Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

Μια ξαφνική σύγκλιση


O κόσμος είναι κόσμοι μέσα σε κόσμους μέσα σε κόσμους

"Αν οι θεωρήσεις που μας επιβάλλει η κοινή λογική για το σύμπαν ήταν σωστές, τότε η επιστήμη θα είχε λύσει τα μυστήρια του σύμπαντος εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ο κεντρικός σκοπός της Επιστήμης είναι να "ξεφλουδίσει" το "περιτύλιγμα" των πραγμάτων, το φαινόμενο και να αποκαλύψει αυτό που κρύβεται από κάτω, τη βαθύτερη φύση τους, την ουσία. Ένας ορθά σκεπτόμενος άνθρωπος θα μπορούσε να θέσει ως κεντρικό μότο κάθε επιστήμης το εξής: τα πράγματα δεν είναι αυτό που φαίνονται." ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΚΗΣ

Η παρακάτω ιστορία -με τον τίτλο που της έδωσα εγώ- μόνο φανταστική δεν είναι! Μου την είχε διηγηθεί με μεγάλη σοβαρότητα, πριν λίγα χρόνια, ένας γνωστός μου, άτομο βαθιά πολιτικοποιημένο σε χώρο μη συστημικό και το οποίο λειτουργούσε ανέκαθεν με γνώμονα το σκεπτικισμό και την ορθή λογική, ενώ ανέκαθεν απεχθανόταν τις..τοξικές και παραισθησιογόνες ουσίες.
-Κι αυτό το λέω για να μη βρεθεί κανείς να αποφανθεί ότι τα παρακάτω τα βίωσε υπό την επήρεια τέτοιων ουσιών!-
Ωστόσο το "συμβάν" αυτό ήταν κάτι που δεν θα ταίριαζε στο θάρρος του -και επίσης στην εντιμότητά του- να το απωθήσει σαν να μην έγινε ποτέ. Ή να φοβηθεί τις αντιδράσεις των "λογικών" αν μιλούσε γι'αυτό. Και ήταν η αφορμή να προβληματιστεί έντονα για τη φύση αυτού που προσδιορίζουμε ως "πραγματικότητα". Και η ερμηνεία που του έδωσαν, αυτός και η σύντροφός του όταν το βίωσαν, θεωρώ πως ίσως και να μην απέχει πολύ από την πραγματικότητα της φύσης "που της αρέσει να κρύβεται" (Ηράκλειτος)
Αλλά κάποιες φορές εκδηλώνεται αβίαστα και αποκαλυπτικά, αδιαφορώντας για το "επιστημονικά ορθό", τις βεβαιότητες και τις παγιωμένες απόψεις γύρω από τη..φύση της!

Μια ξαφνική σύγκλιση ( " Ονειρευτές" )


Kαθώς ξαπόσταιναν στο κρεβάτι, κουβεντιάζοντας όπως πάντα χαμηλόφωνα, λίγο πριν αποκοιμηθούν άκουσαν πάνω από το κεφάλι τους, ξάφνου, τον ήχο του φλάουτου!

Και, γυρνώντας μεμιάς προς τα πίσω, αντίκρισαν το μεγαλόπρεπο άνοιγμα στον τοίχο! Μ'ένα ηλιόλουστο στο βάθος κεχριμπαρένιο, όμορφο λιβάδι. Και καθισμένο καταμεσής ανέμελα τον φλαουτίστα να παίζει τους μελωδικούς σκοπούς του, βγαλμένους από εμπνεύσεις αλλοτινών καιρών. Έμοιαζε να αδιαφορεί πλήρως για την παρουσία του ζευγαριού και για το ξάφνιασμά τους λόγω της "εισβολής" του.


Εκείνη σαστισμένη άρπαξε το χέρι του συντρόφου της, για να της χαϊδέψει απαλά εκείνος την πλάτη, γνέφοντάς της να σωπάσει. " Μη φοβάσαι! Και μην αναρωτιέσαι. Είναι απλά ένας ονειρευτής. Κι αν κλείσουμε τα μάτια ίσως και να βρεθούμε δίπλα του. Τι όμορφη μουσική!"

Κι όταν εκείνη έστρεψε πάλι το κεφάλι προς τα πίσω, πιο ήρεμη, αντίκρισε και πάλι ένα συμπαγή τοίχο. Η εικόνα είχε χαθεί...

Τότε κοίταξε το σύντροφό της με δυο μάτια γεμάτα αγάπη και κατανόηση και του σιγοψιθύρισε στ'αυτί: "Έχεις δίκιο. Είμαστε όλοι ονειρευτές. Φτιαγμένοι από τα ίδια μαγικά κύματα! Καληνύχτα..."

Ο Ένοικος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου