Μιλώντας για τη "μοναξιά μέσα σε όλη τη βαβούρα και τις κραυγές του κόσμου" έγραφα τα εξής:H μοναξιά μας τριγυρνάει μέσα στο μπετόν που συνθέτει τη δομική εικόνα και τη νοητική υπόσταση της μεγαλούπολης, σύμβολο των σύγχρονων καιρών του παγκόσμιου ελέγχου των μαζών. Προσπαθεί να μην ακολουθεί συνηθισμένες διαδρομές, συνήθειες και αυτοματισμούς μιας καθημερινότητας που θυμίζει το νεκροζώντανο, συμφωνημένο κυκλικό, εσώκλειστο περίπατο των φυλακισμένων μέσα στις τούρκικες φυλακές του "Εξπρές του Μεσονυχτίου". Γιατί η μοναξιά μας, το πιο αυθεντικό και χειροπιαστό από τα έτσι κι αλλιώς λιγοστά υπάρχοντά μας, νιώθει φυλακισμένη από τότε που άρχισε να προσπαθεί να κατανοήσει τον εαυτό της μέσα στις συνθήκες εγκλεισμού του. Στα ιδρύματα του "πολιτισμένου κόσμου".
-Την ποιότητα αυτού του πολιτισμού την έχει ήδη αιχμαλωτίσει και ξεγυμνώσει μέσα σε δύο αναρτήσεις , 1 και 2, ο ανιχνευτής -
Η αμερικανική ταινία "Joker", η οποία προκάλεσε αίσθηση και θόρυβο παγκοσμίως, είναι μια ταινία που απευθύνεται κυρίως στη μοναξιά. Το νευρικό ανεξέλεγκτο γέλιο αποτελεί στην ουσία το κλάμα πίσω από τη μάσκα αυτού του ανατριχιαστικά νευρωσικού γέλωτα του Γιόακιν Φοίνιξ, ίσως του πιο ταλαντούχου αυτή τη στιγμή ηθοποιού στις ΗΠΑ, σε μια μεγαλειώδη ερμηνεία. Σύμφωνα με την αφήγηση της ταινίας πρόκειται για ένα υστερικό γέλιο που αποτελεί προϊόν ψυχικής διαταραχής.
Στη ζοφερή πραγματικότητα όμως είναι το γέλιο της μοναξιάς. Της γεμάτης πληγές και με συνοδεία πόνου μοναξιάς. Της μοναξιάς που συντρίβεται κάτω από το φορτίο της καθημερινής ασχήμιας και της εθελοτυφλίας με τη συνοδεία της συναίνεσης μπροστά στις αδυσώπητες εικόνες αυτής της ασχήμιας. Της μοναξιάς που γίνεται σάκος πυγμαχίας των αρρωστημένων διαθέσεων της αστικής κοινωνικής βαρβαρότητας. Των όλο και πιο προκλητικών κοινωνικών ανισοτήτων, του ολοένα πιο απεχθή υποκριτικού ρόλου της κατεστημένης πολιτικής σκηνής και των επίδοξων "σταυροφόρων" της, που αλιεύουν ψήφους κηρύττοντας τη λύτρωση από τα κοινωνικά δεινά. Τη στιγμή που τα προνόμια και η άνεση του δικού τους βίου καθιστούν άγνωστες σε αυτούς έννοιες τους όρους "φτώχεια" και πρωτοφανή υλική και πνευματική "εξαθλίωση". Με αποτέλεσμα τη συσσώρευση οργής και ενίοτε την ανεξέλεγκτη βία λόγω των ακριβώς προηγούμενων συνθηκών. Ο χαρακτήρας της ταινίας "Τόμας Γουέιν", ο κροίσος πατέρας του ξενέρωτου μα πάμπλουτου κι αργότερα σούπερ ήρωα Μπάτμαν, ο οποίος επιθυμεί τη θέση του δημάρχου στην "ξεχαρβαλωμένη" Γκόθαμ Σίτυ, αναγνωρίζει τα αποτελέσματα αλλά αποφεύγει επιμελώς να αναφερθεί στις βαθύτερες κοινωνικές αιτίες στις










































