Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Νίτσε - τα ελεύθερα πνεύματα δεν χρειάζονται προσκολλήσεις...




μια μικρή εισαγωγή του ανιχνευτή:

Φρειδερίκος Νίτσε!
Αναμφισβήτητα, ένας από τους μεγαλύτερους φιλόσοφους όλων των εποχών. Αιρετικός για το πνεύμα της εποχής του (μέσα προς τέλη του 19ου αιώνα), μια εποχή μεγάλων πολιτικών αναταραχών, κοινωνικών ανακατατάξεων και πνευματικών αναζητήσεων.

Ο "ευγενέστερος των θνητών" όπως τον έχει αποκαλέσει και ο σπουδαίος-και παρεξηγημένος λόγω του τρόπου επιλογής θανάτου, αλλά αυτό δεν είναι εδώ το θέμα μας, καθηγητής και φιλόσοφος Δ.Λιαντίνης (το βιβλίο του οποίου "Γκέμμα" είναι πραγματικά μνημειώδες).

Πολυγραφότατος και συχνά αινιγματικός. Ο στοχασμός του είναι συγκλονιστικά ανατρεπτικός, καινοτόμος, διεισδυτικός ως το μεδούλι των πραγμάτων. Μέχρι και ελιτιστή τον έχουν αποκαλέσει, κρίνοντάς τον κοντόφθαλμα, απελπιστικά επιφανειακά και κάτω από το περιοριστικό πέπλο της ιδεολογικής στράτευσης.
(Διάβασε κι αυτό από τον Ένοικο:  Οι στρατευμένοι και οι εξεγερμένοι..)

Όπως και στην εποχή του, παραμένει και σήμερα ενοχλητικός για όλους εκείνους που χτίζουν επιστημονικές καριέρες και θεμελιώνουν φιλοσοφικές σχολές ή πολιτικά μαντριά, πατώντας πάνω στη μετριότητα και τη μικρότητα, τα πιο χυδαία ένστικτα και τους πιο ευτελείς πόθους. Εμπνευστής για όσους επιθυμούν διακαώς να ξεφύγουν απ'την τυραννία της μικροψυχίας και της μιζέριας και ν'ανοίξουν πανιά για τα πιο συναρπαστικά μέρη του πνεύματος και τα πιο δύσβατα μονοπάτια της ψυχής. Πέρα από συναινετικές πραγματικότητες που χαρακτηρίζουν τα κοπάδια, συμβάσεις κάθε είδους και "σκόντο" ακόμα και σ'αυτό που θα πρεπε να είναι η πιο ιερή αποστολή κάθε ανθρώπινου όντος: το πνεύμα...

Βιβλία του όπως τα "Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα" και "Πέρα από το καλό και το κακό" με έχουν επηρεάσει προσωπικά όσο λίγα.
 Από το δεύτερο που ανέφερα παραθέτω κάποια πολύ χαρακτηριστικά αποσπάσματα, επίκαιρα τόσο όσο θα υπάρχει (και θα παλινδρομεί ανάμεσα σε τόνους μπάζων) το ανθρώπινο είδος:


"...Πρέπει να θέσει υπό έλεγχο κανείς τον εαυτό του για να διαπιστώσει αν είναι προορισμένος για ανεξαρτησία και διοίκηση. Και πρέπει να το κάνει αυτό την κατάλληλη στιγμή. Δεν πρέπει να αποφύγει κανείς τους ελέγχους του, αν και ίσως είναι το πιο επικίνδυνο παιχνίδι που μπορεί να παίξει κανείς και τελικά είναι έλεγχοι που γίνονται μπροστά σε μας ως μάρτυρες και σε κανέναν άλλο δικαστή.
 Να μην προσκολλώμαστε σε ένα πρόσωπο: κι ας είναι το πιο αγαπημένο-κάθε πρόσωπο είναι μια φυλακή και μαζί μια γωνιά.

 Να μην προσκολλώμαστε σε μια πατρίδα: κι ας είναι η πιο βασανισμένη κι ας χρειάζεται επειγόντως βοήθεια - είναι ήδη λιγότερο δύσκολο να αποκόψει κανείς την καρδιά του από μια θριαμβεύουσα πατρίδα (σημείωση: εκείνη την εποχή η Γερμανία, πατρίδα του Νίτσε, αναδεικνυόταν σε μεγάλη δύναμη).
 Να μην προσκολλώμαστε σε ένα αίσθημα οίκτου: έστω κι αν πρόκειται για ανώτερους ανθρώπους των οποίων το σπάνιο μαρτύριο και την αίσθηση του αβοήθητου μπορέσαμε να δούμε κατά τύχη.
 Να μην προσκολλώμαστε σε μια επιστήμη: έστω κι αν μας γοητεύει  με τις πιο πολύτιμες ανακαλύψεις που φαινομενικά κρατήθηκαν για μας.
 Να μην προσκολλώμαστε στην ίδια μας την απόσπαση, σ'εκείνο το φιλήδονο ξεμάκρεμα και ξένωση του πουλιού, που πετά ολοένα περισσότερο στα ύψη, ώστε να βλέπει ολοένα περισσότερα πράγματα κάτω του - ο κίνδυνος εκείνου που πετάει.
 Να μην προσκολλώμαστε στις ίδιες μας τις αρετές και να γινόμαστε ως σύνολο θύματα κάποιου μέρους του εαυτού μας, για παράδειγμα "της φιλοξενίας" μας, που είναι ο κίνδυνος των κινδύνων για ανώτερες και πλούσιες ψυχές, οι οποίες ξοδεύονται σπάταλα, σχεδόν αδιάφορα και φέρνουν την αρετή της γενναιοδωρίας στο σημείο να γίνει ελάττωμα.
 Πρέπει να ξέρουμε πώς να συντηρούμε τον εαυτό μας: αυτή είναι η καλύτερη δοκιμή της ανεξαρτησίας".

Και κάποια γνωμικά από το ίδιο βιβλίο ("Πέρα από το καλό και το κακό"):

"Η αγάπη για έναν είναι βαρβαρότητα: γιατί εφαρμόζεται σε βάρος όλων των άλλων. Το ίδιο ισχύει και για την αγάπη για τον Θεό".

"Δεν υπάρχουν καθόλου ηθικά φαινόμενα, αλλά μόνο μια ηθική ερμηνεία των φαινομένων".

"Όποιος παλεύει με τέρατα, πρέπει να προσέξει να μη γίνει τέρας. Κι όταν κοιτάς πολλή ώρα μέσα σε μια άβυσσο, κοιτάει και η άβυσσος μέσα σε σένα".


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου