Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Το ξέσπασμα του μικρού ξύλινου ανθρωπάκου..



" Α χα! Πονηρούλη, εσύ! Μοιάζεις με άνθρωπο, αλλά δεν παύεις να είσαι μια κούκλα, μια ρέπλικα από ξύλο! Αχ! Και είσαι βουτηγμένος στα ψέματα! Τι περιμένεις να κερδίσεις έτσι; Αναγνώριση της ανθρώπινης υπόστασής σου μέσω της εξαπάτησης και του φθηνού εντυπωσιασμού; Πότε θα μεγαλώσεις μικρούλη; Πότε θα ωριμάσεις και θα γίνεις αληθινός άνθρωπος; Δεν θες να μεταμορφωθείς σε αυτό που τόσο ποθείς;"

Ο Πινόκιο κοίταξε καχύποπτα τη νεράιδα και στη συνέχεια χαμογέλασε, αλλά με εμφανή πικρία:

" Μιλάς μέσα από την άνεση της μαγικής ύλης των παραμυθιών! Εδώ πέρα όμως που με αμόλυσε ο κατασκευαστής μου είναι ο αληθινός κόσμος, νεράιδα! Τουλάχιστον όπως τον αντιλαμβάνονται κι έτσι συναινούν στη διαμόρφωση και παγίωσή του αυτοί που εσύ ονομάζεις "αληθινοί άνθρωποι!"
Αλήθεια, πού τη βλέπεις εσύ τη δική τους Αλήθεια; Κι εμένα μόνο βουτηγμένο στο ψέμα! Τουλάχιστον τα δικά μου ψέματα είναι αυτό που λέμε "αθώα ψέματα", καθορίζονται από την ανωριμότητα και παιγνιώδη διάθεση της παιδικής αθωότητας και όχι!δεν κόβομαι καθόλου να ωριμάσω και να γίνω σαν αυτούς!  - ή μήπως ήδη μου συμβαίνει; Δηλαδή να συμμετέχω στα τερατώδη ψέματά τους, στα δόλια παιχνίδια τους, παιχνίδια εξαπάτησης κι αυτοεξαπάτησης και εξόντωσης και πολέμου και ολέθρου..Δεν θέλω!όχι δεν θέλω καθόλου να γίνω γρανάζι στην αποτρόπαια πραγματικότητά τους! Στους παραμυθόκοσμους, απ'όπου έρχεσαι κι εσύ αλλά απ'όπου κατάγομαι κι εγώ και ξεβράστηκα σα ναυαγός εδώ, τουλάχιστον η πραγματικότητα εκεί είναι εύπλαστη και οι δράκοι μπορούν να νικηθούν! Εδώ όμως, λες και κάποιο ξόρκι άλυτο να ελέγχει τομυαλό σχεδόν όλων, οι περισσότεροι πιστεύουν ότι αυτή η αλλόκοτη κι άρρωστη κατάσταση είναι η μόνη δυνατή και ισχύουσα. Και πως κάθε σκέψη και προσπάθεια για αλλαγή ρότας, δηλαδή αλλαγή αντίληψης των πραγμάτων πρωταρχικά, είναι αθεράπευτα ουτοπική και καταδικασμένη σε αποτυχία. Και οι δράκοντες σκεπάζουν τις ψυχές, τις συνειδήσεις και τις προοπτικές των ανθρώπων με τις βαριές πυρακτωμένες ανάσες τους σαν ταφόπλακες. Και τα φίδια σέρνονται ανάμεσά τους και χύνουν δηλητήριο που προκαλεί σπασμούς τρέλας και σύγχυσης σε κάθε δαγκωματιά στη σάρκα του κόσμου. Του κόσμου των ανθρώπων που τόσο παγιδευμένος νιώθω εγώ μέσα σε αυτόν, με το ξύλινο κορμάκι μου και την αγνότητά μου που μοιάζει με διακορευμένη κορασίδα από αδίστακτο δίκτυο επαγγελματιών προαγωγών, όσο εμπεδώνω τις αλήθειες του κόσμου αυτού και δονούμαι στους ανισόρροπους παλμούς του!
 Σε παρακαλώ καλή μου νεράιδα! Θέλω να γυρίσω πίσω! Στη θαλπωρή της ανυπαρξίας! Κάτι άσχημο έχει αρχίσει και μου συμβαίνει, αφού τα ψέματα έχουν αρχίσει και γίνονται η φύση μου και η πίστη μου σε οτιδήποτε όμορφο, αυθεντικό, θαυμαστό, μαγικό, παραμυθένιο..η πίστη μου στη μαγεία της ύπαρξης έχει αρχίσει και κλονίζεται ανεπανόρθωτα! Μήπως έχω αρχίσει και ωριμάζω; Μήπως αποκτήσω κι εγώ σάρκα και οστά όπως αυτοί;

 Αχ! εσύ αιθεροβάμονα Τζεπέτο! Δεν ξέρεις πως αυτός ο κόσμος δεν είναι κατάλληλος για παιδιά; Ήξερε καλά τι έκανε ο Πήτερ Παν που επέλεξε τη μακρινή μαγική ουτοπία του! Μόνο εκεί οι όμορφες σκέψεις σού δίνουν φτερά να πετάξεις!"

Τα δάκρυα του Πινόκιο πότιζαν σαν την πρώτη βροχή του φθινοπώρου το χώμα.

Η νεράιδα συγκινημένη τον χάιδεψε απαλά στο κεφάλι, αιωρούμενη από πάνω του.

" Καλέ μου! Λυπάμαι πολύ που νιώθεις έτσι! Λυπάμαι πολύ που υπάρχουν τόσα ενδεχoμένως παιδιά σαν εσένα που μπορεί να αισθάνονται έτσι! Που εξααναγκάζονται να μεγαλώνουν πρώιμα, αν καταφέρουν κι αυτό, και  κοινωνούν όλη την ασχήμια, τα δεινά, τη δυστυχία και τις αστοχίες αυτού του κόσμου! Δεν πρέπει να είναι έτσι! Όχι! Αυτό που περιγράφεις μοιάζει με το χειρότερο παραμύθι που έχει ποτέ ειπωθεί. Και ίσως να'χεις δίκιο!
 Όμως εγώ θα σου πω ένα μεγάλο και πολύτιμο μυστικό:
Ο κόσμος αυτός δεν είναι ο μοναδικός που μπορεί να υπάρξει και οι δράκοι δεν είναι ανίκητοι-ποτέ δεν ήταν, όπως σωστά το υποπτεύτηκες με τα αλάνθαστα παιδικά σου αισθητήρια! Η ισχύς τους φωλιάζει πρώτα στο μυαλό των ανθρώπων και στη συνέχεια καθορίζει την πραγματικότητά τους.

Μην αφήνεις να σε καταπίνει η μαυρίλα και οι στάχτες της και να σε ξερνάει γεμάτο πληγές. Όρθωσε το ξύλινο κορμάκι σου μπροστά στα σκυφτά και καμπουριασμένα ανθρώπινα κορμιά, από τα άχρηστα πράγματα που κουβαλούν στους ώμους τους. Και πες τους το, φώναξέ τους το! Αυτή είναι η πιο σπουδαία αλήθεια που σου χρειάζεται και  μπορεί να σε κάνει ν'αλλάξεις, να εξανθρωπιστείς μ'έναν τρόπο που θα βάλει το λιθαράκι του στο χτίσιμο ενός κόσμου διαφορετικού. Εκεί όπου τα παιδιά θα έχουν την παιδική ηλικία που τους πρέπει και οι μεγάλοι θα διατηρούν μέσα τους την αγνότητα του παιδιού.
 Μη φοβάσαι πια καλέ μου! Όχι άλλα ψέματα στον εαυτό σου και στους άλλους! Πώς αλλιώς θα τους βοηθήσεις και αυτούς και τον εαυτό σου; Μη φοβάσαι πια!"

Και καθώς η νεράιδα εξαφανιζόταν μ'ένα γλυκύτατο χαμόγελο από μπροστά του, ο μικρός ξύλινος Πινόκιο ένιωσε μια ευεργετική ζεστασιά να θερμαίνει τα μέσα του και να δίνει δύναμη στα μέλη του. Και στην καρδιά του.

Ο Ένοικος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου