Ο αετός και το περιστεράκι

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

(η ιστορία είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, από τον φανταστικό μου κόσμο)


Κάποτε στον κόσμο του ουρανού πετούσε ένας μοναχικός αετός ψάχνοντας να ταΐσει την πείνα του μαζί με την μοναξιά του.
Δεν μπόρεσε ποτέ του να βρει ένα ταίρι εκεί ψηλά, δεν μπορούσε με τίποτα να πετάξει την μοναξιά του με κανέναν τρόπο και βασανιζόταν κάθε βράδυ που γυρνούσε στην άγρια φωλιά του από σκέψεις αυτολύπης κι΄από ένα αίσθημα αδυναμίας.
Αναρωτιόταν διαρκώς πως είναι δυνατόν ενώ είχε την καλύτερη όραση να μην μπορεί να βρει το ταίρι του.

Αυτή η κατάσταση κόντευε να γίνει συνήθεια ζωής μέχρι που ένα χειμωνιάτικο απόγευμα

Για αυτούς που αντέχουν την Σιωπή……

Για αυτούς που αντέχουν την Σιωπή……

φιλικά Άκης κουστουλίδης

Σιωπή………….πάνε δυο χρόνια ίσως και περισσότερα που απαρνήθηκα την αγαπημένη μου έκφραση, αυτήν που με πάει σ΄άλλους φανταστικούς κόσμους. Απαρνήθηκα τα ταξίδια της και όλα εκείνα που μου δίνανε το θάρρος να κατέβω σε κάτι μονοπάτια δύσβατα και σκοτεινά.
Και όμως μέσα σε όλη την οχλαγωγία του κόσμου άκουγα από την απέναντι μεριά να με φωνάζει η σιωπή, να με τραβάει μέσα στην χαοτική της αγκαλιά και να βάζει φωτιά σε ότι πήγαινε να γράψει η ψυχή.
Μου άφησε μόνο μάτια να βλέπω και λίγες νότες να παίζω για να μην τρελαθώ από τις εικόνες που κατέγραφαν τα μάτια μου.

Λίγες νότες για να απαλύνω τον πόνο και την θλίψη που μου προκαλούσε η κατάντια των καιρών.

Λίγες μόνο νότες για να χαλινέψω την οργή που με βασάνιζε κάθε βράδυ μέσα στα όνειρα της ψυχής μου.
Κάθε φορά που προσπαθούσα να δραπετεύσω από τις εικόνες των ματιών μου εμφανιζόταν η σιωπή άλλοτε σαν άγγελος και άλλοτε σαν δαίμονας καταφέρνοντας πάντα να με κρατάει με τα μάτια ανοιχτά.
Κοίτα μου έλεγε σαν παρηγοριά. Κοίτα καθαρά με πρόσταζε την άλλη. Μα τα μάτια μου την μια ήταν θολά από τα δάκρυα της θλίψης, την άλλη σκοτεινά από τα δάκρυα της οργής μα πάντα κάτι βλέπανε, κάτι σαν σκιές κάτι σαν φιγούρες από ασπρόμαυρη ταινία.
Και να που σιγά σιγά άρχισα να βλέπω λίγα χρώματα, μπορούσα δειλά δειλά να κοιτάξω τον ουρανό, μπορούσα να χαθώ μέσα στους ήχους την θάλασσας, μπορούσα να κοιτάξω το πιο ψηλό βουνό χωρίς να έχω τα μάτια ανοιχτά, χωρίς λέξη μπορούσα να μοιραστώ όλα μου τα συναισθήματα και ας τ΄άκουγε μόνο η σιωπή και ας τα ένιωθε μόνο το πρώτο όνειρο της μέρας.

μονάχα οι τρελοί

Εδώ στα χαμηλά, κανέναν δεν ακούς

μονάχα κραυγές από ζωντανούς

Εδώ στα χαμηλά, τα όνειρα δεν ζουν

όλες οι ζωές ανήκουν σε νεκρούς

Εδώ στα χαμηλά, οι καρδιές αναζητούν

ανθρώπους θύματα για ν΄αγαπηθούν 

Εδώ στα χαμηλά, θεούς και δαίμονες ρωτούν

γιατί οι άνθρωποι αιώνια δεν ζουν

Εκεί ψηλά, στην κορφή της ψυχής

κανέναν ψέμα δεν μπορεί να κρατηθεί

Εκεί ψηλά, στην κορφή της ψυχής

το όνειρο πεθαίνει και αρχίζεις να το ζεις

Εκεί ψηλά, στην κορφή της ψυχής

καμία αγάπη δεν μένει ορφανή

Εκεί ψηλά, στου ανθρώπου την ψυχή

μονάχα οι τρελοί ανεβαίνουν στην κορφή

Άκης κουστουλίδης

Yπόγεια Τάξη

 

Και σήμερα κάτι μου λέει να ευχηθώ όλες σας οι ευχές να πραγματοποιηθούν μπας και δούμε τι κόσμος θα γεννηθεί.

γράφει ο Άκης κουστουλίδης


Άλλη μια μέρα γεννήθηκε με το ξύπνημα του ήλιου παρασέρνοντας μαζί του εκατομμύρια κορμιά σε μια ημερήσια διαδρομή ζωής.

Μια ημερήσια διαδρομή που κάποιοι της δώσανε νόημα ονομάζοντάς την ημέρα αγάπης.

Και όμως κάπου στον κόσμο κάποια χείλη εύχονται αγάπη ...........

κοίτα την πάρτη σου και τι σε νοιάζει για τους άλλους.

γράφει ο Άκης κουστουλίδης


Αλήθεια για ποια δημοκρατία μιλάμε, για ποια ελευθερία και για ποια ανθρώπινα δικαιώματα όταν υπάρχουν τέτοια τερατουργήματα;


Αλήθεια θα ήθελες να ήταν παιδί σου το παιδί της παραπάνω φωτογραφίας;


Αλήθεια ποια ανθρώπινη ψυχή μπορεί να αποδεχτεί την κατάσταση της παραπάνω φωτογραφίας;


Αλήθεια ποια ανθρώπινη ψυχή μπορεί να μείνει ήσυχη και να συνεχίσει την μέρα της χωρίς να κλάψει και εξοργιστεί;


Η ψυχή του ανθρώπου δεν μπορεί να αποδεχτεί τέτοιες καταστάσεις, μπορεί όμως η κοινή του λογική, μπορεί η πολιτική του, μπορεί η θρησκεία του, μπορεί το κέρδος του.


Ναι μπορείς να γυρίσεις από την άλλη και να πας μια βόλτα με το παιδί σου στην παραλία, να το μεγαλώσεις περήφανο για τους πολέμους των προγόνων σου, να πάρεις δάνειο για να το σπουδάσεις, να γλείψεις έναν βουλευτή για να το βολέψεις, να του μάθεις να ψηφίζει τους δολοφόνους πολιτικούς, να του μάθεις πως εχθρός είναι το όνομα του άλλου θεού και να το μάθεις πως για τα λεφτά μπορεί να πουλήσει και την ψυχή του.


Και μετά τηλεφώνησέ με να πάμε να δούμε τον τελικό του μουντιάλ, να κοινοποιήσουμε ένα γνωμικό από κάποιον σοφό άλλου καιρού, να μιλήσουμε για διακοπές, για αμάξια, για γυναίκες, να πιούμε καμιά μπύρα και να καταλήξουμε στην μεγαλύτερη σοφία του εγώ μας, δηλαδή, κοίτα την πάρτη σου και τι σε νοιάζει για τους άλλους.


Όσο θα έχουμε κλεισμένη την ψυχή μας σε ένα κελί ο κόσμος θα βαδίζει σε αργό αλλά βέβαιο θάνατο………..


Υ.Γ. ονειρεύομαι έναν κόσμο χωρίς όπλα και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα………………………..


ὑπόγεια τάξις

Ταξίδι χωρίς προορισμό (στιγμή-1)

Μια τιποτένια υπόσταση

γράφει ο Άκης κουστουλίδης


Έψαξα να βρω αφορμές μέσα από τηλεπαράθυρα, μέσα από ειδήσεις, μέσα από συζητήσεις, μέσα από την εξυπνάδα των άλλων, μέσα από την βλακεία των καιρών, μέσα από τα οικονομικά προβλήματα, μέσα από δολοφονίες κρατικές ή μη, μέσα από σχολιασμούς οπαδών αθλητικών ομάδων, μέσα από ταινίες, μέσα από θρησκευτικά πιστεύω, μέσα από ένα κατάλογο πολύ μακρύ και διαφορετικό σε προϊόντα, ανθρώπους, καταστάσεις, υλικά αγαθά, που το μόνο κοινό μεταξύ τους είναι ένα……….


η απουσία της ψυχής.



Η αδιαφορία από όλους να κάνουν έστω και μία αναφορά στην λέξη και όχι στην ουσία….. ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ……………..


Μόλις αναφέρω την λέξη Ψυχή, όλα τα παραπάνω που έχω αναφέρει και όσα δεν έχω αναφέρει, παίρνουν την πραγματική τους τιποτένια υπόσταση…..



Μια τιποτένια υπόσταση γεμάτη με τελεαστέρες να μου λένε διαρκώς ποια είναι τα όνειρά μου.

ο ζητιάνος

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Άλλη μια μέρα πέρασε στο ίδιο μοτίβο της φύσης.

Η νύχτα άρχισε σιγά - σιγά να σβήνει μία - μία τις αχτίδες φωτός απλώνοντας όλο της το μυστήριο .

Το σκοτάδι έκρυψε το μοναδικό μονοπάτι που συνδέει τον κόσμο με το κατώφλι της καλύβας και ο ζητιάνος άναψε ένα κεράκι για να μπορεί να βλέπει την πανέμορφη ασχήμια της καλύβας του.


Έβγαλε από την σακούλα του ένα κουλούρι που του είχε δώσει το πρωί μια γριούλα, έριξε στο ποτήρι του λίγο κρασί, κοίταξε για λίγο τ΄αστέρια από τις χαραμάδες της καλύβας του, μονολόγησε ένα ευχαριστώ και άρχισε το πρώτο και τελευταίο γεύμα της μέρας του.

Πέρασε κοντά μισή ώρα μέχρι να σταματήσει τους ήχους από το στομάχι του, μισή ώρα μέχρι να τελειώσει το γεύμα του, τελευταία μισή ώρα της μέρας που είχε να κάνει με τις σωματικές του επιθυμίες, τελευταία πράξη της μέρας του μέχρι να ανοίξει απερίσπαστος πλέον την πόρτα και να μπει στο απόλυτο σκοτάδι, στην απόλυτη σιωπή της ψυχής του και να αρχίσει να ζει στον κόσμο που δεν αντέχει ο πολιτισμένος κόσμος να ζει.

Προσπάθησε να ανασύρει από την μνήμη του κάτι σημαντικό από το χάος της μέρας για να το βάλει για διακόσμηση στον κόσμο της ψυχής του, μα τσάμπα κόπος, όλα είχαν κυλήσει το ίδιο μονότονα, ανούσια και γεμάτα νοητική παραφροσύνη εκεί έξω.