Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπινων όντων αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες"(ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;). Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία!

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

... για τους Πολεμιστές!




Kάποιοι στίχοι για τους Πολεμιστές!

Που τιθασεύουν μέσα τους τους ζωώδεις φόβους του ανθρώπου. Που συμφιλιώνονται με το Μυστήριο μέσα στο οποίο κολυμπάει η Ύπαρξη, γινόμενοι αυτόνομο κομμάτι του. Που αντιμετωπίζουν με νηφαλιότητα τις προκλήσεις στο μονοπάτι τους. Που επιδίδονται στην παύση του ακατάσχετου εσωτερικού διαλόγου και στην επίτευξη της μεταμορφωτικής εσωτερικής σιωπής, όταν γύρω τους κυριαρχεί η αυτάρεσκη φλυαρία, η ηχηρή ηλιθιότητα, η κακόηχη οχλαγωγία. Που ευθυγραμμίζονται με τις απόρροιες του απόλυτα συνειδητού, ζωντανού Όντος γνωστού ως "Γη"*. Που λαχταρούν και στοχεύουν την απόλυτη και πιο τρομαχτική ελευθερία... πέρα κι από εκεί (που  καθηλωμένος στη συνήθεια) "ο άνθρωπος δύσκολα αναπνέει", όπως έλεγε ο Νίκος Καζαντζάκης.

ανιχνευτής

"Χόρα Ιμένσα"

Μόνο ένα πουλί και μια καμπάνα σπάνε τη σιωπή...
Φαίνεται ότι μιλάνε με τον ήλιο που δύει...
Χρυσαφιά σιωπή,
το απόγευμα είναι φτιαγμένο από κρύσταλλο.
Μια αγνότητα κουνάει τα δροσερά δέντρα
και πέρα απ'όλα αυτά,
ένα διαφανές ποτάμι ονειρεύεται
ότι κυλώντας πάνω από μαργαριτάρια
ελευθερώνεται
και ρέει στο άπειρο.



*μια γνώση την οποία κατείχαν πολλοί αρχαίοι πολιτισμοί και σήμερα επανακαλύπτεται και προφέρεται δειλά από τη σύγχρονη επιστήμη, έστω και στην "αιρετική" της εκδοχή κι άρα πιο έντιμη και ουσιαστική...



Θυμηθείτε κι από εμένα: 
Οι δρόμοι που μας καλούν να τους βαδίσουμε...
και διαβάστε κι αυτό:
 " μαγικο περασμα (nagual) "

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου