Φαταλισμός και Βούληση

 

Αν όντως ένα αίτιο -μια αιτία- είναι δεδομένο, τότε αναπόφευκτα δεν προκύπτει ένα αποτέλεσμα; Όπως το έμβρυο εκκολάπτεται μέσα στη μήτρα της μητέρας, έτσι και το αποτέλεσμα εκκολάπτεται εντός του αιτίου. Όταν πραγματωθεί το αποτέλεσμα δεν γίνεται με τη σειρά του ένα αίτιο; Που εντός του εκκολάπτει, κυοφορεί ένα νέο αποτέλεσμα. Και πάει λέγοντας..Αλλά και τα υπάρχοντα αίτια και ακαταμέτρητες αιτίες αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, αλληλοσυνδυάζονται, συμπλέκονται και αναμειγνύονται έτσι ώστε από κοινού ή ξεχωριστά  να παράγουν άπειρες ακολουθίες ποικίλων αποτελεσμάτων..Μια σειριακή ποικιλία και διαδικασίες που ολοκληρώνονται βήμα-βήμα, η μία μετά την άλλη. Οπότε και η πιο "σκληρή", η πιο αυστηρή αιτιοκρατία αδυνατεί να υπολογίσει τα προκύπτοντα αποτελέσματα! Και γιατί; Διότι η πολυπλοκότητα των συνδυασμών είναι τρομερή..

Κι εδώ, ας μου επιτρέψει ο αναγνώστης, ειδικά εκείνος που δεν επιθυμεί να έχει σχέση με τον όρο μοιρολατρία ή μοιροκρατία -που..μοιραία μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην παραίτηση-, "να κλείσω το μάτι": Άραγε πώς και σε ποιον βαθμό υπεισέρχεται στα γινόμενα η Βούληση, η Δύναμη της Βούλησης;

Το χειρότερο ίσως αποτέλεσμα για τα μέσα μας..

 

 

φωτογραφία της έκρηξης σε σχολείο θηλέων 

στη νότια πόλη Μινάμπ του Ιράν, 28/2 Σάββατο

To πιο ειρωνικό στοιχείο για όσα τρομερά συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή είναι ότι λίγο πριν τη συνδυασμένη επίθεση Ισραήλ-Η.Π.Α. το περασμένο Σάββατο 28/2, το Ιράν είχε συμφωνήσει σχεδόν σε όλα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό του πρόγραμμα, κάνοντας σημαντικές παραχωρήσεις, κι έμενε να καθοριστούν κάποιες συγκεκριμένες λεπτομέρειες επί του όλου θέματος..Άρα, οι δύο "σύμμαχοι", με την απρόκλητη και ξαφνική επίθεση της 28/2, απέδειξαν ότι είναι αναξιόπιστοι και μεταχειρίζονται ύπουλες μεθοδεύσεις -είδος "στρατηγικής" για να ξεγελάνε τον εχθρό μέσα από υποτιθέμενες"ειρηνευτικές' προσπάθειες;- για να πετύχουν τον στόχο τους: την ανατροπή του σκληρού θεοκρατικού καθεστώτος με μεθόδους "σοκ και δέος". Που όμως δεν κατάφεραν να ξεσηκώσουν τους χιλιάδες διαφωνούντες πολίτες μέσα

Μια περιεκτική ματιά στον σύγχρονο κόσμο μας

" Eδώ έχουν τα πάντα, συνέχεια, κι όμως δεν βλέπω τίποτα. Μουσική, ταινίες, τέχνη, ο ένας τον άλλον. Ένας κόσμος γεμάτος, αλλά με ανθρώπους τόσο κενούς. Αυτό το μέρος, αυτή η εποχή, φαίνονται όλα πολύ άψυχα και αποστειρωμένα. Καμία σχέση με αυτό που φανταζόμουν. Με χώρους στοιχειωμένους, με ρυθμούς κουρδιστούς. Τα υποκείμενά του γεμάτα με συναισθήματα. Αφηρημένοι από τα υπάρχοντά τους (όπως για παράδειγμα, λέω εγώ, τα διαμερίσματα και τα αυτοκίνητά τους, τα κλαμπ και τις υλιστικές επιταγές της μόδας, τα κινητά τηλέφωνα ή άυλες οντότητες όπως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που τόσο πολύ έφτασαν να καθορίζουν τις ζωές των ανθρώπων). Αφοσιωμένοι στις εμμονές τους. Χαμένοι μέσα στις εικόνες. Στις αναμνήσεις. Χάνουν το παρόν, ενώ ξετυλίγεται μπροστά τους. "

Η "ιερή" μέθη του "νερού της φωτιάς"..

Το "νερό της φωτιάς". Η μέθη και η .."ιερή τρέλα" της.. Η μέθη αυτή αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, το "προνόμιο" εκείνων των ψυχών που, είτε είναι από τη φύση τους ευγενείς είτε χυδαίες, στοιχειώνονται από το πάθος της αυτοκαταστροφής. Από έναν.. ιδιότυπο "αναβαπτισμό" μέσω της πτώσης, της παρακμής, της εξαχρείωσης. Αλλά και της "ηδονής του πόνου" , με τη μοναδική, μέσα στη θολή πνευματική λάμψη της, έμπνευση -που δεν παύει να είναι λάμψη-, ικανής συχνά να παράξει καθόλου ευκαταφρόνητα δημιουργήματα..

 

Από το youtube επέλεξα ένα στιγμιότυπο από την ταινία του 1987 "Barfly" : Mikey Rourke's drunk speech. Ταινία στηριγμένη στο βιβλίο του μέθυσου με το τεράστιο ταλέντο, συγγραφέα

Μυστικοί Κόσμοι

 

"Δόξα τω θεώ και το πιο άθλιο από τα πλάσματα της γης, κρύβει δυο όψεις στην ψυχή του. Μια για να αντικρίζει τον κόσμο και μια για να τη δείχνει στη γυναίκα που αγαπάει"  Ρόμπερτ Μπράουνινγκ.  

Έχω μια έντονη αίσθηση ότι η "μυστική όψη" της ψυχής είναι και μια από τις πιο θεμελιώδεις αιτίες -αν όχι και η κύρια αιτία- που εξακολουθεί να υφίσταται η ΕΛΠΙΔΑ. Για την επούλωση των πληγών του παρελθόντος. Για τη χάραξη του παρόντος κι άρα του μέλλοντος. Για το γίγνεσθαι του ανθρώπινου όντος. Αποτελεί το κανάλι της σύνδεσης με την οντότητα εκείνη που έχουν αποκαλέσει και Ανώτερο

The night skies are not silent ...Sometimes our mind too...

 ...If you like to look up and don't just walk around with your head down, 'cause the "frequencies" of survival on the prison planet are your permanent psychosomatic state....

 video link

 Several light Orbs seen over Argentina 02.11.2025 

 But, damn you my ever-sceptical self, there is also an annoying problem. Two voices chatter in my head :

To σκοτεινό ενυδρείο της νύχτας

Η πιο αληθινή μας ζωή είναι όταν είμαστε βυθισμένοι στα όνειρά μας ξύπνιοι. Henry David Thoreau, 1817-1862, Αμερικανός συγγραφέας - Ό,τι βλέπουμε δεν είναι παρά ένα όνειρο μέσα σε όνειρο. Edgar Allan Poe, 1809-1849, Αμερικανός συγγραφέας

Tι εκπληκτικό, ενίοτε απόκοσμα λαμπερό ή σκοτεινό, συμβαίνει όταν ο εγκέφαλος "χαλαρώνει", συνεχίζοντας να λειτουργεί σαν να δέχεται αληθινά ερεθίσματα κι επεξεργαζόμενος πληροφορίες, μα με το σώμα καθηλωμένο στο υπνωτήριό του; Πού ταξιδεύει η συνειδητότητα, εισχωρώντας σε "εναλλακτικές καταστάσεις"; Στα αχανή πεδία αστρικών συχνοτήτων και..ενοίκων, σε ανείπωτες για τη λεκτική επικοινωνία του "εξωτερικού κόσμου" διαστάσεις, σε ένα ολόκληρο εναλλακτικό σύμπαν, στη ρευστή πραγματικότητα καταπιεσμένων επιθυμιών, ευσεβών ή αχαλίνωτων κι ανεκδήλωτων ακόμα στο πεδίο της εγρήγορσης πόθων, στη μαγική χώρα όπου όλες οι δυνατότητες και άγνωστες στις εύθραυστες "λογικές" της εγρήγορσης δυνάμεις βρίσκουν θαυμαστή εφαρμογή και βίωση; Kαι με ποιους τρόπους όλα αυτά μπορούν να "εισχωρήσουν" στο πεδίο της εγρήγορσης και να ασκήσουν επιρροή;

That's the spirit!

Κανείς δεν νοιάζεται αν μπορείς να χορέψεις καλά. Απλά σήκω και χόρεψε. Dave Barry

 

 

Οπότε...χόρεψε πριν τελειώσει η μουσική! Η πιο αιχμηρή αλήθεια είναι η μεθυστική αίσθηση

Lost in the world - "survivor"...

 

Το παρακάτω είχε δημοσιευτεί αρχικά στο εξαφανισμένο πλέον πρώτο διαδικτυακό "κουτούκι" μας, το "Eνάντια στην Επιπεδούπολη, τον Απρίλιο του 2017. Για τους ουκ ολίγους συνανθρώπους που "καλοπέρναγαν" και συγχρόνως δεν είχαν απολέσει τη λειτουργία της σκέψης (αυτό που οι "κλειδοκράτορες" του κόσμου επιθυμούν σφόδρα να εξαλείψουν)  και την..."κατάρα" της κρίσης... Κι αν αυτή η μελαγχολική διάθεση και η πικρία ανάβλυζε τότε διάχυτη μέσα από τις λέξεις του παρακάτω κειμένου, θυμίζω ότι αυτό συνέβαινε πριν από την επέλαση της ακόμα πιο "θαυμαστής εποχής" της υγειονομικής τυραννίας και της υποχρεωτικότητας σε ιατρική πράξη με πειραματικά σκευάσματα και με την παράλληλη δαιμονοποίηση του όποιου τότε αντίλογου και του τεράστιου ψυχολογικού πολέμου σε βάρος των αντιφρονούντων....

Όμως αυτές οι φοβερές ημέρες είναι πια ένα παρελθόν, σωστά;  Που ωστόσο έχει αφήσει  βαριές πληγές στο σώμα και την ψυχή και "καμμένη γη" στο μυαλό πολλών ανθρώπων, ή όχι;

(και πάλι) περί Φόβου και όχι μόνο...

  

" Φόβος: Ουσιαστικό. Αλλά και ουσιαστικός = Διαχρονικός και πανανθρώπινος. Ικανός, να κάμψει κάθε αντίσταση, να παγώσει και την πιο αποφασιστική δύναμη, να αναστείλει την εξέλιξη... Ήρθε η ώρα της πληρωμής..." - Ό,τι δεν βλέπεις...

Oι πιο πολλοί άνθρωποι φοβούνται το θάνατο (εκτός αν τελικά "οι νεκροί έχουν πόλεις", αρκεί να μη τα έχουν κάνει κι εκεί σκατά σαν τους ζωντανούς...). Μάλλον αυτός ο φόβος εντάσσεται στον γενικότερο Φόβο του Αγνώστου... Και στη συγκεκριμένη περίπτωση πιθανότατα έχει να κάνει τον φόβο για την ύπαρξη.....της Ανυπαρξίας, του μεγάλου Τίποτα, που ίσως να κυριαρχεί στις "διαστάσεις του επέκεινα". Ο Φόβος του Σκοταδιού, μια μεταφυσική προέκταση του φόβου που έχουν ακόμη και στην ενηλικίωσή τους αρκετοί για το σκοτάδι, που εγκυμονεί την απειλητική αίσθηση του Αγνώστου και των "πλοκαμιών του" (FEAR OF THE DARK - " Το αρχαιότερο και βαθύτερο συναίσθημα του ανθρώπου είναι αυτό του φόβου, και ο αρχαιότερος και βαθύτερος φόβος είναι αυτός του αγνώστου."  Χ.Π. Λάβκραφτ, 1890-1937, Αμερικανός συγγραφέας ιστοριών τρόμου)

 

"Ένα αίμα", μέσα στη μοναδικότητα της υπόστασής μας ..

 

Πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη για έναν ενυπόστατο σκοπό, πόσο περισσότερο στην εποχή της αποθέωσης της συλλογικής παράνοιας και της επικράτησης του αφύσικου σε βάρος της φυσικής αρμονίας.. Με την αγωνία ενός ατόμου που παλεύει για την ακεραιότητα της ύπαρξής του, ένας υγιής διανοητικά άνθρωπος ρίχνεται στην αναζήτηση ενός ένσαρκου, φιλοεπιβιωτικού και όχι το αντίθετο, Νοήματος..Αυτό είναι και το Holly Graal μήπως; Της σκοτεινής αυτής εποχής, με τις αρνητικές δυνάμεις να στοχοποιούν τις ανθρώπινες μάζες και να τις πυροβολούν με παρανοϊκά αφηγήματα, επιβλαβείς ατζέντες, τοξικές δόσεις, δηλητηριώδη ψέματα.. Τις αγελαίες ανθρωπομάζες.. Παθητικά "βολεμένες" μες στις σύσκατες μωρουδιακές ακόμα πάνες τους, δύσοσμες από το διαρκή Φόβο και την λοβοτόμηση της καθεστωτικής πολύπτυχης Προπαγάνδας. Δυστυχώς ανήμπορες να ενηλικιωθούν οπότε και να συγκρουστούν άμεσα με την ίδια  την αντιεπιβιωτική-αυτοκαταστροφική "ύπαρξή" τους, ανήμπορες να σκεφτούν από μόνες τους, να σκεφτούν ανεξάρτητα κι οπότε να ενεργήσουν και αυτόβουλα, να επιθυμήσουν την Υπέρβαση.. Αλλά οι ποιμένες έχουν εκπαιδεύσει τα κοπάδια να συνδέσουν την έννοια της σκέψης με την κούραση, την ανία, τον..χαμένο χρόνο! Η αγελαία μαζοψυχή ήταν και είναι ικανή για όλα:

Έξω από τη νεκρούπολη

 

Μηχανές με αντικαθιστούν, κάμερες με παρακολουθούν, δεδομένα σε οθόνες με καθορίζουν, μηχανάκια με σφυγμομετρούν, μηχανικές συνήθειες με κατευθύνουν, μηχανικές αντιδράσεις με απενεργοποιούν.

Ζω -τρόπος του λέγειν ζω- σε μια νεκρούπολη! Ψάχνω τους απαραίτητους θύλακες αέρα, γυρεύω σαν χρυσοθήρας φλέβες που αστράφτουν από τη δυσεύρετη λάμψη της ζωής.. Κι αναρωτιέμαι. Οι ζωντανοί, αυτοί που πραγματικά αναπνέουν με την καρδιά, συνθέτουν με το μυαλό, δημιουργούν και υλοποιούν κόσμους με τη φαντασία τους, είναι οι επικηρυγμένες μάγισσες των νεκροζώντανων καιρών; Οι σύντομα στο εκδικητικό στόχαστρο των νεκροθαφτών της τέχνης του να ζεις και να το χαίρεσαι;

It's all right, brother...

 

Μονολογείς πως σβήνουμε, πώς πέφτουμε...

 Σ' ακούω να μουρμουρίζεις σαν μοιρολογίστρα...

Δεν σου πάει, δεν σου πρέπει, αδελφέ μου!

Μη λησμονείς ν' αφουγκράζεσαι τους ψιθύρους 

Gimme danger...

"The route from Chamba to Killar, one of the riskiest routes in India" - Μία από τις πιο ριψοκίνδυνες διαδρομές στην Ινδία:

video από twitter

Respect στους επιβαίνοντες του συγκεκριμένου λεωφορείου ή πούλμαν, που ωστόσο ίσως και να μην έχουν άλλη επιλογή παρά μόνο τον συγκεκριμένο δρόμο για να φτάσουν στον προορισμό τους. Τέτοιες εικόνες θα μπορούσαν να αποτελούν "ονειρικό σκηνικό", από αυτά που σε κάνουν να ξυπνάς απότομα, ταραγμένος και συνάμα ανακουφισμένος που επέστρεψες στην "ασφάλεια της εγρήγορσης"...

Από την άλλη όμως σκέφτομαι, για άλλη μια φορά, και κάποιες "αιρετικές" σκέψεις...Ρε, λες να είναι κάποιο είδος "βίτσιου", κάποια πάθηση που επισύρει "για το καλό μου" φαρμακευτική αγωγή ή ακόμη και ... υποχρεωτική εμβολιαστική πράξη; Κάποιες σκέψεις ας πούμε για τη βολή του "τσιμενταρισμένου αστού", που βρίθει από φοβίες, ιδεοληψίες και άλλα καλούδια. Η "βολή" του "πολίτη" που βάλλεται από οθόνες και "φωστήρες"

ΑΕΡΑ!

Τόσο καιρό βλέπω, ακούω και επέλεγα τη..σιωπή! Δεν έβρισκα τρόπο να εκφράσω την αμηχανία μου. 

Ποια είναι η πορεία της ανθρώπινης οντότητας; Στο ασφυξιογόνο σύμπαν του "μέσου πολίτη", όπως αυτός προσδιορίζεται και στον επίλογο της ανάρτησης, στο "σύμπαν" εκείνο όπου τα παρανοϊκά υιοθετούνται και ακολουθούνται ως φυσιολογικά και τα οφθαλμοφανή και ευλόγως εννοούμενα αποκηρύσσονται ως ανεδαφικά, συνωμοσιολογικά ή και γραφικά. 

Ακόμη και τώρα ο πολύς ο "λαός" δίνει την εντύπωση του '"τίποτα-man", του "δεν εννοώ να καταλάβω". Ακόμα και τώρα που αρκετοί πια διαπρεπείς επιστήμονες , κάποιοι περισσότεροι δημοσιογράφοι από τους ελάχιστους αρχικούς "γραφικούς" κι όχι βεβαίως στην Ελλάδα, ίσως και κάποιοι πολιτικοί -σαν την πρωθυπουργό της καναδικής Αλμπέρτα που ζήτησε "ταπεινά συγγνώμη" από τους ανεμβολίαστους  για την προκλητική συντριβή των δικαιωμάτων τους- λύνουν την απαράδεκτη σιωπή τους και μιλάνε ανοιχτά για το Έγκλημα που συντελέστηκε σε βάρος της

Διεισδύοντας στις εμπειρίες του μέλλοντος -β΄μέρος-.

Δεν αρκεί από μόνη της η ικανότητα "νοητικής οικοδόμησης" των μελλούμενων, σε συνδυασμό με μια καλλιεργημένη διαίσθηση -που δεν δεσμεύεται από χωροχρονικές "σταθερές"- και ανεπτυγμένη διόραση. Θα πρέπει να αποτελούν κτήμα σου τα "υπερόπλα" της ισχυρής αυτεπίγνωσης κι άκαμπτης εστίασης σε σκοπό και της ικανότητας αναγνώρισης κι αξιολόγησης των εμποδίων για την πραγμάτωση της επιθυμίας. Σημαντική εδώ η ρήση ότι "επιτυχημένος είναι όποιος συνεχίζει τις προσπάθειες και μετά την αποτυχία". Κατά συνέπεια, να συμμετέχεις ενεργά στη διαμόρφωση των μελλοντικών γεγονότων -ακόμη κι επηρεάζοντας τη ροή τους σε κάποιο μετρήσιμο ποσοστό-  διαθέτοντας και το απαιτούμενο ποσό Ενέργειας. Καθώς το ενεργειακό δυναμικό του ανθρώπου είναι αστείρευτο και με δυνατότητες μορφοποίησης των ανοιχτών σε όλες τις πιθανότητες πεδίων της ρευστής πραγματικότητας.  Κι αυτό το γνωρίζει καλά το σύστημα υποδούλωσης και χειραγώγησης των ανθρώπων και επιδιωκόμενης ισοπέδωσης της συνειδητής τους δράσης, ευνοώντας και τη δημιουργία ανθρωπομαζών, όπου κυριαρχούν η ποδηγέτηση, η υποβολή και η μετάβαση σε pause ή το delete των ανώτερων νοητικών λειτουργιών, αν και αυτό θα οδηγεί σε άλλα μονοπάτια προβληματισμού τα οποία βεβαίως και μας ελκύουν το ενδιαφέρον.

Ακολουθεί ένα αξιοσημείωτο κείμενο, με το οποίο συμφωνώ με αρκετές επιμέρους νύξεις

"Σχηματισμός της μάζας: Γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν την απάτη του COVID19;" Και κάποιες προσωπικές σκέψεις.

Ένα μιμίδιο είναι μια ιδέα, συμπεριφορά ή στυλ που εξαπλώνεται μέσω της μίμησης από άτομο σε άτομο μέσα σε έναν πολιτισμό και συχνά φέρει συμβολικό νόημα που αντιπροσωπεύει ένα συγκεκριμένο φαινόμενο ή θέμα. Wikipedia

Προχωρώ στην αναδημοσίευση ενός άρθρου που θεωρώ ότι επιχειρεί στοχαστικά και με το επιστημονικό υπόβαθρο ως εφόδιο του συγγραφέα να δώσει επιτέλους απάντηση σε μια συνεχή απορία πολλών από εμάς. 

Αν ενδιαφέρεται κάποιος και για τη δική μου άποψη, θα πω ότι με καλύπτει αρκετά το παρακάτω πόνημα, αλλά και θα προσπαθήσω να συνδράμω μ' ένα-δυο πραγματάκια, ίσως γιατί πάντα με απασχολούσε ένα τέτοιο ζήτημα, παλιό όσο η παρουσία του ανθρώπου στον πλανήτη.

Πληγωμένο θηρίο

Έρχεται μια στιγμή στη ζωή...

...που μια αλλόκοτη, αγριεμένη φωνή μέσα σου αρχίζει να ουρλιάζει. Βάζοντάς τα με όλους και όλα, πρωτίστως με τον ίδιο τον ακαταλόγιστο φόβο σου για ελευθερία και με τα αντανακλαστικά που σε καθήλωναν σε μια νοσηρή παθητικότητα και αποδοχή όλων εκείνων των παράλογων και απαίσιων

To be a free spirit means ...

 

...that you do not belong to anyone or anything, whether it is another person, a lover or an employer, or any government or state, or any dogma, or mass hysteria, or even the Fear of death. To be a free spirit also means  that nobody belongs to you!

Can you / we stand it?

Φύσημα Ζωής

Βρισκόμαστε σε μια "πραγματικότητα" όπου κάποιοι χαρακτηρίζονται έντονα από το "σύνδρομο του Νοστράδαμου". 

Έτσι δεν είναι;

Στις εικόνες κινηματογραφικές αφίσες από τη δεκαετία του 1970.

Για μένα, μέσα σε αυτό το παράξενο Παιχνίδι της Πληροφορίας, είναι σημαντικό να κατανοηθεί πως το να ζεις πραγματικά, το να υπάρχεις ως αυτόνομη οντότητα, το να αναλαμβάνεις ευθύνες και ρίσκα, το να διατηρείς υψηλές δονήσεις, το να ΜΗΝ ξεχνάς όσα μαθαίνεις στην πορεία και