Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπινων όντων αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες"(ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;). Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία!

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Περί "φυγής"..



 Η μόνη σίγουρη ελευθερία είναι στη φυγή.
Robert Frost
Ένας «Αναχωρητής» για τους μισούς είναι, αναγκαστικά, για τους άλλους μισούς, ένας «Ερχόμενος». 
Οδυσσέας Ελύτης


Παρακάτω θα παραθέσω ένα κείμενο και δυο βίντεο.."φυγής".
 Η οποία έχει πολλά πρόσωπα κι επιλέγει διάφορους και διαφορετικούς δρόμους.
Δεν αφορά μόνο τους κιοτήδες, τους λιπόψυχους και παραιτημένους. Κι ενίοτε τον ψευδοπροφήτη ή τον μηχανορράφο, ο οποίος χρειάζεται την ησυχία του για να ράψει την ένδυση της περσόνας που θα υποδυθεί και να υφάνει τον ιστό για όλους όσους αφήνει προσωρινά πίσω..
Αλλά, στην πιο αυθεντικά μεταμορφωτική εσωτερικά και ουσιωδώς ανήσυχη ανάσα της, εμπνέει και παρασύρει στις δίνες της -και τις ανακαλυπτικές περιπέτειες που αυτές εμπεριέχουν- και τους ασυμβίβαστους, γενναίους, τους έχοντες μονίμως ανοιχτές τις "αντέννες" τους, τους πνευματικά κοχλάζοντες, τους υποψιασμένους. Αυτούς που ελκύονται από τους παφλασμούς, τα μυστικά, τα μυστήρια των αχανών ενεργειακών ωκεανών μέσα στους οποίους πλέουν οι πάντες και τα πάντα. Αυτούς που γοητεύονται από τις τις ιδιαίτερες αφηγήσεις, τις εκφράσεις και  εκφάνσεις της Φύσης. Εκείνης δηλ. που ο Ηράκλειτος είχε πει ότι της αρέσει να κρύβεται και ο οποίος είχε πάρει τα βουνά -μακριά από τους μαζανθρώπους και την "οργανωμένη ψευδαίσθησή τους"- και είχε γράψει το περίφημο βιβλίο "Περί Φύσεως" και το οποίο το διαχρονικό ιερατείο της μη-γνώσης και της πνευματικής εξαθλίωσης φρόντισε να το εξαφανίσει.
 Και φυσικά η "φυγή" από το συνηθισμένο, το "οικείο", το αγελαίο, το ευτελές, το ψεύτικο, από την κυριαρχία του άσπρου και μαύρου, από το μη υγιές, το φριχτό, το παρωχημένο και το κάθε υφής τέλμα, δεν παύει να εμπνέει και τους ερωτευμένους. Τους ερωτευμένους με τις πιο παράξενες και συναρπαστικές ή διαυγείς ή πιο ευγενικές και πιο υψηλές ιδέες και τους ανθρώπους που τις εκφράζουν και τις καθρεφτίζουν.

Και ο "φυγάς" γίνεται καθόλου σπάνια και το σύμβολο ή φορέας της ΟΥ-ΤΟΠΙΑΣ. Αναλαμβάνοντας και τα ρίσκα για τις επιλογές του..

Ο Ένοικος...

"να φύγουμε..."
 
Έχω κρυφτεί σε ένα συρτάρι με τα αυτονόητα,αυτό που ψάχνουνε στιγμές στο πλήθος, εγώ πάλι απόλυτα αντικοινωνική, την λέξη συρματόπλεγμα που να βάλω, στο βλέμμα,στον Οκτώβρη, στο στέρνο.Έχω γράψει στην παλάμη μου πριν βγω στους δρόμους ~όλα ένα απέραντο αφυπνισμένο πράγμα~ του Κερουακ ,έτσι για στην ψευδαίσθηση εαυτού. Aυτό που μπλέκω την άρνηση σε σύννεφα να απολογούνται σε ορίζοντες ξεχασμένους, όπως τα μπερδεμένα μου λόγια, σκέψεις και χαρτιά μαζί με καραμέλες, τα σπασμένα μου γυαλιά και τα βυνίλια του Cave να εκλιπαρούν στις τόσες στροφές.
Δύσκολη μέρα και με έπιασε παλιμπαιδισμός, αρνούμαι για λίγο να συννεφιάσω,στις τσέπες μου έχω κρυμμένα ποιήματα και η ανάσα μυρίζει μανταρίνι. Μη μου σκαλίζεις τα σύννεφα, βρίσκονται σε άρνηση,ξύπνησα με εκείνη την αίσθηση "επιστροφής'', μα προορισμό δεν ξέρω.
Να γεμίσουμε χάρτες τους δρόμους, να φύγουμε,σ' ένα νησί τώρα που χειμωνιάζει, να γίνει το λιμάνι άνθρωπος και η θάλασσα αγάπη.

Το κείμενο αυτό με τη διάχυτη ποιητική δύναμη το βρήκα στη "συννεφιά"

Το επόμενο είναι ένα μουσικό κομμάτι από την πολύ ιδιαίτερη μουσικά κι όχι μόνο δεκαετία του '60 -που εκτός όλων των άλλων προσδιορίστηκε και από το βρώμικο πόλεμο τουΒιετνάμ- το οποίο ανήκει στο λεγόμενο ψυχεδελικό γκαράζ και τους Blues Magoos



Το τελευταίο αυτό βίντεο βασίζεται σε στίχους του ανιχνευτή, ενώ η επιλογή του μουσικού θέματος και των εικόνων έγινε από εμένα:
video


- Και ξαναδείτε και αυτή την ανάρτηση: Σκέψου! Πού θες να ανήκεις;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου