Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπινων όντων αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες"(ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;). Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία!

Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2014

Το κάλεσμα της ίδιας της Ύπαρξης




Ξεφυλλίζοντας τις παλιές μου σελίδες...
Άλλες ξεθάβοντάς τες από τα πιο σκοτεινά κατώγια του μυαλού, άλλες επώδυνες, άλλες αδιάφορες, άλλες κιτρινισμένες, άλλες απωθημένες από βολική λήθη, άλλες γεμάτες με αυτοδιαψεύσεις, ξεθωριασμένη λάμψη αυταπάτης ή ακόμη και μικρές πολύτιμες στιγμές ικανοποίησης ή έστω και παροδικής υποψίας συμφιλίωσης με τον εαυτό...

Αναπολώ με θέρμη, διπλώνοντας το χρόνο και φέρνοντας το παρελθόν μου να κουρνιάξει στο παρόν μου, εκείνες τις ατόφιες φορές που ήμουν ο αγαπημένος μου. Κι όχι ο παλιάτσος με τα ευτράπελα καμώματα κι ο φθηνός προδότης μου...

Και με πιάνω παραδομένο σε λυγμούς, μακριά απ'όλες τις ματιές που αδυνατούν να συλλάβουν και να αφουγκραστούν όλη τη διαυγή συντριβή της ύπαρξης. Που ολόγυμνη αγκαλιάζει την αδυναμία της, συμφιλιώνεται με αυτήν και ίσως καταφέρει να τη μετατρέψει σε Δύναμη!

Πώς στο διάβολο βρισκόμαστε πεταμένοι μέσα σε τρύπες άγνοιας, εξαπάτησης, πλάνης (Πόσο τυφλός μπορεί να είσαι;) και λήθης και να ονειρευόμαστε δίχως πάθος, δίχως ψυχή-Η πορεία προς το πουθενά, με ενδιάμεσες στάσεις στο τίποτα...Να ονειρευόμαστε τι; πώς κάποτε, κάπου, με κάποιον θα νιώσουμε ζωντανοί, ολοκληρωμένοι; Χάνοντας μέσα απ'τα χέρια μας κάθε πολύτιμη, ιερή, μοναδική, ανεπανάληπτη στιγμή. Μπλέκοντας σε μια ενεργοβόρα διαπλοκή με ιδεολογικά φαντάσματα και δογματικούς μονόδρομους, με λάθος ερωτήσεις κι ακόμα πιο λάθος απαντήσεις, με κοινόχρηστες φιλοδοξίες, με προβλέψιμες νεκρές κουλτούρες, με αυτοσυντηρούμενες φοβίες, με σαδιστικά διαγραφόμενους φαύλους κύκλους...

Και δίνω το λόγο τιμής σε μένα τον ίδιο-πώς θα με ξαναντικρίσω αν δεν τον τηρήσω; Άλλο ένα χαριτωμένο ψέμα, μια κίβδηλη διαβεβαίωση αυτοπειθαρχίας;
Να μην χάσκω μέσα στη ζωή άλλο σαν κακοφτιαγμένο, παγωμένο άγαλμα... Προσποιούμενος ότι η ακινησία μου έχει να κάνει με κίνηση.
Και τις στιγμές μου, τις ημέρες και νύχτες μου, να μπολιάζω με όλα αυτά που ραντίζουν με σημασία το γεγονός ότι βρίσκομαι εδώ, ότι πέρασα από εδώ, ότι έμαθα κάτι που μπορεί και να φανεί χρήσιμο και στον άλλον. Με τη σημασία της φωταγώγησης και εκπομπής ενεργειών όλων των μικρών θαυμαστών πραγμάτων, εδώ που τα πάντα κάθε στιγμή συμβαίνουν και τίποτε ΔΕΝ είναι συνηθισμένο! Διαλύοντας εις τα εξ ων συνετεθη το βαρύ πέπλο της ομίχλης των λανθασμένων προκαταλήψεων και στρεβλών συλλήψεων...

Δεν έχει να κάνει με επιβίωση. Που, έτσι κι αλλιώς, με τίποτα δεν σημαίνει από μόνη της ότι είναι και ζωή. Έχει να κανει με τη μάχη ενάντια στη σκουριά και τη θανατηφόρα ρουτίνα των αυτοματισμών. Έχει να κάνει με την ακολουθία της Ροής ("Τα πάντα ρει!" Κι εμείς μαζί τους!), με το ατέρμονα επαναλαμβανόμενο κάλεσμα της ίδιας της Ύπαρξης.
Και πάνω απ'ολα, έχει να κάνει με δική μου επιλογή!

ανιχνευτής



Κι από τον Ένοικο:
Υπάρχει κάτι ΩΡΑΙΟ ΕΚΕΙ ΕΞΩ και ξεκινά ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΣΟΥ!
 Η ΟΥ-ΤΟΠΙΑ ΕΙΝ'ΕΔΩ!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου