και ο μεγαλύτερος δημιουργός της επιστημονικής φαντασίας, ο Φίλιπ Κ. Ντικ, στο τελευταίο του βιβλίο λίγο πριν πεθάνει, το Valis (Vast Active Living Intelligence System), προς το τέλος του βιβλίου, μιλά για την Κρήτη. Οι αναγνώστες της υπερβατικής Φανταστικής Λογοτεχνίας θα πρέπει να ρίξουν μια ματιά εκεί…).

Εκεί γεννήθηκε ο Δίας, εκεί ήταν ο βασιλιάς του Κάτω Κόσμου ο Μίνωας, εκεί αφίχθηκε ο Απόστολος Παύλος, εκεί γεννήθηκε ο Καζαντζάκης, για την Κρήτη μελετούσε ο Λάβκραφτ από μικρό παιδάκι, εκεί έγινε ένα από τα μεγαλύτερα σκηνικά του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου, εκεί υπάρχει η μεγαλύτερη και πιο ιδιαίτερη μυστικιστική μουσική παράδοση στην Ελλάδα (και συνεχίζεται μέχρι σήμερα), εκεί πήγε ο Νταίνικεν μόλις πάτησε σε ελληνικό έδαφος, εκεί αναπνέει η Μυστική Ελλάδα καλά κρυμμένη απ’ όλους τους «ανίδεους» που την επισκέπτονται σαν τουρίστες ή την κατοικούν σαν αυτόχθονες.

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟΥ

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

Τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια και η "φάμπρικα" που στήθηκε γύρω από αυτά και τα "δικαιώματά" τους


Έχει γίνει μέχρι τώρα μια σοβαρή και εμπεριστατωμένη -κι όχι "στο πόδι"- επιστημονική έρευνα για τις ψυχολογικές επιπτώσεις στα παιδιά που υιοθετούνται από ομοφυλόφιλα ζευγάρια; Ξαναρωτάω: έχει γίνει κάτι τέτοιο κι έχει δημοσιευτεί κάπου; γιατί θέλω να το δω!*
Προς το παρόν, βλέπω άλλα "προχωρημένα πράγματα" στον "απελευθερωμένο" και γεμάτο "πολιτισμικά" σύνδρομα -όπως αυτό της μεγαλύτερης απαίτησης για "ασφάλεια" σε βάρος των εναπομείναντων δικαιωμάτων και ελευθεριών- κόσμο μας. Που ξεφεύγουν κατά πολύ-μα πάρα πολύ από το δικαίωμα των ομοφυλόφυλων ζευγαριών στο γάμο και την κοινωνική αποδοχή. Και βάζουν άκομψα και ύπουλα και με σαφώς ευτράπελο τρόπο το χέρι στα δικαιώματα των ετεροφυλόφιλων οικογενειών και, σε τελική ανάλυση, των ίδιων των παιδιών τους στον προσδιορισμό κι αναγνώριση βάσει φύλου των γονέων τους! Αλλά και στον προσδιορισμό των υπόλοιπων ανθρώπων, που σίγουρα στην πλειοψηφία τους δεν είναι άφυλα όντα.
 *Πολύ χρήσιμο και διαφωτιστικό είναι σε αυτό το σημείο το σχόλιο του ΥΠΝΟΒΑΤΗ στο τέλος της ανάρτησης : " Όποιον ψυχολόγο και να ρωτήσεις θα σου πει ότι κάθε άνθρωπος στα παιδικά του χρόνια (δηλ. τα χρόνια της διαμόρφωσής του) έχει ανάγκη από ένα αρσενικό και ένα θηλυκό αρχέτυπο.Τονίζω: Αρχέτυπο (δηλ. όχι απλώς πρότυπο, το οποίο δεν είναι παρά μια ηθική -και άρα σχετική- έννοια). Δηλ. το θέμα δεν είναι αν οι ομοφυλόφιλοι γονείς είναι το ίδιο "καλοί" με τους ετεροφυλόφιλους, ή αν "αγαπάνε" το ίδιο τα -υιοθετημένα- παιδιά τους, αλλά αν μπορούν να λειτουργήσουν στο αρχετυπικό επίπεδo.".. η συνέχεια στο τέλος αυτής της ανάρτησης..

Kαι παρουσίασα τα στοιχεία που συνέλεξα, με την προσθήκη στο τέλος και της "ματιάς του ανιχνευτή", σε αυτό το κείμενο:
" Ώστε "γονέας 1" και "γονέας 2" και "μητέρα"=σεξιστικό στερεότυπο; Είμαστε τότε σεξιστές και το απολαμβάνουμε! 
 Νέα "απελευθερωτικά ήθη" σε Αμερική και Ευρώπη, όπως θα εξηγήσουμε και στη συνέχεια:
 Mother and Father Replaced by Parent 1 and Parent 2

Fox News heralds the passing of traditional language: ‘Mother,’ ‘Father’ Changing to ‘Parent One,’ ‘Parent Two’ on Passport Applications
The words “mother” and “father” will be removed from U.S. passport applications and replaced with gender neutral terminology, the State Department says.  

H ιστοριούλα που θα αφηγηθώ παρακάτω, ως πρώτο βήμα, είναι φανταστική. Τουλάχιστον ως προς το παρόν κι επιφυλασσόμαστε για τις "προοδευτικές" εξελίξεις του "πολιτισμένου μέλλοντος". Που διαμορφώνουν νέα ήθη κι έθιμα και στο νεοελληνικό -μονίμως ενδοτικό στις έξωθεν επιταγές- κρατικό μόρφωμα. Την αφιερώνουμε στους μπροστάρηδες της "απελευθερωμένης βλακείας" και "μη σεξιστικής παράκρουσης" και στα πολιτισμικά think tank τους."
Δεν έχετε παρά να περιηγηθείτε στις γραμμές του, αν δεν το έχετε ήδη κάνει και δεν καταλαβαίνετε τι εννοώ..

Επίσης διαβάζω εδώ: The little boy who started a sex change aged eight because he (and his lesbian parents) knew he always wanted to be a girl
Δηλαδή: η ιστορία του αγοριού στην Καλιφόρνια, που άρχισε μια ορμονική "θεραπεία" στα πλαίσια της διαδικασίας αλλαγής φύλου, από τα 8 του-!!!- επειδή γνώριζε ήδη, όπως και οι λεσβίες "μητέρες" ή γονείς του, ότι ήθελε πάντοτε-!!!- να κάνει..

Συγκεκριμένα:
"The lesbian parents of an 11-year-old boy who is undergoing the process of becoming a girl last night defended the decision, claiming it was better for a child to have a sex change when young. Thomas Lobel, who now calls himself Tammy, is undergoing controversial hormone blocking treatment in Berkeley, California to stop him going through puberty as a boy. But Pauline Moreno and Debra Lobel warn that children with gender identity disorder forced to postpone transitioning could face a higher risk of suicide."
Αλλά ακόμη και αν ο 11χρονος τώρα Τόμμυ, ή πλέον Τάμμυ, δεν πιέστηκε καθόλου από τους ομόφυλους γονείς του να πάρει αυτή την απόφαση που πήρε, όπως και οι ίδιοι-ες δήλωσαν, ακόμη κι αν ένιωθε "παγιδευμένο κοριτσάκι σε αγορίστικο σώμα", αναρωτιέται κανείς εύλογα: είναι δυνατόν ένα 8χρονο παιδί που μεγαλώνει σε ένα απόλυτα συγκεκριμένο περιβάλλον, το οποίο όσο κι αν τηρεί κάποια "προσχήματα" δεν παύει να αποτελεί πρότυπο για μια παιδική προσωπικότητα υπό διαμόρφωση, να πάρει μια τέτοια απόφαση; Που ακόμη και ενήλικες, οι οποίοι έχουν απόλυτα συνειδητοποιήσει και αποδεχτεί την σεξουαλική τους ταυτότητα, δυσκολεύονται να πάρουν ή τελοσπάντων έχουν σοβαρούς ενδοιασμούς; Από την ηλικία των 8 ετών, που είναι ακόμη -ή θα'πρεπε να είναι- ένα  παιδί στην παιδική του ηλικία, που παίζει είτε με αυτοκινητάκια είτε με κουκλίτσες, να έχει την ωριμότητα και τη συνειδητότητα που χρειάζεται για μια τέτοια απόφαση; Και βρέθηκε και "θεράπων ιατρός" για να το βοηθήσει να "θεραπευτεί";

Και να επιστρέψουμε στον αρχικό προβληματισμό αυτής της ανάρτησης.

Διαβάζω λοιπόν κι εδώ: Gay couples’ children oppose same-sex marriage, tell of unpleasant upbringings
Δηλαδή: παιδιά που ανατράφηκαν από οικογένειες ομοφυλόφιλων -στις ΗΠΑ- εναντιώνονται σήμερα ως ενήλικες στο γάμο ατόμων του ίδιου φύλου και καταθέτουν τις δυσάρεστες προσωπικές τους εμπειρίες.
Ένα μεγάλο μέρος του άρθρου το βρήκα μεταφρασμένο εδώ, απ'όπου και παραθέτω αυτό το απόσπασμα:
"Η Stefanowicz είπε ότι «αγάπησε απόλυτα τον πατέρα της, ο οποίος πέθανε από AIDS το 1991, αλλά ο ίδιος ήταν ένας προβληματικός άνθρωπος που κακοποιούσε σεξουαλικά τόσο την ίδια όσο και τον δίδυμο αδελφό της και έφερνε αμέτρητους άνδρες στο σπίτι τους. «Εκτέθηκα σε απροκάλυπτη σεξουαλική δραστηριότητα, όπως σοδομισμός, γυμνότητα, πορνογραφία, ομαδικό σεξ, σαδομαζοχισμό και παρόμοια», έγραψε η Stefanowicz, προσθέτοντας ότι ο πατέρας της την πήρε μερικές φορές στις "τσάρκες" του σε γκέι γκαλερί τέχνης, παραλίες γυμνιστών και δημόσια πάρκα. Όπως και άλλες κόρες ομοφυλοφίλων με τις οποίες έχει μιλήσει, η Stefanowicz είπε ότι ένιωθε αυτή - και η θηλυκότητα της – να μην εκτιμώνται ή να επιβεβαιώνονται. «Τελικά, αναζητούσα την αγάπη και την αποδοχή του, αλλά δεν μου επετράπη να τον εξετάσω ελεύθερα για τον τρόπο ζωής του, να του θέσω τα ηθικά επιχειρήματα ή να βλάψω τα συναισθήματά του, αλλιώς θα είχα να αντιμετωπίσω μακροπρόθεσμες επιπτώσεις», γράφει η Stefanowicz. «Αν και δεν πιστεύω ότι όλοι οι ομοφυλόφιλοι θα είναι ντε φάκτο κακοί γονείς, γνωρίζω ότι η γκέι κοινότητα όπως την γνώρισα από κοντά, ποτέ δεν θεώρησε τα παιδιά τίποτα άλλο εκτός από ένα κομμάτι ιδιοκτησίας, ένα λάθος από το παρελθόν ή ένα πολιτικό εργαλείο», έγραψε η Klein, προσθέτοντας ότι η μητέρα της και η σύντροφός της επί 25 έτη είχαν και οι δύο πεθάνει και έτσι "δεν μπορούν να μου κάνουν κακό ξανά ".

Προσωπική μου άποψη είναι ότι εμπειρίες σαν την παραπάνω μπορεί να τις βιώσει δυστυχώς ένα παιδί -και σε χειρότερο ίσως βαθμό- και μέσα σε μια "φυσιολογική" ετερόφυλη οικογένεια. Aλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία και συγχρόνως φοβερή κοινωνική "πληγή", που διαιωνίζεται και λόγω των ερμητικά κλειστών στομάτων του κοινωνικού περίγυρου. Ούτε και θεωρώ ως κάτι το παράλογο τον γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου που αγαπιούνται και θέλουν να μοιραστούν τις ζωές τους ως το τέλος. Αυτό που θεωρώ όμως λάθος είναι η υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, για ζημιογόνους έως καταστροφικούς λόγους όσον αφορά την παιδική ψυχολογία και εύθραυστη προσωπικότητα, κάτι που μπορεί να μη γίνει και άμεσα ορατό αλλά να λειτουργεί "υπόγεια", υποσυνείδητα και με μακροπρόθεσμες συνέπειες στον ψυχισμό και την εκδήλωση συμπεριφοράς. Όσο πραγματικά καλές κι έντιμες προθέσεις κι όσο λογικό και ισορροπημένο μυαλό διαθέτουν και προσεχτικούς χειρισμούς επιστρατεύσουν αυτοί οι γονείς.

Ο Ένοικος...

Όσο περί των κωμικοτραγικών μα απόλυτα πραγματικών μεθοδεύσεων-επιβολών που περιγράφει το κείμενο περί "γονέα 1 και 2", θεωρώ χρήσιμο να προσθέσω και τα στοιχεία που είχε παραθέσει ο ΥΠΝΟΒΑΤΗΣ υπό μορφή σχόλιου στην ανάρτηση εκείνη:

"Α/Α: 582951
Εντυπο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ημ/νία: 31/01/2000

Σελίδα: 15 Κατηγορία: Κόσμος

ΣΤΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ φιλμ ερωτικής διαπαιδαγώγησης για μαθητές κατηγορείται ότι προωθεί την ομοφυλοφιλία

«Αποδοχή ή προτροπή;»

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΝΙΑΩΤΗ
ΛΟΝΔΙΝΟ

Σάββατο, 16 Μαΐου 2015

Για την Μεταφυσική της Πόρτας…

του Γιώργου Ιωαννίδη


gothic-door-page26
Αν θέλει κανείς να εξετάσει την διαλεκτική του ανθρώπου με το περιβάλλον του, δεν έχει παρά να μελετήσει την οικία του. Η δομή του προσωπικού χώρου μαρτυρά τον βαθμό σημασίας που έχει η ύλη για το άτομο ή για να το πω διαφορετικά, ο τόπος που αποκαλούμε οικία γίνεται οικείος επειδή συνδιαλέγεται με τις ανάγκες μας για να καταλήξει και αυτός μέλος της ψυχοδυναμικής μας οργάνωσης. Δεν είναι τυχαίο που η κλινική ανάλυση των ονείρων έχει δείξει (κάτι που γνώριζε και ο Αρτεμίδωρος ο Εφέσιος) πως σχεδόν πάντα στις διηγήσεις του ύπνου τα σπίτια παριστάνουν τα διάφορα επίπεδα της ψυχής: η πρόσοψη δηλώνει το προσωπείο, το υπόγειο παραπέμπει στο ασυνείδητο, τα πάνω δώματα την νόηση και τον αυτοέλεγχο κ.ο.κ.
Παρόλο τον πλουραλισμό τους όμως, όλα τα σπίτια έχουν τουλάχιστον ένα κοινό χαρακτηριστικό – την πόρτα. Ανεξάρτητα από την μορφή της, η πόρτα -όπως τα όργανα των αισθήσεων στο σώμα μας- είναι ο τρόπος επικοινωνίας του εξωτερικού κόσμου με τον εσωτερικό (γι’ αυτό και οι αισθήσεις ονομάζονται και Πύλες της Αντίληψης). Όπως η γέφυρα, έτσι και η πόρτα είναι ο τόπος συνάντησης των αντιθέτων. Και ακριβώς επειδή κατέχει ένα τόσο σημαντικό ρόλο, οι μύθοι μας συντροφεύουν τις πόρτες πάντα με κάποιο πνεύμα. Ο Κέρβερος (του Άδη) ή ο θεός (Ιανός), ο άγγελος (της Εδέμ) ή ο Απόστολος (Πέτρος) είναι όλοι τους προσωποποιήσεις των δυνάμεων της πόρτας που ταυτόχρονα είναι εμπόδια μα και ευκαιρία διάβασης. Κάθε πόρτα άλλωστε είναι μια δοκιμασία αφού δεν προστατεύει μονάχα του ενοίκους από τους εταίρους αλλά και προσκαλεί μέσα από το γόητρο του αγνώστου τους τελευταίους να εισέλθουν σε μια νέα οικία, να οικειοποιηθούν δηλαδή ένα νέο τρόπο ύπαρξης.
Η κλειστή θύρα είναι η σκοτεινή σπηλιά που γεννά τον φόβο στον δόκιμο των Μυστηρίων όπως συνάμα και το δέος (πόθο) για κατάδυση (κατανόηση) στον εραστή. Ως σύμβολο έτσι, η πόρτα αν και στατική φανερώνει μια δυναμική κατάσταση.
Βέβαια, από την σκοπιά της πόρτας δεν υφίσταται μέσω και έξω. Για τον άνθρωπο -που λόγο της φύσης του δεν είναι πανταχού παρών- η πόρτα φαντάζει το διαχωριστικό σημείο ανάμεσα σε δυο κατευθύνσεις όταν στην πραγματικότητα είναι το καθοριστικό σημείο των κατευθύνσεων. Αυτό σημαίνει πως η πόρτα δεν διαιρεί τον κόσμο, ο κόσμος είναι που ορίζεται από την πόρτα! Το εκεί και το πέρα είναι όροι δίχως σαφήνεια μέσα στον χώρο, αποκτούν όμως νόημα χάρης στο κοινό σημείο αναφοράς, το εδώ που σηματοδοτεί η πόρτα.
Ακριβώς σ’ αυτό το εδώ, σ’ αυτό το επίκεντρο που τείνουν όλα τα σημεία, ο άνθρωπος αναγνωρίζει το ιερό, τον τόπο όπου υφίσταται ο τρόπος της αυθυπέρβασης (εδώ-παρόν-παρουσία). Γι’ αυτό και ο Ιωάννης (10:9) αποκαλεί τον Ιησού πόρτα την οποία όποιος διαβεί θα βρει τη σωτηρία (εκ του σώος που σημαίνει ολόκληρος, ακέραιος) θα επιτύχει δηλαδή το πλήρωμα της ψυχής όπως όταν κανείς επιστρέφει σπίτι του, τον τόπο του οικείου…

το διαβάσαμε στην αποφένια

"GRAY STATE" ("ΤΟ ΓΚΡΙΖΟ ΚΡΑΤΟΣ")





 "Τhis is the security you asked for"
{Αυτή είναι η "ασφάλεια" που ζητούσες(;)}
"The GRAY STATE is here. It always was."



Από το site της ταινίας, της ημιτελούς ταινίας πάνω στις προσπάθειες επιβολής της λεγόμενης "Νew World Order" καθώς και του αποκρυφιστικού τρόπου* σκέψης και λειτουργίας των εξουσιαστικών ελίτ (τι είναι εν ολίγοις οι "Μυστικές Εταιρείες"; όπως π.χ. οι  διαβόητοι Scull And Bones) και της οποίας ο δημιουργός της Ντέηβιντ Κρόουλυ "βρέθηκε νεκρός" στο σπίτι του. Μαζί με τη γυναίκα και την πεντάχρονη κόρη του. Η δε αστυνομία δήλωσε ότι η κατάσταση φαίνεται να είναι μια "δολοφονία-αυτοκτονία", ενώ ο Σερίφης της κομητείας της Ντακότα έκανε τη δήλωση ότι οι θάνατοι αυτοί του φάνηκαν "ύποπτοι"...
Μάλιστα!
* Θυμηθείτε εδώ και την ανάρτηση του Ένοικου  Μια σειρά συνδέσεων και σχέσεων που οδηγούν στη μεγάλη νύχτα της ανθρωπότητας...

" Is it the near future, or is it the present? The Gray State is coming - by consent or conquest. This is battlefield USA"
{"πρόκειται για το κοντινό μέλλον ή για το παρόν; Το "γκρίζο κράτος" έρχεται-από συγκατάθεση (εννοεί τη συναίνεση των μαζών, βλέπε 9/11 με "νομοθετήματα'-κόλαφο για τις ατομικές ελευθερίες patriot acts 1 & 2, επιθέσεις σε Charlie Hebdo, μετρό Λονδίνου κλπ ως αφορμή για ασφυχτικό έλεγχο και στρατικοποιημένη αποπνιχτική αστυνόμευση των πολιτών λόγω της... ασφάλειάς τους, τσιπ RFID και σχέδια για τσιπάκια εμφυτευμένα στο δέρμα των "πολιτών", "κάρτες πολίτη" οργουελικού ηλεκτρονικού φακελώματος κι άλλα πολλά για το...καλό μας!) ή...από κατάκτηση. Αυτό είναι το πεδίο μάχηςτων ΗΠΑ"}
( Μας αποβλακώνουν; Δεν το πιστεύω!)

Encompassing the world of conspiracy theory, economic collapse, global disaster, end-time prophecies, martial law, and growing civil unrest, GRAY STATE is a piercing look into the immediate future in which the withered remains of freedom are traded for an impression of security.

GRAY STATE is the reality that can no longer be ignored. It is coming - by consent or conquest.
{"το "γκρίζο κράτος" είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί πια". Έρχεται με τη συναίνεσή μας ή την κατάκτησή μας}

The GRAY STATE is here. It always was.

What is the Gray State?  "

Διαβάζουμε κι εδώ: "Σε μια συνέντευξη στο Infowars του 2012, ο Κρόουλυ δήλωσε ότι ένιωθε ότι ήταν υπεύθυνος να διαδώσει το μήνυμα σχετικά με τη δυνατότητα της παρακμής των Ηνωμένων Πολιτειών στην είσοδο της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Η συνέντευξη περιγράφει την ταινία ως "μία πολύ-αναμενόμενη ανεξάρτητη ταινία που βλέπει μια βίαιη κρατική αστυνομία, έναν στρατιωτικό νόμο για την καταστολή, με πλήρη βιομετρική αναγνώριση, μια πανταχού παρούσα κατάσταση επιτήρησης, και στρατιώτες της FEMA (σημείωση: πρόκειται για την "Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Διαχείρισης Εκτάκτων Αναγκών") να οδηγούν τους αντιφρονούντες σε στρατόπεδα."

Είδαμε κι αυτό:


" Alex (Jones) talks with David Crowley and Danny Mason, the producer and an actor in Gray State, a film about American behind the wall of a tyrannical police state. "

" Στις δε ΗΠΑ ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για την Υγεία. Με συγκεκριμένες διατάξεις του, καθίσταται υποχρεωτική η εμφύτευση ηλεκτρονικού τσιπ σε κάθε Αμερικανό πολίτη!! Πολύ σύντομα 20 εκ των Πολιτειών είχαν προσφύγει στα δικαστήρια για την ακύρωση του νομοσχεδίου, που χαρακτήρισαν άκρως αντισυνταγματικό και προσβλητικό για την ελευθερία των Αμερικανών πολιτών.
 Βρετανία: Πλήρης παρακολούθηση πολιτών μέσω Google Earth
Εποχή ολικής παρακολούθησης όλων των πολιτών : "Η ηλεκτρονική κατασκόπευση σε συνδυασμό αφενός με το πέρασμα στην εποχή των ηλεκτρονικών επικοινωνιών και αφετέρου με την ιλιγγιώδη τεχνολογική πρόοδο του κλάδου αυτού κατέστησαν πραγματικότητα τα πιο τρελά όνειρα κάθε δικτάτορα: να μαθαίνει ανά πάσα στιγμή τα πάντα για οποιονδήποτε άνθρωπο ζει στη Γη!"
από την ανάρτησή μας με τίτλο  Ένας κόσμος..."οφθαλμολάγνος"!


Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Χιλιάδες χαμένες πόλεις της Μεσοποταμίας αποκαλύφθηκαν από δορυφόρους -κοντά στην περιοχή του αινιγματικού θαυμαστού πολιτισμού του Γκόμπεκλι Τεπέ..



Ίχνη χιλιάδων αρχαίων οικισμών κάτω από το έδαφος της Εύφορης Κοιλάδας στη Μέση Ανατολή, οι οποίοι εδώ και χιλιάδες χρόνια παρέμεναν κρυμμένοι, αποκαλύφθηκαν τώρα χάρη στην ανάλυση δορυφορικών δεδομένων.

Χρησιμοποιώντας αυτοματοποιημένες τεχνικές ανάλυσης, βασισμένες στα φασματικά χαρακτηριστικά των περιοχών που έχουν διαμορφωθεί από ανθρώπινη δραστηριότητα, ερευνητές του Χάρβαρντ και του MIT εντόπισαν 9 με 14 χιλιάδες πιθανούς αρχαίους οικισμούς, διάσπαρτους σε μια περιοχή 23.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων στη βόρεια Μεσοποταμία, στα βορειοανατολικά της σημερινής Συρίας.

Οι ερευνητές αξιοποίησαν εικόνες από κατασκοπευτικούς δορυφόρους της δεκαετίας του 1960, φωτογραφίες από σύγχρονους δορυφόρους γεωσκόπησης, καθώς και χάρτες του ανάγλυφου της επιφάνειας της Γης που προσέφερε η NASA.

Η έρευνά τους βασίστηκε στο γεγονός ότι οι μακρόβιοι ανθρώπινοι οικισμοί τείνουν να αλλάζουν την υφή του εδάφους και να δημιουργούν λοφίσκους στο ξηρό τοπίο της Μεσοποταμίας, καθώς οι κάτοικοι χτίζουν πάνω σε διαδοχικά στρώματα παλαιότερων κατασκευών, ανυψώνοντας σταδιακά τους δρόμους και ολόκληρη την πόλη.

Η νέα αυτή προσέγγιση των ερευνητών θα μπορούσε να εξελιχθεί σε βασικό εργαλείο της αρχαιολογίας, καθώς προηγούμενες αρχαιολογικές μελέτες βασίζονταν σε εικόνες του Google Earth, μέσω του οποίου όμως οι ερευνητές εντόπιζαν τις ενδείξεις που τους ενδιέφεραν με το μάτι.

Πάρθηκε από την iefimerida
Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι ότι οι πόλεις βρίσκονται κοντά στην ευρύτερη περιοχή που άνθησε ο μυστηριώδης, σπουδαίος αυτός πολιτισμός: Το κουρέλιασμα της "επίσημης" προϊστορίας": Gobekli Tepe

Το χάος είναι όμορφο ~ Feral Faun





 Το χάος έχει κακολογηθεί και συκοφαντηθεί πολύ. Ακόμα και πολλοί αναρχικοί αρνούνται να έχουν σχέσεις με το χάος. Έχει εξισωθεί με το φόνο και την καταστροφή. Και όμως θα έπρεπε να είναι προφανές, πως αυτή είναι η ψευδής προπαγάνδα των δυνάμεων της τάξης. Γιατί η ιστορία της επιβολής της τάξης είναι η ιστορία των πολέμων, των φόνων, των βιασμών, της καταστροφής και της καταπίεσης. Η τάξη και όχι το χάος καταστρέφει επιπόλαια, γιατί το μόνο που θέλει είναι να επιβάλλει τη μορφή της σε όλα τα όντα. Μόνο αυτοί που τολμούν να είναι ενσαρκώσεις του χάους μπορούν να αντισταθούν στη δολοφονική κυριαρχία της τάξης.

 Άλλα αν το χάος δεν είναι ο φόνος και η καταστροφή όπως μας έχουν μάθει, τότε τί ακριβώς είναι; Είναι η αταξία; Όχι, γιατί για να υπάρξει αταξία προαπαιτείται η ύπαρξη της τάξης και το χάος είναι πέρα από κάθε τάξη. Η αταξία έρχεται όταν τα σκατώνει η τάξη. Το σύμπαν είναι εκ φύσεως χαοτικό. Όταν κάποιος προσπαθεί να επιβάλλει την τάξη σε κάποιο μικρό μέρος του, η τάξη θα έρθει αναπόφευκτα σε σύγκρουση με το χαοτικό σύμπαν και θα αρχίσει να διαλύεται. Η διάλυση της επιβαλλόμενης τάξης είναι η αταξία.

 Όταν δεν ενοχλείται από την τάξη, το χάος φέρνει την ισορροπία. Δεν πρόκειται για την τεχνητή ισορροπία από κλίμακες και βάρη, αλλά για τη ζωντανή, που αλλάζει συνεχώς, ισορροπία ενός άγριου και όμορφου χορού. Είναι θαυμάσιο, είναι μαγικό. Είναι πέρα από κάθε ορισμό και κάθε προσπάθεια να περιγραφεί μπορεί να είναι μόνο μια μεταφορά που ποτέ δεν πλησιάζει την αληθινή του ομορφιά και ερωτική ενέργεια.

 Η ελευθερία μας βασίζεται στο να μάθουμε να είμαστε μέρος του ερωτικού χορού του χάους. Για να το κάνουμε αυτό, πρέπει να έρθουμε σε επαφή με τα ζωικά μας ένστικτα, με τις βαθύτερες επιθυμίες μας. Πρέπει να απορρίψουμε κάθε μορφή εξουσίας, εσωτερική και εξωτερική, γιατί καταπιέζει τα ένστικτά μας. Δεν πρέπει να προσπαθούμε να γίνουμε κύριοι των ζωών μας, αλλά να ζήσουμε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ*, να τερματίσουμε κάθε διαχωρισμό μέσα μας ώστε να ΕΙΜΑΣΤΕ οι ζωές μας.

 Με το να απελευθερώνουμε και να απολαμβάνουμε τον εαυτό μας στο τώρα, γινόμαστε μέρος του πανέμορφου χορού του χάους. Συμμετέχουμε στη μαγική περιπέτεια του να δημιουργήσουμε τον παράδεισο επί γης στο τώρα. Η αιματηρή ιστορία της τάξης σταματάει να είναι η μόνη πραγματικότητα που γνωρίζουμε και αρχίζει να φαίνεται η ομορφιά του χάους. Γιατί το χάος είναι πανέμορφο, είναι η έκσταση του ανδρόγυνου Έρωτα που λάμπει στο σύμπαν.

Από τη μπροσούρα, “Παραληρήματα, Δοκίμια και Πολεμικές του Feral Faun” (Chaotic Endeavors, 1987)

Το διαβάσαμε στους Σκοπευτές Ονείρων

Μιλώντας για επιτυχία και αποτυχία...




"Τα σχέδια που κάνουμε είναι ένα πράγμα και η μοίρα ένα άλλο. Οταν αυτά τα δυο συμπίπτουν, η επιτυχία έρχεται ως αποτέλεσμα. Ωστόσο, η επιτυχία δεν θα πρέπει να θεωρείται ως κάτι το απόλυτο. Είναι αμφίβολο αν η επιτυχία είναι επαρκής απάντηση στη ζωή. Η επιτυχία μπορεί να εξαλείψει πολλές επιλογές, όπως και η αποτυχία." 
ΤΟΜ ΡΟΜΠΙΝΣ - "Ακόμα και οι καουμπόισσες μελαγχολούν"



Επιτυχία; Χμ...
Επιτυχία για εμένα είναι να τελειώνει αλλη μία εβδομάδα ή και μία μέρα (καθόλου μικρό διάστημα για να κερδίσεις ή να χάσεις μία αγάπη, μια ευκαιρία ζωής, μία ψευδαίσθηση ή και τον κόσμο ολόκληρο) και να μπορώ μιλώντας στον εαυτό μου να του πω το εξής: "αφού κατάφερες να μη φορέσεις κάποια βολική ή άβολη μάσκα, για να πετύχεις κάτι ή και να μετριάσεις ή να δικαιολογήσεις την αποτυχία σου σε κάτι άλλο, τότε θα πει ότι πατάς ακόμα στα δικά σου πόδια. Ακόμα κι αν το έδαφος από κάτω δεν είναι πάντα στέρεο ή φιλόξενο. Καθόλου άσχημα!"

Θυμάμαι και κάτι που είχα διαβάσει κάπου, αλλά ξεχνώ την πηγή και συγκρατώ το "μαργαριτάρι της":
"Επιτυχημένος είναι όποιος συνεχίζει την προσπάθεια και μετά την αποτυχία".
Εξαρτάται βέβαια από τι θεωρεί ο καθένας αποτυχία ή επιτυχία.
Για παράδειγμα, αλλιώς αντιλαμβάνεται αυτές τις έννοιες ο τραπεζίτης ή ο χρηματιστής και αλλιώς ο εθελοντής που προσφέρει τις ειλικρινείς κι άδολες υπηρεσίες του σε οποιοδήποτε μέρος υπάρχει η ανάγκη τους.
Αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία.

Τα πάντα, όπως οι επιλογές που κάνει κάποιος στη ζωή του, είναι θέμα αντίληψης.
Ή για να είμαι πιο ακριβής...τα πάντα είναι θέμα ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ!

(κλίκαρε πάνω στην εικόνα για να τη δεις μεγάλη)

ανιχνευτής

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Πώς να σκοτώσετε ένα Θεό


Ας το παραδεχτούμε. Όλοι τους έχουμε μισήσει, κατά καιρούς. Από την διεστραμμένη αίσθηση χιούμορ που έχουν, μέχρι το σύνδρομο ανωτερότητας που τους χαρακτηρίζει εδώ και τόσους αιώνες, οι Θεοί είναι για τους ανθρώπους ότι οι άνθρωποι είναι για τους σκύλους.

Στην Κάλι Γιούγκα της εποχής του Πανδαιμόνιον, οι ρόλοι αντιστρέφονται. Οι Θεοί γίνονται έκπτωτοι βασιλείς που πολλές φορές διατηρούν τη θέση τους λόγω συνήθειας ή παραδόσεων. Άλλες φορές, αν είναι ιδιαιτέρως ενοχλητικοί, έχουν την τύχη του Λουδουβίκου.

Αλλά τι είναι ένας Θεός, και πως τον σκοτώνουμε;

Οι θεωρίες σχετικά με αυτό ποικίλουν. Η επικρατούσα επιστημονική θεωρία λέει πως ο Θεός είναι ένας μουσάτος μπάρμπας στον ουρανό (όχι τον πλανήτη Ουρανό, αλλά αυτό το μπλε πράμα που είναι από πάνω μας όταν είναι μέρα), ο οποίος περνάει την αιωνιότητα βασανίζοντας -με πρωτότυπους, είναι η αλήθεια, τρόπους- όσους αρνούνται να πιστέψουν σ’ αυτόν. Είναι αλάνθαστος, παντοδύναμος, πανταχού παρών και έχει ιδιαίτερη αδυναμία στην αιμομιξία και στις μαζικές δολοφονίες. Είναι εύκολο να τον σκοτώσετε. Αν τον πετύχετε ενσαρκωμένο απλά τον σταυρώνετε και ξεμπερδεύετε (φροντίστε μόνο να τον διαμελίσετε και να καταναλώσετε το σώμα του για να μην σας παίξουν κανένα βρώμικο κόλπο). Διαφορετικά μπορείτε να τον καταργήσετε: Με την ερώτηση «εφόσον είσαι παντοδύναμος, μπορείς να σκοτώσεις τον εαυτό σου / μπορείς να σταματήσεις να υπάρχεις;», δημιουργείται μια λογική λούπα που τον καταργεί σχεδόν αυτόματα.

Μια άλλη θεωρία λέει πως οι Θεοί –πληθυντικός- δεν είναι τίποτε άλλο από προσωποποιημένες αρχετυπικές δυνάμεις της φύσης. Αυτοί είναι λίγο πιο δύσκολο να αντιμετωπιστούν, καθώς η απλή λογική δεν αρκεί, οι δυνάμεις τις οποίες προσωποποιούν, είναι εξάλλου, παντού γύρω μας. Για να σκοτώσετε έναν τέτοιο Θεό πρέπει να τον απομυθοποιήσετε σταδιακά. Χρησιμοποιώντας επιστημονικές θεωρίες και δεδομένα, αφαιρείτε σιγά σιγά τα στρώματα μυστηρίου και μαγείας που τον περιβάλλουν, του δίνουν υπόσταση και δύναμη, ώσπου στο τέλος δε μένει τίποτα άλλο από παλιές ιστορίες και αλαφροΐσκιωτοι μύθοι.

Μια Τρίτη θεωρία λέει πως οι Θεοί (και οι Δαίμονες) κατοικούν μέσα στο κεφάλι μας, είναι σκεπτομορφές και δημιουργήματά μας, τα οποία μάλιστα δεν τα σκεφτήκαμε καν εμείς, αλλά «φυτεύτηκαν» στο κεφάλι μας από παλιότερες γενιές. Αυτοί είναι και οι δυσκολότεροι. Θα πρέπει το άτομο να επαναπρογραμματίσει τον εγκέφαλό του και να σταματήσει συνειδητά να πιστεύει στο Θεό αυτό. Πολλές φορές βοηθάει και η επιτηδευμένη ιεροσυλία, η βεβήλωση και η συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει κανείς εκεί να σε τιμωρήσει για αυτό που έκανες. Με τα λόγια του RAW, φωνάξτε δυνατά: "Αν είσαι εκεί, σε προκαλώ να ρίξεις φωτιά να με κάψεις:", στη συνέχεια περιμένετε λίγο και αν όλα πάνε καλά, σηκώστε το μεσαίο δάχτυλο και απελευθερωθείτε.

Μέρες που είναι, σκοτώστε κι εσείς ένα Θεό. Μπορείτε!


To διαβάσαμε στη Discordia, τη "θεά του Χάους"...

ΜΙΑ "ΑΛΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ" ΠΟΥ ΚΙΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: Ο «μεσσίας» Σαμπατάι Σεβί και οι Τουρκοεβραίοι (ντονμέδες) της Θεσσαλονίκης

Γιάκομπ Φρανκ: ο διάδοχος του "μεσσία"

Μια ιστορική αφήγηση -το ένημερωτικό άρθρο που θα ακολουθήσει- που δεν τελειώνει με το θάνατο του πρωταγωνιστή της και της οποίας οι ιστορικές προεκτάσεις είναι πολυεπίπεδες, υπόγειες αλλά κάθε άλλο παρά περιορισμένης σημασίας. Και ίσως να επανέλθουμε σύντομα στο θέμα των "Μυστικών Εταιρειών" και του "σαμπαταϊσμού", μιας στην ουσία αυτόνομης θρησκείας που προέκυψε από τον δήθεν -για τα μάτια του Οθωμανού σουλτάνου και της αποφυγής της οργής του- εξισλαμισμό των Εβραίων ή "ντονμέδων", οπαδών του αυτόκλητου μεσσία Σαμπατάι Ζεβί. Με πολύ σημαντική για αυτούς την πόλη της Θεσσαλονίκης.
Η αίρεση αυτή επέζησε και μεταλλάχτηκε μέσα στους αιώνες σε μια πολύ ισχυρή σέχτα, η οποία ενσωμάτωνε σεξουαλικά όργια και τελετουργική μαγεία -π.χ. όποιος έχει δει την τελευταία τολμηρά αποκαλυπτική ταινία του Κιούμπρικ "μάτια ερμητικά κλειστά" ίσως ψυλλιαστεί για τι "κόλπα" μιλάμε. Με σκοπό την απόκτηση ισχύος και άσκησης υπόγειας εξουσίας στις κοινωνίες μέσα στις οποίες δραστηριοποιούνταν . Και όχι μόνο με τοπικές βλέψεις δύναμης και ελέγχου!

σκηνή από την ταινία "eyes wide shut"
Συνεχιστής της διδασκαλίας του "μεσσία" και διάδοχός του υπήρξε ο Jakub Frank, απ'όπου προέκυψε και ο όρος "φρανκισμός", ο ανηψιός του οποίου Moses Dobruska ή Junius Frey συνεργάστηκε με τους Ιακωβίνους και τη λέσχη τους στην προετοιμασία της "Γαλλικής Επανάστασης" και τοποθετήθηκε από αυτούς πρόεδρος της Επιτροπής Αποχριστιανισμού του Παρισιού. Mάλιστα το 1979, ο Πρόεδρος της Ισραηλινής Ακαδημίας Gershom Scholem, είχε δώσει μια αποκαλυπτική διάλεξη στο Παρίσι η οποία δυο χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε και σε βιβλίο. Ο τίτλος της διάλεξης του αυτής όπως και του βιβλίου ήταν: "Από τον Φρανκισμό στον Ιακωβινισμό. Ή ζωή του Moses Dobruska, άλλως Franz Thomas von Schonfeld, άλλως JuniusFrey".

 απεικόνιση ιακωβίνικης "εορταστικής εκδήλωσης" με έντονες τις αποκρυφιστικές καταβολές, υπέρ του.."Υπέρτατου Όντος". Η γυναίκα στη βοϊδάμαξα συμβόλιζε την..Ελευθερία! Στην οποία η γαλλική "επανάσταση" επιτέθηκε με απίστευτη βιαιότητα, παρά τις εύηχες διακηρύξεις της!

Οι Ιακωβίνοι λάτρευαν το "Υπέρτατο Ον" που τους καθοδηγούσε και πραγματοποιούσαν ολόκληρες τελετές δημόσιες υπέρ αυτού, ώστε να "εμπεδωθεί" και από το λαό παρά την "ανεξιθρησκεία" που φαινομενικά προωθούσαν και με εμφανή τα στοιχεία του αποκρυφισμού και όχι απλά αθώου φυσιολατρικού παγανισμού. Επίσης είχαν στήσει στην πλατεία της Βαστίλης το άγαλμα της αιγυπτιακής θεάς Ίσιδος, γνωστού για την σημασία του σε μυστικές πρακτικές μαγείας πολλών μυστικοπαθών σεχτών και αποκρυφιστικών ταγμάτων.
Για μια μικρή γεύση του τι συνέβη κατά τη διάρκεια της "τρομοκρατίας" για την "εδραίωση της επανάστασης" διαβάστε κι εδώ: Οι στρατευμένοι και οι εξεγερμένοι.. Στην ουσία ήταν μια πρωτοφανής κτηνωδία, με δημιουργία βυρσοδεψείων ανθρώπινου δέρματιος στο Κλισόν για να προμηθεύσει ανθεκτικά ενδύματα στους "πρωτομάστορες" της "δημοκρατίας" όπως τα παντελόνια από ανθρώπινο δέρμα που φορούσε ο Σαιν Ζυστ, με μαζικούς πνιγμούς στο Σηκουάνα όπου μια "αξιοσημείωτη επίδοση" ήταν.. 600 παιδιά σε μια ημέρα, με το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης ανθρώπων στην Ιστορία στο Νουαρμουτιέ και άλλα πολλά και χειρότερα! Και με απώτερο στόχο τον αποπληθυσμό ολόκληρων περιοχών της γαλλικής επικράτειας, όπως συνέβη με τη γενοκτονία της επαρχίας της Βανδέας και τα "ψωμιά της δημοκρατίας"-γυναίκες και παιδιά των Βανδεανών που πετάγονταν ζωντανά μέσα σε φούρνους!

Γενικά, αυτό που δεν γνωρίζουν πολλοί συνειδητά και ενεργά πολιτικοποιημένοι άνθρωποι και κανείς στα "φροντιστήρια ιδεολογικής στράτευσης" δεν φρόντισε να ενημερώσει πολλούς παθιασμένους προπαγανδιστές "λαϊκών αγώνων" κάτω από συγκεκριμένες βέβαια "στέγες", είναι το εξής πέρα για πέρα και ιστορικά διαπιστωμένο πραγματικό γεγονός: ο καταλυτικά παρασκηνιακός ρόλος "Μυστικών Εταιρειών" όπως οι Ναΐτες, Ιλλουμινάτι, Ροδόσταυροι, φυσικά οι Σαμπαταϊστές και Φρανκιστές που ήξεραν πάντα να εισχωρούν παντού αλλά παρέμεναν πιστοί μόνο στους δικούς τους κώδικες,  κ.ά.. Και διάφορων "ταγμάτων" με βαθμούς μύησης και αποκρυφιστικών σεχτών με καθόλου αμελητέο ρόλο στη διαμόρφωση των εξελίξεων της ανθρώπινης Ιστορίας. Κάτι που δεν σταμάτησε φυσικά ποτέ και συνεχίζουν αδιάλειπτα και σήμερα, ελέγχοντας και κατευθύνοντας σύμφωνα με τις -αλληλοσυγκρουόμενε συχνά- επιδιώξεις τους πολυεθνικούς κολοσσούς, πολιτικά σχήματα και "ιδεολογίες" όλων των αποχρώσεων, μασονικές στοές, παγκόσμιους οργανισμούς και ιδρύματα και παγκοσμιοποιημένες "συνάξεις" της ελίτ, τύπου π.χ. "Μπίλντερμπεργκ".
-Δείτε και αυτό:  Μια σειρά συνδέσεων και σχέσεων που οδηγούν στη μεγάλη νύχτα της ανθρωπότητας...
Αυτά όλα που συμβαίνουν κάτω από τη μύτη μας και παρά την όποια θέλησή μας κι έξω από τα επίσημα βιβλία και σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας, είτε μας αρέσει είτε όχι! Κι άλλωστε για τους "μυημένους" όλοι οι υπόλοιποι είναι αξιοκαταφρόνητοι αδαείς, υποζύγια και αντικείμενα πολύ μεγάλης διαχρονικής εξαπάτησης, έως και "κατώτερο είδος" με αναπόφευκτη ανάγκη τον μαζικό αποπληθυσμό του..

Ο Ένοικος...

Ο «μεσσίας» Σαμπατάι Σεβί και οι Τουρκοεβραίοι (ντονμέδες) της Θεσσαλονίκης

Η περίοδος της Τουρκοκρατίας, χαρακτηρίζεται ως η χρυσή εποχή των Εβραίων στην Θεσσαλονίκη. Τόσο ο σουλτάνος Μουράτ Β', που κυρίευσε την πόλη, όσο και οι διάδοχοί του, για να εποικίσουν την ρημαγμένη κατά την άλωσή της Θεσσαλονίκη, ευνόησαν την εγκατάσταση Εβραίων, ιδίως αυτών που έρχονταν από την Γερμανία και την Ουγγαρία, όπου εκείνα τα χρόνια οι Εβραίοι υφίσταντο άγριες διώξεις. Αυτοί είναι οι αποκαλούμενοι Ασκεναζίμ (από το Ασκενάζ=Γερμανία), οι οποίοι αυξήθηκαν σημαντικά από τα μεγάλα «πογκρόμ» της Βαυαρίας το 1470.

Το πραγματικό όμως κύμα, από Εβραίους επήλυδες, που έδωσε στη Θεσσαλονίκη εβραϊκό χρώμα, ήρθε επί Βαγιαζίτ Β' (1481-1512) και προέρχονταν από την Ισπανία. Εκεί, οι βασιλείς Φερδινάνδος και Ισαβέλλα, εξαπέλυσαν σκληρούς διωγμούς εναντίον των Εβραίων, το 1492. Περίπου 40.000 Εβραίοι μετανάστες, κατέφυγαν τότε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και οι περισσότεροι απ' αυτούς εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Η μάζα αυτή, ενισχύθηκε και από φυγάδες της Σικελίας και της Κάτω Ιταλίας το 1493, της Πορτογαλίας το 1497 και της Γαλλικής Προβηγκίας. Όλοι αυτοί οι πρόσφυγες, επονομάστηκαν γενικά, Ισπανοεβραίοι ή Σεφαρδίμ (Σεφεράντ=Ισπανία).

Οι παλαιότεροι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης, οι απόγονοι δηλαδή Εβραίων της ρωμαϊκής και βυζαντινής εποχής, ονομάζονταν Ρομανιότ οι Ρωμανοεβραίοι. Αυτοί είχαν μητρική γλώσσα τα ελληνικά, έφεραν ελληνικά ονόματα ή εξελληνισμένα και είχαν ιδιαίτερο τύπο λατρείας, τον λεγόμενο «μάτσορ ρομάνια». Οι Σεφαρδίμ και οι Ασκεναζίμ όμως, οι οποίοι ήταν πολυαριθμότεροι, πλουσιότεροι και πιο πολιτισμένοι, τους αφομοίωσαν γρήγορα και τους απορρόφησαν. Τελικά, επικράτησαν όλων, οι Σεφαρδίμ και από τα τέλη του 16ου αιώνα, η ισπανοεβραϊκή γλώσσα, ήταν αυτή που επιβλήθηκε στην κοινότητα των Εβραίων.

Οι Ισπανοεβραίοι, υπήρξαν συντελεστές αξιόλογης προόδου στη Θεσσαλονίκη. Σ' αυτούς οφείλεται κυρίως η αναγέννηση της πόλης, μετά τον αφανισμό και την ερήμωση που προκάλεσε η άλωσή τους απ' τους Τούρκους, καθώς μετέτρεψαν και πάλι τη Θεσσαλονίκη, σ' ένα μεγάλο κέντρο εμπορίου, όπως ήταν και κατά την ρωμαϊκή και βυζαντινή εποχή. Οι Εβραίοι δεν κυριαρχούσαν τότε, μόνο οικονομικά, αλλά και κοινωνικά και πνευματικά. Είχαν καταστήσει την κοινότητά τους, αληθινό «κράτος εν κράτει» και είχαν αποθέσει τόσο έντονα την σφραγίδα τους, ώστε η Θεσσαλονίκη επονομαζόταν τότε ως «Μητέρα του Ισραήλ». Στις αρχές του 17ου αιώνα, η εβραϊκή κοινότητα θα φτάσει στο απόγειο της ακμής της. Την εποχή εκείνη, από τους 120 «μαχαλάδες» (συνοικίες) της Θεσσαλονίκης, οι 56 ήταν εβραϊκοί, οι 48 μουσουλμανικοί και οι 16 ελληνικοί.

Ξαφνικά όμως, το 1655, η εβραϊκή κοινότητα πέρασε μια φοβερή περιπέτεια, που την έπληξε βαριά και την αποσύνθεσε. Παρουσιάστηκε τότε, ένας μυστηριώδης «μεσσίας», που προέρχονταν από την Σμύρνη, ο Σαμπατάι Σεβί. Ήταν ασκητής και μαζί ήταν φλογερός ρήτορας και κήρυττε ότι ήταν ο «Αναμενόμενος». Το κήρυγμά του δεν περιορίζονταν μόνο στη Θεσσαλονίκη, αλλά είχε ισχυρή απήχηση και στους Εβραίους της Ευρώπης (Γαλλία, Ολλάνδία, Γερμανία, Πολωνία κ.ά.), όπως και σε όλες τις μεσογειακές πόλεις στις οποίες ταξίδεψε, ξεσηκώνοντας παντού τον ενθουσιασμό των Εβραίων.

Σάββατο, 9 Μαΐου 2015

Αποκάλυψη Τώρα

"Το σιχαμένο πράγμα στο οποίο έχουμε μεταμορφωθεί που είναι για λύπηση;"



Αποκάλυψη Τώρα

του Παντελή Γιαννουλάκη


Περπατώ στο δρόμο, κοιτώ γύρω μου και δεν καταλαβαίνω πως βρεθήκαμε όλοι μας σε αυτήν την κατάντια, όταν το ανθρώπινο πνεύμα είναι τόσο υπέροχο και θεϊκό και έχει καταφέρει τόσους πολλούς πνευματικούς θριάμβους. Πώς την πατήσαμε έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε; Πώς βρεθήκαμε αδιαμαρτύρητα σε αυτήν την καθημερινή μιζέρια, σε αυτήν την απογοητευτική και αποθαρρυντική και απαράδεκτη καθημερινή πραγματικότητα;

Πώς, αντί να υλοποιηθούν τα ευγενή όνειρα και οράματα της ανθρωπότητας, και να ζούμε μέσα σε αυτό που τώρα ονομάζουμε Ουτοπία (ο ου-τόπος, ο μη-τόπος, ο τόπος που δεν υπάρχει), βρεθήκαμε φυλακισμένοι στη Μαύρη Σιδερένια Φυλακή (όπως γνωστικά αποκαλεί τον κόσμο ο Philip K. Dick), σε αυτήν την ασχήμια, στο καθημερινό αδιέξοδο, στην ομηρία, στην υλοποιημένη και παγιωμένη προσβολή εναντίον του ανθρώπινου πνεύματος, αποκαρδιωμένοι και αυτοματικοί, παραδομένοι και απελπισμένοι;

Γιατί δεν κάνουμε μια γενναία προσωπική επανάσταση ενάντια σε αυτό το σιχαμένο πράγμα που έχει κατασκευαστεί τεχνητά γύρω μας και μέσα μας, και που μας δεσμεύει με τόσο άπειρους τρόπους στις μεγαλύτερες ανοησίες και βιασμούς της ψυχής μας;

Γιατί δεν αποζητούμε με όλους τους τρόπους την ελευθερία μας, την αληθινή προσωπική και ατομική ελευθερία μας, τη δικαίωση των ονείρων μας, την υλοποίηση των βαθύτερων και ανομολόγητων αγνών επιθυμιών μας, τα δημιουργικά οράματά μας, τη δικαίωση του έρωτά μας για την αληθινή ζωή μαζί με αληθινούς ανθρώπους και όχι με ανθρωπάρια που σέρνονται ετοιμοθάνατα από ‘δω κι από ‘κει νομίζοντας ό,τι ζουν;

Γιατί δεν δραπετεύουμε άμεσα από αυτή τη συνωμοσία, στην οποία δεν συμμετείχαμε ποτέ, που μας οδήγησε με συνοπτικές διαδικασίες σε μια φυλακή του πνεύματος και του σώματος και των δυνατοτήτων και πιθανοτήτων, που μας κλείδωσε στην κατάσταση του να μη ξέρουμε τι μας γίνεται, του να αγωνιζόμαστε για σαχλαμάρες που θα αντικαταστήσουν την αίσθησή μας για τη ζωή;

Που μας οδήγησε καταναγκαστικά σε ανύπαρκτες και αφύσικες υποχρεώσεις, σε άχρηστα ή ευνόητα δικαιώματα, σε τεχνητές ευθύνες, σε απαράδεκτα περιβάλλοντα, σε αναγκαστικό συγχρωτισμό με τους χειρότερους ανθρώπους, σε καταρράκωση του ανθρώπινου νου, σε ευνουχισμό και στείρωση των μοναδικών ιδιαίτερων ανθρώπινων δυνατοτήτων: της φαντασίας, της έμπνευσης, της ελπίδας, της διανόησης, της δημιουργίας, του έρωτα, του πόθου, της περιπέτειας, της εξερεύνησης, της κατανόησης, της υπέρβασης. Γιατί δεν επαναστατούμε άμεσα με όλες μας τις δυνάμεις, φανερά ή κρυφά, ενάντια στην προσωπική φυλακή μας;

Αλλιώς, γιατί να ζούμε;

Απλά για να επιβιώσουμε;

Τι να επιβιώσει;

Το σιχαμένο πράγμα στο οποίο έχουμε μεταμορφωθεί που είναι για λύπηση; Ποιοι είμαστε στ’ αλήθεια; Τι έχουμε να πούμε; Τι έχουμε να κάνουμε στ’ αλήθεια; Που θα μας βγάλουν όλα αυτά; Ποια κληρονομιά θα αφήσουμε για το μέλλον; Τι θα απαντήσουμε στα παιδιά μας όταν θα μας ρωτήσουν; Τι θα σκεφτόμαστε στο νεκροκρέβατό μας όταν θα έχουν τελειώσει τα ψέματα; Τι κάναμε στη ζωή μας;

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015

ξεθωριάζοντας την επιπεδούπολη



Ήμασταν ο Αδάμ. Ήμασταν η Εύα. Γίναμε και το φίδι.
Ήμασταν οι καταστροφείς. Ήμασταν και οι διατηρητές. Ήμασταν οι δημαγωγοί, ήμασταν και οι αναχωρητές.
Ήμασταν δεξαμενές άντλησης ιδεών κι οι φορείς της αποδόμησής τους. Ήμασταν η μήτρα των γεγονότων και τα θύματά τους. Η βία της Ιστορίας. Οι στυλοβάτες των καινοτομιών. Και συνάμα η τρικλοποδιά τους. Γίναμε το όραμα των μοιραίων.

Ήμασταν πολλά ονόματα και ρόλοι. Μία πληθώρα ερμηνειών.
Η συλλογή ήμασταν των δεδομένων για επεξεργασία στον κεντρικό υπολογιστή.

Και είμαστε το επόμενο βήμα της Εξέλιξης!

Οι αρνητές των Σειρήνων και των αθυρμάτων. Οι περιφρονητές κλειστών λεσχών. Οι εξολοθρευτές των εγκεφαλοσκώληκων. Τα μη προβλέψιμα κι ελεγχόμενα δεδομένα που κουρελιάζουν τεφτέρια καταχωρήσεων.

Κι ερχόμαστε με τη φόρα πολλών χαμένων αιώνων!
 
από τον Ένοικο...



Έχεις στ'άλήθεια ψυχή;
Για να σε συντρίψει της μηδαμινότητάς σου η γνώση
ώστε ν'αφουγκραστείς της παρουσίας σου το μεγαλείο.
Για να σε συγκινήσει η απλότητα της ομορφιάς.
Για να σε μεθύσει το κρασί της γαλήνης.
Που στη γεύση ωριμάζει του σθένους
παρασύροντας σε δύσβατες διαδρομές ελευθερίας.
Για να σε ηλεκτρίσει η ενέργεια που μέσα της κολυμπάς.
Για να σε λιγώσει η λαχτάρα της μεταμόρφωσης.

Γιατί κάθε πραγματική αλλαγή
απαιτεί ένα θάνατο και μια ανάσταση...
Εν ζωή!



..."τα άστρα είναι στη σωστή θέση"...Οι προσωπικοί μας ιπτάμενοι δίσκοι είναι τα κορμιά μας, η κινητήριος δύναμη είναι οι κβαντικές διεργασίες και ηλεκτρικές εκκενώσεις μέσα στα κεφάλια μας, σε αρμονική συνεργασία με το "σχέδιο πτήσης" των αισθήσεων του εγκεφάλου της καρδιάς μας...
Τα ιερατεία των αρουραίων διαμόρφωσης αυτού του λαγουμιού ως μόνη πραγματικότητα για τους τρόφιμους δεν μπορούν να μας κρατήσουν άλλο στα ανήλιαγα κουτιά που έχουν κατακερματίσει και εγκλωβίσει μέσα τους τη γνώση...Τα ψέματά τους δεν μας πείθουν ούτε στο ελάχιστο...Τα δηλητήριά τους και τα καταστατικά τους δεν είναι ούτε για το σώμα ούτε για το πνεύμα μας-χάρισμά τους!
Τα  ιδανικά και οι θέσφατες αλήθειες της ισοπέδωσης της φύσης και της εσώτερης σπίθας, οι ιδεολογίες που μπαζώνουν τα ρέματα της ψυχής μας για να τσιμεντοποιήσουν και να περιφράξουν το τοπίο της επιπεδούπολης (τους), αποτελούνε την υπογραφή της δικής μας εξαχρείωσης και πτώσης-τούς τα πετάμε πίσω στη μούρη!

Η πραγματική και μόνη μας περιουσία που θέλουμε να κουβαλάμε μαζί μας: Το δέος για κάθε μοναδική στιγμή που μας αναλογεί, η περιέργεια να δούμε τι υπάρχει πίσω από την "πράσινη πόρτα", η ελευθερία στα σώψυχά μας, η ανάγκη μας να απαλλαγούμε από όλους τους απονεκρωτικούς περιοριστικούς ορισμούς. Ώστε να επαναπροσδιορίσουμε τη συμβολική ανάγνωση του κόσμου, να επαναξιολογήσουμε κάθε μικρή και μεγάλη ερμηνεία, να αδράξουμε την ουσία πίσω από κάθε φαινόμενο,να φωταγωγήσουμε τη μοναδική φύση κάθε καθημερινού γεγονότος και να αντιληφθούμε την πραγματική μας θέση μέσα σε αυτό. Έτσι όπως την καθορίζουμε εμείς και όχι οι "μηχανικές απολήξεις" και οι υπνωτικές μονότονες διδαχές και προσταγές της..."επιπεδούπολης"!

ανιχνευτής


Δεν υποτιμάμε το χώμα, θέλουμε να πατάμε γερά πάνω σε αυτό κι όχι να σερνόμαστε σαν σκουλήκια.
Οι ατέλειές μας αποτελούν ευκαιρίες διαρκούς μάθησης για εμάς. Δεν πιστεύουμε σε ιδανικές πολιτείες και ειδικά σε αυτές που εξορίζουν τους ποιητές και όλους όσους θέλουν να έχουν το μυαλό τους στον ουρανό και όχι να κατεβάζουν τον ουρανό στο μυαλό τους και να τον μετατρέπουν σε "παγωμένη φιλοσοφία", σε δόγμα ή best seller σε βιτρίνες.
Δεν νομίζουμε ότι οι μονολιθικές τρισδιάστατες εξηγήσεις και οι συναινετικές βεβαιότητες μπορούν να χωρέσουν μέσα τους την "ονειροπαρμένη τρέλα μας"

Και δεν ξεχνάμε ότι είμαστε ανθρώπινα όντα!

O Bill Cosby και οι εξεγέρσεις στο Ferguson


Οι επιδράσεις των γεγονότων στην... Αθήνα!
Του Ιωάννη Μιχελή


O Bill Cosby, ο διάσημος ηθοποιός που εδραιώθηκε στην τηλεόραση μέσα από την πολυαγαπημένη σειρά «The Cosby Show», παίζοντας τον ρόλο του υποδειγματικού οικογενειάρχη Cliff Huxtable, βλέπει τώρα μπροστά στα μάτια του, τη σταδιοδρομία και την υστεροφημία του να καταστρέφoνται μετά από τις 26 κατηγορίες (!) για βιασμούς που προέκυψαν μόνο εντός του Νοεμβρίου. Τι σχέση όμως μπορεί να έχει η αμαύρωση της εικόνας του Bill Cosby με την αφροαμερικανική μυστική ομάδα της Boule (Βουλή) και τις βίαιες διαδηλώσεις στο Ferguson και την υπόλοιπη Αμερική;

Η Boule είναι μία, αποκλειστικά αφροαμερικανική, μυστική λέσχη που ιδρύθηκε στην Φιλαδέλφεια στις 4 Δεκεμβρίου 1906, κατά τα πρότυπα της μυστικής λέσχης των Skull & Bones του Πανεπιστημίου Yale. Ο Web DuBois, ένα εκ των ιδρυτικών μελών της, είχε πει πως δημιουργήθηκε για να κρατήσει «τους μαύρους εργάτες μακριά από τις τάξεις του Marcus Garvey», ο οποίος συντάρρασσε τότε τις ΗΠΑ με το κίνημά του για επιστροφή στην Αφρική και του οποίου η εφημερίδα Negro World είχε ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο αναγνωστών!

Το σχέδιό του ήταν να πάρει όσο πιο πολλούς μαύρους από την Αμερική και να μετεγκατασταθούν στη Λιβερία, προκειμένου στη συνέχεια να βοηθήσουν το νέο αυτό κράτος –και την υπόλοιπη Αφρική– να ανακτήσει την αυτάρκειά της. Έλεγε σχετικά: «Αν το πετρέλαιο της Αφρικής είναι καλό για τον Rockefeller, αν ο σίδηρος είναι καλός για τον Carnegie, τότε γιατί θα πρέπει να επιτρέψουμε στην Wall Street να εκμεταλλεύεται τη χώρα μας, όταν αρνούνται να μας δώσουν μια δίκαιη ευκαιρία στις χώρες που μας έφεραν; Γιατί απαγορεύεται στην Αφρική να δώσει στον κόσμο έναν μαύρο Rothschild, έναν μαύρο Rockefeller, έναν μαύρο Ford;».

Στον αντίποδα, η Boule συγκέντρωνε το «πιο ταλαντούχο 10%, που θα ήταν ικανό να ηγηθεί της μαύρης φυλής» το οποίο, αφότου διέλυσε με τις πράξεις του το κίνημα του Garvey, άρχισε να επεκτείνεται παναμερικανικά, προσελκύοντας Αφροαμερικανούς που είχαν αφομοιωθεί πετυχημένα στην αμερικανική κοινωνία και προορίζονταν για ηγετικές θέσεις.

Υπολογίζεται πως, μέχρι σήμερα, έχει 101 παραρτήματα και 5.000 εξέχοντα μέλη παναμερικανικά, τα οποία ονομάζονται Archons (Άρχοντες) και Archousais (Άρχουσες) και πραγματοποιούν τοπικές και εθνικές συνεδρίες σε ετήσια βάση.

Οι αντίπαλοί τους μέχρι σήμερα τους κατηγορούν ως... “μπαρμπα-Θωμάδες”, χρησιμοποιώντας έναν υποτιμητικό χαρακτηρισμό εμπνευσμένο από την ομώνυμη φιγούρα της «Καλύβας του Μπαρμπα-Θωμά», του πιο δημοφιλούς σε πωλήσεις μυθιστορήματος του 19ου αιώνα.
Το βιβλίο εξιστορεί τις περιπέτειες ενός καλόβουλου σκλάβου, που δουλεύει ως οικονόμος του λευκού αφέντη του, εποπτεύοντας τους υπόλοιπους σκλάβους και θεωρήθηκε καθοριστικό για τη δημιουργία εντυπώσεων που οδήγησαν τελικά στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, μεταξύ Βορρά και Νότου.

Ακραίοι Αφροαμερικανοί μάλιστα τονίζουν πως το ανοιχτό δέρμα πολλών μελών της Boule προδίδει πως το μεικτό φυλετικό τους υπόβαθρο, τους δημιουργεί μία αίσθηση ανωτερότητας σε σχέση με τους υπόλοιπους μαύρους, τους οποίους χρησιμοποιούν για να αναρριχηθούν στην αμερικανική κοινωνία, αλλά επί της ουσίας τους αποστρέφονται ως κατώτερους!

Τέτοιες κατηγορίες προδοσίας και έλλειψης ουσιαστικού ενδιαφέροντος για τη φυλή του δεν έχει αποφύγει ούτε και ο Πρόεδρος Barack Obama, ο οποίος αποτελεί τον πιο πρόσφατο στόχο, πριν από τον Bill Cosby.

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2015

" το κομβικό σημείο που άρχισε ο κατήφορος της επιστήμης και των ανθρώπων "



*Ε=mc²

Αυτό είναι το κομβικό σημείο που άρχισε ο κατήφορος της επιστήμης και των ανθρώπων, εδώ η επιστήμη μεταλλάχτηκε σε επιστημον-ισμό. Από τότε η θεωρία του Αιθέρα θεωρούνταν προβληματική και αμφιλεγόμενη. Τη χαριστική βολή όμως την έδωσε το 1905 ο Άλμπερτ Αϊνστάιν με τη ανόητη Θεωρία της Σχετικότητας (Ε=mc²), που έδειξε πως δεν υπήρχε αιθέρας, για να στηρίζει τη διάδοση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων στο κενό. Τα κύματα διαδίδονται από μόνα τους. Διακηρύσσοντας πως τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία αποτελούν αυτούσιες οντότητες, που έχουν την ιδιότητα να ταξιδεύουν στο κενό διάστημα. Σήμερα πολλοί επιστήμονες ήδη την ακυρώνουν δημόσια.
Ο κρετίνος Αϊνστάιν λοιπόν καθοδηγούμενος από Εβραϊκή ομάδα η οποία δούλευε μέσω του Index, μάζεψε την Γεωμετρία του Georg Friendrich Riemann και τους μετασχηματισμούς του Hendrik Antoon Lorentz, 1853-1928 (αυτοί οι επιστήμονες δεν είχαν τότε επαφή μεταξύ τους) έτσι δημιούργησαν το τερατούργημα της Θεωρίας Της Σχετικότητας, για «να εξελίξουν» την Θεωρητική Φυσική, στο σημερινό της αδιέξοδο, ρίχνοντας στα Τάρταρα, τις διακόσες εξισώσεις του Maxwell μέσω του οργάνου τους Oliver Heaviside και φυσικά τον Tesla.  Έτσι καταντήσαμε να καίμε απολιθωμένα καύσιμα, σερνόμενοι στα μαύρα φίδια της ασφάλτου, αντί να έχουμε συσκευές παραγωγής Ελεύθερης Ενέργειας από το Ενεργό Κενό και ταξίδια με stargates, όπως όλες οι φυλές του Γαλαξία.
Το E = MC2 είναι η πιο διάσημη εξίσωση όλων των εποχών. Πρόκειται για ένα απολύτως εκπληκτικό επίτευγμα για το πόσο απολύτως λάθος είναι. Η εξίσωση αυτή δημιουργεί μια ισοδυναμία της μάζας προς την ενέργεια και στη συνέχεια τα δεσμεύει όλα σε ένα όριο ταχύτητας. Γνωρίζουμε από την εργασία του καθενός από τον Faraday έως τον Τέσλα και τον Steinmetz ότι δεν υπάρχει καμία ισοδυναμία της ενέργειας με την μάζα.

Ο Oliver Heaviside καθιστά σαφές ότι η μάζα δεν έχει θέση σε Ηλεκτρικές Μονάδες. Αυτό συν η επίμονη έμφαση στην αδυναμία της να υπερβαίνει την ταχύτητα του φωτός στα κύρια χαρακτηριστικά της, δημιούργησαν ένα επιστημονικό meme του μυαλού γνωστό ως E = MC2. Ο Charles Wheatstone, ήδη από το 1868, απέδειξε ότι η ηλεκτρική ενέργεια κινείται o 288,00 μίλια το δευτερόλεπτο, σχεδόν 1,5 φορές ταχύτερα από ότι το φως με 186.000 μίλια ανά δευτερόλεπτο. Μόλις τώρα μπορούμε να δούμε πώς αυτή η meme εξίσωση φιλοτεχνήθηκε ειδικά για να δηλητηριάσει τα μυαλά όλων των μελλοντικών επιστημόνων και να απαγορεύει σε οποιονδήποτε να δει τις δυνατότητες της ηλεκτρικής ενέργειας.

Αυτός είναι ο λόγος που ξοδεύουν δισεκατομμύρια να ψάχνουν για κάποιο περιπλανώμενο «σωματίδιο του Θεού», το οποίο φυσικά και ποτέ δεν θα βρεθεί. Για το λόγο αυτό οι μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις ανακοινώνονται στα ψιλά και δεν ακούγονται ποτέ ξανά, ούτε φυσικά τίθενται σε εφαρμογή. Η σύγχρονη φυσική βασίζεται σε ψέματα και παίζουν με τις λέξεις για να μας κρατήσουν μακρυά απ’ την εξέταση των «μη φυσικών φαινόμενων» που ελέγχουν όλα τα φυσικά φαινόμενα, όπως και την ηλεκτρική ενέργεια.

απόσπασμα από το άρθρο του terra papers  Τσερνομπιλ 1986 – 2015
Συνδέστε το με αυτό: Big Bang και "περίφημες εξισώσεις" και απορίες αφελών μυαλών

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2015

Το Πείραμα της Φιλαδέλφεια: Ιστορία και μύθος

DE-173 Eldridge 
DE-173 Eldridge

Το Πείραμα της Φιλαδέλφεια, συνεχίζει να εξάπτει τη φαντασία και την περιέργεια του κοινού για σχεδόν 50 χρόνια από τις πρώτες αναφορές σε αυτή την παράξενη ιστορία. Προϊόν της φαντασίας ενός ανθρώπου, ή πραγματικότητα που ξεπερνά τα όρια της επιστημονικής φαντασίας; Ακόμα και σήμερα είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς με βεβαιότητα. Ας δούμε όμως τα γεγονότα.

Η δημιουργία ενός μύθου

Η ιστορία που με το πέρασμα του χρόνου έγινε γνωστή με τον τίτλο το «Πείραμα της Φιλαδέλφεια» γεννήθηκε μέσα από μια σειρά παράξενων γεγονότων, με βασικό πρωταγωνιστή μια πραγματικά μυστηριώδη φιγούρα. Στα μέσα της δεκαετίας του 50 και συγκεκριμένα το 1955 κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ ένα βιβλίο με τίτλο "The expanding case for the UFO" (Η περίπτωση των UFO). Το βιβλίο αυτό έμελλε να γίνει διάσημο όχι τόσο για το περιεχόμενό του, όσο για τα γεγονότα που ακολούθησαν. 
 

Morris Jessup

Συγγραφέας του ήταν ο Morris K Jessup, αστρονόμος, με πτυχιακές σπουδές στην αστρονομία στο Πανεπιστήμιο του Michigan όπου είχε διδάξει και για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, και μανιώδης ερευνητής των UFO. Με την έκδοση του βιβλίου του ο Jessup ξεκίνησε μια σειρά παρουσιάσεων με κύριο στόχο την προώθησή του.

Τον Ιανουάριο του 1956 ο Jessup έλαβε ένα γράμμα προερχόμενο από κάποιον που παρακολούθησε κάποια από τις διαλέξεις του και είχε διαβάσει το βιβλίο του. Το γράμμα σχολίαζε διάφορες από τις θέσεις του Jessup σχετικά με τα UFO και σε κάποιο σημείο έκανε μια αναφορά σε ένα ασυνήθιστο περιστατικό. Σύμφωνα με την επιστολή, τον Οκτώβριο του 1943 είχε λάβει χώρα ένα πείραμα του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, που είχε ως αποτέλεσμα ένα ολόκληρο αντιτορπιλικό να γίνει αόρατο ενώ έπλεε στη θάλασσα.

Το γράμμα υπέγραφε κάποιος Carl Allen ο οποίος όμως χρησιμοποιούσε επίσης και την παράφραση του ονόματός του ως Carlos Miguel Allende. Σύμφωνα με τα γραφόμενα το πείραμα βασιζόταν σε μια πρακτική εφαρμογή της θεωρίας των ενοποιημένων πεδίων του Einstein.

Η περιγραφή του Allende

Ο Allen ισχυριζόταν ότι τον Οκτώβριο του 1943 και ενώ υπηρετούσε στο εμπορικό USS Anrdrew Furuseth είδε, στην περιοχή του Norfolk, ένα πλοίο, αντιτορπιλικό, μέσα σε ένα σφαιρικό πέπλο ομίχλης. Το πλοίο εμφανίστηκε για μερικά λεπτά και στη συνέχεια εξαφανίστηκε ξανά. Επίσης αναφέρει ότι σύμφωνα με δημοσίευμα μιας εφημερίδας της Philadelphia παρατηρητές στην εκεί Ναυτική βάση είχαν δει ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή ένα πλοίο να τυλίγεται σε ομίχλη, να εξαφανίζεται και να επανεμφανίζεται μετά από λίγο. Ουσιαστικά δηλαδή το πλοίο μεταφέρθηκε από τη Philadelphia στο Norfolk και πίσω σε ένα διάστημα μερικών λεπτών (ο κανονικός πλους θα απαιτούσε περίπου 24 ώρες).

Η ιστορία του Allen συνεχίζεται με μια σειρά από αναφορές σε περίεργα περιστατικά, αποτέλεσμα των επιπτώσεων που είχε το πείραμα στη υγεία των μελών του πληρώματος. Ένας από αυτούς εξαφανίστηκε μπροστά στα μάτια της οικογένειας του καθώς «μπήκε» σε ένα τοίχο σα να μην έχει υλική υπόσταση, κάποιο άλλοι επίσης εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια ενός καυγά σε ένα μπαρ ενώ οι περισσότεροι επιζήσαντες υπέφεραν από σοβαρές ψυχοσωματικές διαταραχές. Κατά τη διάρκεια του πειράματος αρκετά μέλη του πληρώματος εξαϋλώθηκαν ή κάηκαν ζωντανοί. Το συμπέρασμα του Allen είναι ότι το πείραμα δεν είχε εξελιχθεί όπως περίμενε το Ναυτικό με αποτέλεσμα να εγκαταλειφθούν οι σχετικές προσπάθειες 3 χρόνια αργότερα.

Όπως ήταν φυσικό ο Jessup δεν πείστηκε από τις αφηγήσεις του Allen και του ζήτησε περισσότερα στοιχεία ώστε να επιβεβαιώσει την ιστορία του. Η απάντηση του Allen στις 25 Μαίου 1956 δεν προσέθεσε κάτι καινούριο σε ότι αφορά την παροχή αποδείξεων για τις αφηγήσεις του και έτσι ο Jessup αποφάσισε να μην ασχοληθεί με το θέμα. Σε αυτή την απόφαση συνηγορούσε και η γενικότερη εικόνα των επιστολών του Allen, οι οποίες διακρίνονταν από ασυναρτησίες και ασυνταξίες, μια εμμονή στη χρήση κεφαλαίων και μια μίξη επιστημονικοφανών θεωριών και παράλογων συμπερασμάτων.
1η επιστολή Allen
2η επιστολή Allen

Το Γραφείο Ναυτικών Ερευνών (Office of Naval Research)

Τη άνοιξη του 1957 ο Jessup έλαβε μια πρόσκληση να επισκεφθεί το Γραφείο Ναυτικών Ερευνών στη Washington. Εκεί του έδειξαν ένα αντίτυπο του βιβλίου του τα περιθώρια του οποίου ήταν γεμάτα χειρόγραφες σημειώσεις σε τρία χρώματα και με τρείς διαφορετικούς, φαινομενικά τουλάχιστο, γραφικούς χαρακτήρες.

Οι σημειώσεις περιείχαν αναπαραγωγή των όσων ο Allen είχε ισχυρισθεί σχετικά στις επιστολές του προς τον Jessup, αλλά και εκτεταμένα σχόλια για διαπλανητικά ταξίδια, τις μεθόδους πρόωσης των ιπτάμενων δίσκων, αναφορές στις θεωρίες του Einstein και του Tesla, όλα διατυπωμένα με φρασεολογία και λογική που παρέπεμπαν σε άτομα με σημαντικές επιστημονικές γνώσεις.

Ο Jessup αναγνώρισε τον ένα τουλάχιστο από τους γραφικούς χαρακτήρες, ως εκείνο του Allen, ενώ γενικώς η γλώσσα και η μορφολογία των σημειώσεων παρέπεμπαν στα γράμματα που είχε λάβει.

Σε μία παράξενη κίνηση την οποία το Ναυτικό επίσημα έχει χαρακτηρίσει ιδιωτική πρωτοβουλία κάποιων αξιωματούχων του Γραφείου Ναυτικού Ερευνών, το βιβλίο με τις σημειώσεις μαζί με τα γράμματα του Allen προς τον Jessup ως εισαγωγή, ανατυπώθηκε σε ένα περιορισμένο αριθμό αντιτύπων (10-130 καθώς οι αναφορές διαφέρουν). Η έκδοση αυτή έχει γίνει γνωστή ως Varo edition από το όνομα της εταιρείας στην οποία είχε ανατεθεί η αναπαραγωγή.

Ο Jessup αυτοκτόνησε 2 χρόνια αργότερα στις 20 Απριλίου 1959 καθώς η ψυχολογική του κατάσταση είχε φτάσει σε πολύ άσχημο σημείο, κυρίως εξ΄ αιτίας προσωπικών προβλημάτων. Το τι συνέβη στα δύο αυτά χρόνια είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστο. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι ο Jessup ενδιαφέρθηκε ξανά για το θέμα και πιθανότατα προσπάθησε να επικοινωνήσει ξανά με τον Allen. Παράλληλα στην ίδια χρονική περίοδο είτε μέσω συζητήσεων του Jessup με φίλους και συνεργάτες, είτε μέσω διαρροών από το Γραφείο Ναυτικών Ερευνών, η ιστορία αρχίζει να γίνεται γνωστή σε ένα ευρύτερο κύκλο ανθρώπων.

Η περίοδος των βιβλίων

Στα χρόνια που ακολουθούν οι ακριβείς κινήσεις του Allen παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άγνωστες με μόνο σίγουρο το ότι βρισκόταν σε διαρκή κίνηση, πότε στο Μεξικό και πότε στις ΗΠΑ.

Προς το τέλος της δεκαετίας του 1960 εμφανίζεται έντονο ενδιαφέρον από διάφορους ερευνητές για το Πείραμα της Philadelphia και τον Allen. Το 1967 εκδόθηκαν 3 βιβλία που αφορούσαν έμμεσα ή άμεσα την ιστορία μας:
  • Brad Steiger's "The Allende Letters"
  • Ivan Sanderson's "Uninvited Visitors" (ο Sanderson ήταν στενός φίλος του Jessup και πολλοί πιστεύουν ότι του είχε εμπιστευθεί αρκετές πτυχές της ιστορίας)
  • Jacques Vallee's "Anatomy of a Phenomenon"

Τουλάχιστο ο Steiger και ο Valee έλαβαν γράμματα από τον Allen με αναφορές και παρατηρήσεις.

Το 1969 φέρεται να έχει συμβεί ένα από τα πιο παράξενα περιστατικά της ιστορίας.