ο μεγάλος αδερφός στον κινηματογράφο

ένα μεστό, περιεκτικό και σκοτεινό κινηματογραφικό οδοιπορικό, στους ζοφερούς και δυστοπικούς κόσμους πέντε σπουδαίων ταινιών (τους οποίους φαίνεται να ζηλεύουν πολύ οι ελίτ και οι συνεργάτες τους, θεωρώντας τον πλανήτη προσωπικό τους "playground" και τους "ιθαγενείς" του ιδιοκτησία τους),  που αλιεύσαμε από το 35ο τεύχος του φανζίν chimeres

 " ο μεγάλος αδερφός στον κινηματογράφο "

baphomet

Οι έχοντες την κάθε είδους εξουσία, συχνά πυκνά χρησιμοποιούν τον φόβο ως μοχλό πίεσης, αλλά κι ως προϊόν εκμετάλλευσης και χειραγώγησης των λαών, με συνήθη δικαιολογία την τάξη και την ασφάλεια του συστήματος. Ο πολίτης πλέον έχει αξία για το κράτος μόνο ως μέρος ενός ενιαίου και άβουλου συνόλου. Ο άνθρωπος, ως ανεξάρτητη οντότητα είναι κάτι το απαγορευμένο. Όλοι και όλα, παρακολουθούνται από την πολιτεία - φύλακα και η ελευθερία βούλησης δεν αποτελεί παρά μία άγνωστη και χαμένη αξία, σ’ ένα δισυπόστατο αλλά τραγικά οικείο περιβάλλον. Από το «Αλφαβίλ» μέχρι το «Μπραζίλ», και από την «Πρωινή Περίπολο» μέχρι το θρυλικό «1984», παρουσιάζουμε πέντε χαρακτηριστικές και αγαπημένες ταινίες, μέσα από τις οποίες ο Μεγάλος Αδερφός μας παρακολουθεί και στην Μεγάλη Οθόνη...

«Αλφαβίλ» (Alphaville - 1965)
του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ

Στον κόσμο της Αλφαβίλ, ο χρόνος και ο χώρος είναι σχετικά. Η χιονισμένη νύχτα στην μία άκρη της πόλης συνορεύει με το ηλιόλουστο θέρος της άλλης, ενώ η Νέα Υόρκη και το Τόκιο βρίσκονται σκορπισμένα στις μακρινές γωνιές του σύμπαντος. Οι άνθρωποι φέρουν τον προσωπικό τους κωδικό στο λαιμό, θυμίζοντας πειραματόζωα και επαναλαμβάνουν προγραμματισμένες κοινωνικές συμπεριφορές. Ένα πολύπλοκο σύστημα ηλεκτρονικών νευρώνων επιβλέπει τα πάντα, επεμβαίνει και ανακρίνει.

Το κλάμα και το γέλιο απαγορεύονται και οι αντιφρονούντες εκτελούνται με συνοπτικές διαδικασίες, στις πλατείες θεάτρων και σε εσωτερικές πισίνες. Ένας ιδιόμορφος ιδιωτικός ντετέκτιβ (Eddie Constantine) προσπαθεί να ανακαλύψει τι απέγινε ο προκάτοχός του (Akim Tamiroff), μία σκοτεινή femme fatale (Anna Karina) κι ένα μυστήριο προς εξιχνίαση, αποτελούν τα κεντρικά κομμάτια ενός παζλ που ζητά απεγνωσμένα τη λύση του.

Ένα μοναδικό, φουτουριστικό φιλμ, που ενώ αρχικά δείχνει τόσο διαφορετικό από την υπόλοιπη φιλμογραφία του σπουδαίου Γάλλου σκηνοθέτη, σταδιακά και καθώς το αποκωδικοποιούμε καρέ καρέ, βλέπουμε όλες εκείνες τις αρετές που διέπουν τον κινηματογράφο του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, ενώ, ως συνήθως, υπογράφει και το πολύ καλό σενάριο της ταινίας. Για την ιστορία, να αναφέρουμε ότι το φιλμ προβλήθηκε το 1965 στο Φεστιβάλ του Βερολίνου, όπου και απέσπασε την Χρυσή Άρκτο.


«Φαρενάιτ 451» (Fahrenheit 451-1966)
του Φρανσουά Τρυφώ

Σ’ έναν κόσμο απροσδιόριστο χωροχρονικά, στο εγγύς μέλλον, ο πυροσβέστης Μόνταγκ βάζει φωτιά αντί να τη σβήνει. Καίει τα βιβλία - ο τίτλος αφορά την απαιτούμενη θερμοκρασία καύσης τους - γιατί στην εν λόγω κοινωνία απαγορεύεται η ανάγνωση και η κατοχή τους. Κάποια μέρα όμως, γοητευμένος από αυτό που καταστρέφει, υποκύπτει και ο ίδιος στη μαγεία της ανάγνωσης και όταν τον ανακαλύπτουν αναγκάζεται να καταφύγει στα δάση, όπου ζουν οι παράνομοι βιβλιόφιλοι. Έχοντας μάθει τα αγαπημένα τους βιβλία απ’ έξω, οι βιβλιόφιλοι προσπαθούν με αυτό τον τρόπο να τα διασώσουν και να τα μεταλαμπαδεύσουν στις επόμενες γενιές.

Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Ρέυ Μπράντμπερυ, η ταινία αυτή είναι η πρώτη έγχρωμη δημιουργία του Φρανσουά Τρυφώ και ταυτόχρονα η πρώτη του μεγάλη παραγωγή και σε αγγλική ομιλούσα. Το θέμα της είναι η αγάπη για τα βιβλία, η εξαφάνιση των οποίων σημαίνει τον αφανισμό της ιστορικής μνήμης, την απουσία κάθε μελλοντικού χρονικού ορίζοντα και το βάλτωμα της κοινωνίας. Σ’ ένα αιώνιο παρόν - κόλαση, όπου τα πάντα θα είναι ομοιόμορφα και απολύτως ελεγχόμενα, αφού κανείς δεν θα θυμάται τίποτα.

Έξυπνα, ο Τρυφώ αποκλείει τα εφέ της επιστημονικής φαντασίας, αποφεύγει τις συμβάσεις και τους κοινούς τόπους αναφοράς του είδους και μας προσφέρει μια ταινία με πολιτική θέση, στην οποία αρκεί η ανάγνωση του Ντέιβιντ Κόπερφιλντ από τον πυρομανή πυροσβέστη Μόνταγκ, για να γκρεμιστεί ένας ζοφερός κόσμος. Έξοχη και πανέμορφη η Τζούλι Κρίστι στον διπλό πρωταγωνιστικό της ρόλο.

 «Nineteen Eighty-Four» (1984)
του Μάικλ Ράντφορντ

Το 1984, σ’ έναν κόσμο που έχει διαιρεθεί σε τρεις πελώριες δικτατορίες μετά από έναν πυρηνικό πόλεμο, ο Ουίνστον Σμιθ, ένας Λονδρέζος που εργάζεται στο ξαναγράψιμο της ιστορίας σύμφωνα με την εκάστοτε κομματική γραμμή, βιώνει, απαγορευμένα από το καθεστώς, συναισθήματα και σκέψεις.

Ο Σμιθ (John Hurt), είναι ένας κυβερνητικός υπάλληλος και μέλος του κόμματος της Ωκεανίας, μίας από τις τρεις χώρες που είναι χωρισμένος πλέον ο πλανήτης - οι άλλες δύο είναι η Ευρασία και η Ανατολική Ασία. Οι κοινωνικές τάξεις στην Ωκεανία διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες: στα μέλη του εσωτερικού κόμματος, που ασκούν και τη διοίκηση της χώρας, στα μέλη του εξωτερικού κόμματος, που είναι κατά βάση οι κρατικοί υπάλληλοι, και στους προλετάριους, οι οποίοι είναι απλά τα εργατικά χέρια της χώρας. Το κόμμα ασκεί την εξουσία έχοντας καταλύσει κάθε έννοια ελευθερίας.

" Τι ξέφυγε από το Κουτί της Πανδώρας; "

Του Γιώργου Μπαλάνου

Ο μύθος του Κουτιού της Πανδώρας είναι λίγο πολύ γνωστός, αλλά ελάχιστοι γνωρίζουν τη συνέχεια και τις προεκτάσεις του.

Κάποια εποχή οι θεοί έφτιαξαν ένα πλάσμα υπέροχης ομορφιάς, μια γυναίκα που την έλεγαν Πανδώρα. Μαζί της η Πανδώρα έφερε ένα πελώριο βάζο που μέσα του υπήρχαν σφραγισμένα τα δώρα των θεών. Για τον ένα ή τον άλλο λόγο, το βάζο αυτό έμεινε στην παράδοση σαν το Κουτί της Πανδώρας και σας τέτοιο θα το ονομάζουμε. Ήταν ένα σφραγισμένο δώρο και μπορούσε κανείς να το ανοίξει ή να το κρατήσει κλειστό. Υπήρχε, βλέπετε, το δικαίωμα της εκλογής… ένα δικαίωμα που αποτέλεσε έναν από τους πρώτους κανόνες του παιχνιδιού. Η Πανδώρα διάλεξε να το ανοίξει.

Ήταν φυσικό η ανθρωπότητα ν’ ακολουθήσει το δρόμο που έφτιαχναν οι συνέπειες εκλογής.

Ό,τι υπήρχε μέσα ξεχύθηκε στον κόσμο των ανθρώπων κι εκεί παραμένει ακόμη. Το μόνο που δεν πρόλαβε να φύγει ήταν η Ελπίδα.

Είναι ειρωνικό το πόσα ηθικοπλαστικά συμπεράσματα βγάζουν οι αμύητοι από αυτό το μύθο. Ας τα προσπεράσουμε σαν επιφανειακές αλήθειες και ας προχωρήσουμε στη δική μας συνέχεια και ανάλυση του μύθου. Άλλωστε, πολλοί έχουν προσέξει ότι κάτι δεν πάει καλά με τα επίσημα «ηθικά διδάγματα της ιστορίας. Υποτίθεται ότι από το Κουτί της Πανδώρας ξέφυγαν όλα τα κακά που καταδυναστεύουν τον άνθρωπο, εκτός από την Ελπίδα. Μα… τότε και η Ελπίδα ανήκει σ’ αυτά τα κακά; Προσπαθήστε ν’ αναλύσετε αυτό το μύθο με την Ελπίδα που μένει και με τα κακά που φεύγουν (αν φεύγουν, πού είναι το πρόβλημα;) και θα δείτε ότι δεν βγαίνει κανένα νόημα ή συμπέρασμα. Αν δεν έφευγαν τα κακά, θα μας έμεναν μαζί με την Ελπίδα; Αν πάλι μόνο το ότι ξέφυγε μπορεί να επηρεάσει τον άνθρωπο, τότε τι σημασία έχει η Ελπίδα που έμεινε κλεισμένη μέσα;

Είναι φανερό ότι υπάρχει κάποιο κενό σ’ αυτό το μύθο. Όμως όλα μπορούν να εξηγηθούν, αν δεχτούμε ότι το Κουτί συμβολίζει τον έλεγχο του ανθρώπου στα όσα υπήρχαν μέσα. Δεν υπήρχαν καλά ή κακά στο Κουτί της Πανδώρας.

Υπήρχαν πράγματα που ξέφυγαν από τον έλεγχο του ανθρώπου… αλλά ίσως και των θεών που τα έκλεισαν εκεί.

The Amazing Life And Mysteries Of Nikola Tesla

Συνδέστε το παρακάτω βίντεο με αυτή την ανάρτηση στο antidras, για τον μεγάλο Nicola Tesla: Τα πιο τρελά μας όνειρα
(απ'όπου και το απόσπασμα:  Tο 1898 ο Nicola Tesla, αυτός ο "δαμαστής των κεραυνών" ο πολύ πιο μπροστά από την εποχή του, φτάνει ένα βήμα από το να κάνει πραγματικότητα τη θεωρητική του μεγαλειώδη σύλληψη. Ωστόσο οι δυνάμεις ελέγχου της ανθρωπότητας (σε ενεργειακό και κατ'επέκταση οικονομικό, πολιτικό και πνευματικό επίπεδο) και άντλησης ισχύος και υπερκερδών από αυτόν, δεν μπορούσαν να το επιτρέψουν. Στο Springs του Colorado έφτασε σε θέση να είναι έτοιμος να κάνει πράξη την υπόσχεσή του για δωρεάν και με μηδενική ρύπανση ενέργεια για όλους! Ωστόσο, για λόγους που ποτέ δεν απαντήθηκαν, ο ως τότε χορηγός του μεγαλοτραπεζίτης JP Morgan έδωσε εντολή για την πλήρη καταστροφή του ερευνητικού του κέντρου, παρατώντας μόνο και χωρίς την παραμικρή υλική στήριξη τον  Σερβοαμερικανό εφευρέτη και κολοσσιαίου βεληνεκούς επιστήμονα. Οι έρευνες και τα πειράματά του ήταν σε θέση να λύσουν το ενεργειακό πρόβλημα της ανθρωπότητας μια και καλή! Παρόλ'αυτά ο Tesla συνέχισε τις πρωτοποριακές έρευνές του μέχρι το θάνατό του το 1943. Μία από τις πολλές κατασκευές του, μάλιστα,είχε να κάνει με ένα Solid State Converter (Μετατροπέας Στερεάς Κατάστασης) ώστε να χρησιμοποιηθεί στην εκκίνηση ενός ηλεκτροκινητήρα, ο οποίος τοποθετήθηκε σε ένα πανάκριβο αυτοκίνητο της εποχής. Το όχημα κινήθηκε για το χρονικό διάστημα μίας εβδομάδας με μηδενικό κόστος και καύσιμα...)

«Θανάσιμες Θεραπείες» - πως η ίαση έγινε επιχείρηση

αποσπάσματα από το παρακάτω αποκαλυπτικό κείμενο:

" Όταν η αντίληψη είναι στενή, όταν η ίδια η νόηση αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι πλέον χρήσιμη ή αναγκαία σταδιακά «αυτοκτονεί». Αυτό που πολλοί αποκαλούν σκέψη δεν είναι πάρα ένα απομεινάρι κοινωνικά επαγώμενων νευρωνικών συνάψεων. Σε αυτό το χαρακτηριστικό βασίζεται η ίδια η κοινωνική εντροπία. Κάνε τους πολίτες σου να σκέφτονται ότι η ωρίμανση σημαίνει μια παγιωμένη αντίληψη των πραγμάτων, μια σταθερή διαχρονία και έχεις εξασφαλίσει ένα σταθερό κοινωνικό ιστό.
Έχεις εξαλείψει την πρωτοτυπία, την πρωτοπορία, την αμφισβήτηση, την περιέργεια. Έχεις κερδίσει την τάξη, την ασφάλεια, την σταθερότητα. Ο κοινωνικός εντροπικός θάνατος όμως βλάπτει σοβαρά τον εγκέφαλο. Σκότωσε τη νόηση και παίρνεις πληθυσμούς με νόσο του Altzheimer. Ίσως η σύνδεση μιας νόσου με τις κοινωνικές συνθήκες να φαίνεται αρχικά περίεργη. Είναι όμως δύσκολο να βρεις μια νόσο που αντανακλά τόσο πολύ κοινωνικά προβλήματα όσο η AD. Η κοινωνική απομόνωση ευνοεί την ανάπτυξη της AD: Οι Δυτικοί πληθυσμοί μαστίζονται από τη μοναξιά. Η γυμναστική και η ισορροπημένη διατροφή προλαμβάνει την AD ή έστω καθυστερεί την εκδήλωσή της: Οι Δυτικοί πληθυσμοί υποφέρουν από αγυμνασία και παχυσαρκία. Η εξάσκηση του μυαλού αναχαιτίζει την AD.
Οι Δυτικοί πληθυσμοί είναι «πληθυσμοί του καναπέ», απαθείς, αδρανείς, ρομποτοποιημένοι. Ουσιαστικά το μεγαλύτερο ποσοστό των Δυτικών πληθυσμών είναι ιδρυματοποιήμενοι στα λευκά δωμάτια των σαλονιών τους και η αποτυχία μας να εντοπίσουμε και να αντιμετωπίσουμε το θάνατο του ενεργού πολίτη, ένα θάνατο που σταδιακά σωματοποιείται, είναι η μεγαλύτερη αποτυχία του δυτικού πολιτισμού."

"Το σοκ στην παγκόσμια οικονομία λέγεται κρίση. Στη δημόσια υγεία λέγεται πανδημία. Στη γεωργία λέγεται σιτιστικό πρόβλημα. Και παρότι η ισχύ αυτών των σοκ οφείλεται στο ότι αυτά αναφέρονται σε πραγματικούς πιθανούς κινδύνους, στην παρούσα φάση οι κίνδυνοι αυτοί υπακούουν στους κανόνες εικονικών πραγματικοτήτων που επιδιώκουν να επιβάλλουν ολιγαρχικές πολιτικές ερεθίζοντας μαζικώς τα αντανακλαστικά του φόβου και την επακόλουθη παράλυση της λογικής. Σε ένα ρευστό και αβέβαιο πλέον σύμπαν, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός διατηρεί τα ινία μοναχά στη δημόσια υγεία μέσω της οποίας αναντίρρητα επιβάλλει τις πολιτικές του σε όλη την υφήλιο.

 Θανάσιμες Θεραπείες
 Οι Λαθρεπιβάτες του Τραίνου της Προόδου. Έχετε άραγε σκεφτεί πόσο συχνά, πόσες χιλιάδες καινούργιες θεραπείες για τον καρκίνο έχουν εμφανιστεί και συνεχίζουν να εμφανίζονται στα ΜΜΕ;

 «Θανάσιμες Θεραπείες» πως η ίαση έγινε επιχείρηση

«Θανάσιμες Θεραπείες» Το Δόγμα του Σοκ στην Δημόσια υγεία

Οι Λαθρεπιβάτες του Τραίνου της Προόδου

Τα Μ.Μ.Ε ρηματοποιούν την πραγματικότητα. Αυτοί οι «παράξενοι ελκυστές» των ειδήσεων, ο ρόλος των οποίων όφειλε να είναι πρωτίστως η συλλογή και αναμετάδοση της είδησης έχουν προ πολλού ξεπεράσει τους εγγενείς περιορισμούς του ρόλου τους. Σήμερα τα ΜΜΕ δεν είναι απλά αναμεταδότες αλλά και κατασκευαστές ειδήσεων. Η γιγάντωση των μήντια ήταν σε κάποιο βαθμό λογική και αναμενόμενη: τα μεγάλα ΜΜΕ καλούνται να καλύψουν γεγονότα σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η επιλογή και προβολή ορισμένων μόνο από αυτά είναι αναπόφευκτη. Η ίδια η επιλογή όμως και σύνθεση των γεγονότων σε ένα τηλεοπτικό ή έντυπο πακέτο διαμορφώνει ένα επιλεκτικό ειδησεογραφικό τοπίο, που αποτελεί αναπόφευκτο σημείο αναφοράς για τους πολίτες.

Τα ειδησεογραφικά πακέτα όμως, που υποτίθεται ότι αναπαριστούν την εικόνα του κόσμου σε μια δεδομένη στιγμή, ότι φωτογραφίζουν παγκόσμιες ή τοπικές ή ακόμη και ατομικές καταστάσεις είναι συχνά κατά τέτοιο τρόπο δομημένα ώστε να δημιουργούν μια δεύτερη, υπερκείμενη της πραγματικότητας εικόνα. Μιλώντας αλληγορικά, αντί να παρουσιάζουν τη φωτογραφία παρουσιάζουν ένα φωτομοντάζ της ή αντί να παρουσιάσουν διακριτές στιγμές της ειδησεογραφικής ροής παρουσιάζουν κολάζ της.

Ας δώσουμε ένα παράδειγμα για το τι μπορούν οι σύγχρονοι «θεουργοί» της είδησης με αυτήν ή σε αυτήν. Η είδηση είναι ότι τα ποσοστά του καρκίνου αυξάνουν. Είναι τρομακτική, δυσοίωνη, αποθαρρυντική. Αν όμως αυτή η είδηση παρατεθεί δίπλα στην είδηση μιας καινούργιας αποτελεσματικής θεραπείας για τον καρκίνο και σε μια δήλωση π.χ του υπουργού υγείας για αύξηση των ερευνητικών κονδυλίων για τον καρκίνο η πρώτη είδηση αυτομάτως παραλλάζει. Ανάλογα λοιπόν με το πλαίσιο στο οποίο τοποθετείται μια είδηση, το μήνυμα της χρωματίζεται ανάλογα.

Βέβαια, στο παράδειγμά μας, η νέα θεραπεία του καρκίνου μπορεί να είναι μια ακόμη νέα αναποτελεσματική θεραπεία για τον καρκίνο. Τα κονδύλια για την έρευνα του καρκίνου μπορεί να τοποθετούνται σε λάθος ερευνητικούς τομείς. Μια είδηση που έπρεπε να παρουσιαστεί αυτόνομα και που δεν παρουσιάζει κανένα ηθικό δίδαγμα για τις επιστημονικές και τεχνολογικές προόδους μπορεί να αποδυναμωθεί όταν μπολιαστεί με άλλες συγγενείς αλλά ασύνδετες ειδήσεις. Η μηχανική των ειδήσεων διαμορφώνει την κοινοποιήσιμη πραγματικότητα. Με το εργαλείο της ειδησεογραφικής μηχανικής, είναι εύκολο κανείς να προπαγανδίσει … διακριτικά και η κατεύθυνση της προπαγάνδας καθορίζεται από συμφέροντα και ειδικότερα στο χώρο των ειδήσεων από το πόσο ευπώλητες είναι. Οι καινούργιες θεραπείες είναι hot. Παλιές ασθένειες είναι not. Καινούργιες ασθένειες και επιδημίες είναι Hot. Προτάσεις για μια απλή απεγκλωβισμένη από το υπερκαταναλωτικό μοντέλο ζωή είναι σίγουρα not.

Ταλέντο κι ευτυχία...

Κάπου είχα διαβάσει ότι "κάθε άνθρωπος γεννιέται με ένα ταλέντο και ευτυχία ίσως σημαίνει να το ανακαλύψει γρήγορα".
 Το σημαντικό βέβαια είναι και να υφίστανται όλες εκείνες οι συνθήκες (οικογενειακές, κοινωνικές) που ενθαρρύνουν το ξεδίπλωμα κι επιτρέπουν ταυτόχρονα να καλλιεργηθεί και να αναδειχτεί αυτό το ταλέντο (ή ταλέντα, αν είναι περισσότερα από ένα!). Ώστε να μη χρειαστεί να πρέπει να διασχίσεις πολύ δύσβατους και αντίξοους δρόμους για να το πετύχεις αυτό, με κίνδυνο να απωλέσεις τον ενθουσιασμό και τη ζεστασιά της σπίθας μέσα σου κι έτσι να καταλήξεις να συβιβαστείς με την τυραννία της "χρυσής μετριότητας" και του εξαναγκασμού.
 Σκέψου όταν διαχέεται το ταλέντο από μέσα προς τα έξω, προς όλες τις κατευθύνσεις, πόσο αλλάζει η ζωή του κατόχου αλλά και των άλλων! Πόσο πιο υποφερτή, πιο όμορφη, πιο ενδιαφέρουσα, πιο μαγική, πιο υπερβατική γίνεται...

ανιχνευτής

Ιδού λοιπόν μια λιλιπούτεια μπάντα που αρέσκεται στη μεσαιωνική μουσική, με ένα "frontman" που σφύζει από ταλέντο (αλλά και οι κοπελίτσες στο πλευρό του είναι άξιες θαυμασμού). Και διοχετεύει στις στιγμές μας κάποιες μικρές, όσο διαρκούν, αλλά πολύτιμες δόσεις αισθητικής απόλαυσης. Δηλαδή ένα δώρο... ευτυχίας!

Οργή χέρι χέρι με σκέψη θετική...

Όχι, τα πάντα δεν έχουν χρηματική αξία, αλλά πνευματική! Η Φύση και το πνεύμα του ανθρώπου δεν μπορεί παρά να είναι ενωμένα κι όχι βιαίως διαχωρισμένα.

 Δεν φοβόμαστε τα ρολόγια και το χρόνο, ξέρουμε πως είναι άχρονος και πως εμείς είμαστε οι δημιουργοί του κάθε στιγμή και οι δείκτες του.

Aρνούμαστε να αποδεχτούμε και να οικειοποιηθούμε τον όρο "προλετάριος", που στη λατινική γλώσσα (απ'όπου και προέρχεται) σήμαινε αυτόν που είχε φτάσει σε τέτοια ένδεια και εξαθλίωση ώστε δεν μπορούσε να πληρώσει φόρους στο κράτος (της ρωμαϊκής "αυτοκρατορίας που ποτέ δεν τελείωσε", να θυμηθούμε και τον μεγάλο Φίλιπ Ντικ) παρά μόνο να του παραχωρήσει τους απογόνους του ως γρανάζια της στρατιωτικής μηχανής του. Δεν θέλουμε να είμαστε ούτε εργατικά μυρμήγκια ούτε "άνθρωποι του μόχθου" που το προϊόν του μόχθου τους καρπώνονται οι κυφήνες, οι μεγαλοτσιφλικάδες και βαρώνοι, οι ορατοί και αόρατοι αφεντάδες. Και με τους διάφορους εργατοπατέρες και καθοδηγητές να φιλοδοξούν να γίνουν κι αυτοί διευθυντές, γαμώντας μια και καλή την "εργατιά". Η οποία αρέσκεται να παραμένει ανακουφισμένη με τα ψιχουλάκια που της πετούν για να καταναλώνει τόσο όσο να  εξακολουθεί να θρέφει ψευδαισθήσεις. "Η μη αυθεντική ζωή τρέφεται από μη αυθεντικές σκέψεις" (Ραούλ Βάνεγκεμ) και οι κενοί νοήματος και ζωής ρόλοι προέρχονται από τα στερεότυπα που, υπακούοντας στην αρχή της ιεραρχίας, μας συρρικνώνουν την αντίληψη και ακυρώνουν τις αστείρευτες προοπτικές μας για χειραφέτηση, αυτοδιαχείριση, ανεξαρτησία σκέψης και κινήσεων, δημιουργίας και αφύπνισης ενάντια στο λήθαργο.

Έχουμε βαθιά περιφρόνηση απέναντι σε κάθε λογής στερεότυπα, αυτές τις "εκφυλισμένες μορφές αρχαίων ηθικών κατηγοριών: ο ήρωας, ο ιππότης, ο άγιος, ο αμαρτωλός, ο προδότης, ο έμπιστος ακόλουθος, ο τίμιος άνθρωπος" (και πάλι Βάνεγκεμ). Η συνείδησή μας δεν είναι ταξική, γιατί αυτό συνεπάγεται εγκλωβισμό της ενέργειάς μας μέσα σε ένα στενό αγωγό προβλέψιμης πορείας κι ελεγχόμενο  (κι από τους ποδηγέτες κάθε επανάστασης και όχι μόνο). Μας ταιριάζει πιότερο η αταξική συνείδηση...

 "Ο εργατης γινεται επαναστατης οχι οταν γινεται περισσοτερο εργατης, αλλα οταν καταστρεφει την ‘‘εργατοσυνη’’ του… Το ιδιο ισχυει και για το γεωργο, το φοιτητη, τον υπαλληλο, το στρατιωτη, το γραφειοκρατη, τον επαγγελματια― και το μαρξιστη. Ο εργατης δεν ειναι λιγοτερο ‘‘αστος’’ απο το γεωργο, το φοιτητη, τον υπαλληλο, το στρατιωτη, το γραφειοκρατη, τον επαγγελματια― και το μαρξιστη.
Η ‘‘εργατοσυνη’’ του ειναι η αρρωστια απο την οποια υποφερει, η κοινωνικη επιδημια σμικρυμενη σε ατομικες διαστασεις. (Ο Λενιν το αντιληφθηκε αυτο στο ‘‘Τι να Κανουμε’’, αλλα περασε λαθραια την παλια ιεραρχια κατω απο μια κοκκινη σημαια και αρκετη φλυαρια περι επαναστασης.) 
 Ο εργατης αρχιζει να γινεται επαναστατης… [ή μαλλον: το ρομποτ εξανθρωπιζεται]

Ένα υπέροχο άρθρο, που διδάσκει χωρίς να νουθετεί και να ηθικολογεί, που εμπνέει χωρίς να υποκρίνεται στις προθέσεις του. Που απευθύνεται σε ανθρώπους με πλατύ κι ανοιχτό μυαλό, σε γονείς που δεν φιλοδοξούν να "πλάσουν" τα παιδιά τους κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν δική τους, αλλά να τους παράσχουν κάθε ευκαιρία και δυνατότητα ώστε να αποκτήσουν τα εφόδια και την αντίληψη γενικότερα που δημιουργεί ολοκληρωμένα κι ανεξάρτητα άτομα.
Όσο κι αν ακούγεται προκλητικός ή "αιρετικός" ο τίτλος του, σας προτείνω να αφεθείτε στην ομορφιά της ροής του. Ακόμα κι αν δεν είστε γονείς ή δεν έχετε σκοπό να γίνετε. Αν και για μας, ακόμα κι έτσι, δεν παύετε να είστε/είμαστε όλοι γονείς: όλων των παιδιών του κόσμου! Με τις ανάλογες ευθύνες απέναντί τους...
                                                         

  ανιχνευτής

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ

“ΟΔΗΓΙΕΣ” ΓΙΑ EYAΙΣΘΗΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΑ ΠΑΙΔΙΑ


H απεριόριστη υπακοή καταστρέφει την παιδική ψυχή. Μην ακρωτηριάζετε ψυχικά το παιδί σας γιατί μόνο εκείνο μπορεί να βρει το σωστό μονοπάτι που οδηγεί στην διάπλαση της ψυχής του. Δεν πρέπει να προσπαθείτε να ελέγχετε τα παιδιά σας και να τα περιορίζετε σχεδιάζοντας το μέλλον τους, γιατί η αβεβαιότητα είναι πρώτος νόμος της δημιουργίας. Σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο σύμπαν παίζεται συνεχώς ένα ουράνιο παιχνίδι, στο οποίο όλα είναι δυνατά, και ένα ελεύθερο πνεύμα ανά πάσα στιγμή έχει μπροστά του άπειρες επιλογές. Μήπως τα ξεχάσατε όλα αυτά μεγαλώνοντας ή μήπως δεν σας δόθηκε η ευκαιρία να τα μάθετε ποτέ; Αφήστε τα παιδιά σας να κάνουν μόνα τους τις επιλογές τους, και μην προβάλετε πάνω τους τις δικές σας προσδοκίες, γιατί δεν είναι κτήματά σας. Μην χάσετε τη μεγάλη ευκαιρία να συνεισφέρετε στην χαρά της δημιουργίας, δίνοντας στα παιδιά σας το δικαίωμα να πάρουν τις ευθύνες για το μέλλον στα χέρια τους. Μην γίνετε εχθροί των παιδιών σας, γιατί, όπως λέει και ο μεγάλος ποιητής και φιλόσοφος KhalilGibran, στο ποίημά του Τα Παιδιά:


«Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας παιδιά,

Είναι γιοι και κόρες που ίδια η ζωή χάρισε στον εαυτό της.

Ήρθαν μέσω εσάς, αλλά όχι από εσάς

Και παρά που είναι κοντά σας, δεν σας ανήκουν.

Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, αλλά όχι και τις σκέψεις σας,

Γιατί εκείνα έχουν τις δικές τους, προσωπικές σκέψεις.

Μπορείτε να φιλοξενήσετε τις σάρκες τους, αλλά όχι και τις ψυχές τους,

Γιατί οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο

Το οποίο εσείς δεν μπορείτε να επισκεφθείτε

Ούτε στα όνειρά σας.

Μπορείτε να προσπαθήσετε να τους μοιάζετε,

Αλλά μην ζητάτε εκείνα να γίνουν σαν κι εσάς

Γιατί η ζωή δεν γυρίζει πίσω, ούτε παραμένει στο χθες.


Εσείς είστε τόξα από τα οποία σαν ζωντανά βέλη στάλθηκαν τα παιδιά σας.

Ο Τοξότης βλέπει το στόχο στην ατραπό του άπειρου

Και Αυτός σας κατευθύνει με τη δική Του δύναμη

Ώστε να μπορέσουν τα βέλη Του να πετούν γρήγορα και μακριά.

Αφήστε το λύγισμά σας στα χέρια του Τοξότη να είναι όλο χαρά:

Γιατί όπως αγαπάει το βέλος που πετάει, αγαπάει και το ακλόνητο τόξο».

(μετάφρ. απ’ τα αγγλικά Μ. Κοσάνοβιτς)

Γράφει η ΜΙΛΙΤΣΑ ΚΟΣΑΝΟΒΙΤΣ* (kosanovic@mail.com)




Όταν πρωτοξεκίνησα να σκέφτομαι πάνω σ’ αυτό το άρθρο είχα φουντώσει από μια αίσθηση χαράς λέγοντας μέσα μου πως θα έχω την ευκαιρία να ξαναμπώ για τα καλά, έστω για λίγο, στο μαγικό παιδικό κόσμο και θα ξυπνήσω εκείνο το κοριτσάκι, τη μικρή Μίλιτσα μέσα μου… Μετά από λίγο όμως παρατήρησα ότι, όσο περισσότερο βυθιζόμουν στις αναμνήσεις και τα γεγονότα του μακρινού μου παρελθόντος, μαζί με το συναίσθημα της παιδικής αθωότητας, μ’ έπιανε και μια περίεργη μελαγχολία, μ’ αγκάλιαζε μια παράξενη θλίψη. Βούρκωνα από ένα συναίσθημα που έλεγε ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν συμβεί και εντελώς διαφορετικά…

Το παιδί μέσα μου, όταν θυμήθηκε το μικρό του εαυτό, εκτός από εικόνες και στιγμές ανεμελιάς, παιχνιδιού, καλοκαιρινού παράδεισου και χειμωνιάτικης μαγείας, έφερε στη μνήμη του και όλο εκείνο το άγχος της καθημερινότητας, που το έζησε μέσα στο σπίτι. Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρή, πάντα έκανα μεγάλη προσπάθεια να ενταχτώ με επιτυχία στο πρόγραμμα των γονιών μου, να ανταποκρίνομαι στις δικές τους απαιτήσεις, να γίνω όπως με ήθελαν. Όμως φαίνεται ότι δεν το κατάφερνα ποτέ μου: όταν ήθελαν να φάω δεν είχα όρεξη, όταν ήθελαν να κοιμηθώ δε νύσταζα, όταν ήθελαν να ντυθώ καλά δεν κρύωνα και όταν ήθελαν να τραγουδάω και κάνω θέατρο μπροστά στους φίλους τους δεν είχα καθόλου όρεξη. Αντίθετα, όταν ήθελα να παίζω, είχαν κάποιο άλλο σχέδιο για μένα… Αν γελούσα δυνατά, έπρεπε να κάνω ησυχία, κι αν έκλαιγα μου έλεγαν «μην κλαις». Πόσες φορές άκουσα εκείνο περιβόητο ρητό: «Πρόσεχε, κακομοίρα μου, αν δεν το κάνεις (ή αν το κάνεις) αυτό, θα φας ξύλο». Αχ, αυτό το ξύλο, που λένε κιόλας ότι ήρθε απ’ τον… παράδεισο! Απ’ τη κόλαση δεν βγήκε;

Θυμάμαι ότι όσο και να προσπαθούσα να καταλάβω το πως και το γιατί οι γονείς μου λειτουργούν με αυτό το τρόπο, δεν τα κατάφερα.

Το πολυδιαστατικό σύμπαν μέσα στο κεφάλι μας!

 εικονογράφηση της "αλγεβρικής τοπολογίας" του ανθρώπινου εγκεφάλου

 Να λοιπόν τι συμβαίνει όταν η μέχρι σχετικά πρόσφατα νηπιακή επιστήμη μας το παίρνει απόφαση να ενηλικιωθεί και να πορευθεί με τόλμη και με μεθοδικότητα που συνεπάγεται τον εξοβελισμό του δογματικού κρετινισμού. Ειδικά όσον αφορά τη μελέτη ενός πολύπλοκου συστήματος όπως το ανθρώπινο πλάσμα. Επανακαλύπτει, λοιπόν, όλο και πιο συχνά -όπως συνέβη με τη διαπίστωση της σύγκλισης των πορισμάτων της κβαντομηχανικής με τη διδασκαλία του ΤΑΟ- την ξεχασμένη -;- αρχαία γνώση και διδασκαλία. Έτσι όταν οι επιστήμονες ανακοινώνουν ότι ανακαλύπτουν ένα νέο μοντέλο ερμηνείας της εγκεφαλικής λειτουργίας, που περιγράφει τον εγκέφαλο ως ένα πεδίο που χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη "πολυδιαστατικών γεωμετρικών δομών και χώρων", ευθυγραμμίζονται με την περίφημη ρήση "όπως πάνω έτσι και κάτω" της ερμητικής γνώσης και φιλοσοφίας, φορέας της οποίας θεωρείται ο Ερμής ο Τρισμέγιστος ή Θωθ κατά τους αρχαίους Αιγύπτιους! Γιατί αν ο άνθρωπος -το "κάτω"- είναι ο μικρόκοσμος, τότε ο "κόσμος", που στα αρχαία ελληνικά σημαίνει "έναστρος ουρανός" ή το διάστημα, αποτελεί έναν μακρόκοσμο -το "πάνω"- στον οποίο και φαίνεται, σύμφωνα και με την πλέον προωθημένη επιστημονική έρευνα, να ισχύουν τα εξής:
 The Human Brain Can Create Structures in Up to 11 Dimensions - "We found a world that we had never imagined." { Ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να δημιουργήσει δομές μέχρι και σε 11 διαστάσεις - "ανακαλύψαμε έναν κόσμο που δεν είχαμε ποτέ φανταστεί ότι υπήρχε", ανάρτηση στο sciense alert}
και σε αναρτήσεις από εμάς:
 5 Reasons We May Live in a Multiverse - 5 λόγοι που εξηγούν γιατί ζούμε μέσα σε ένα Πολυσύμπαν!
Dr Quantum Visits Flatland - Ο δρ Κβάντουμ επισκέπτεται την "επιπεδούπολη"
 Ξεχάστε ό,τι ξέρατε περί "πραγματικότητας": αυτή διαμορφώνεται από τη συνείδηση του παρατηρητή που επηρεάζει την "ύλη", το σύμπαν υιοθετεί ΟΛΕΣ τις πιθανότητες και είναι κυρίως πνευματικής φύσης!
 OI ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ 
Διαβάστε το παρακάτω άρθρο στα αγγλικά κι ας μην τα πολυκαταφέρνετε με αυτά -είναι με απλό και κατανοητό τρόπο γραμμένο- και σκεφτείτε τις απίστευτες δυνατότητες και ίσως την προσβασιμότητα του ανθρώπινου μυαλού σε εναλλακτικά πεδία και πραγματικότητες, πιο λεπτοφυείς από την "χονδροειδή ύλη"..

Ο Ένοικος...



The multi-dimensional universe hiding inside your head

A model from the Blue Brain Project describes the brain as being made up of ‘multi-dimensional’ geometrical structures and spaces

A fabric of complex structures in our brain could be the key to understanding how the organ works, according to a new study. It could even provide an answer to mysteries like where our memories are stored.

The human brain is one of the most complex structures in nature, and we are still a long way from fully understanding how it works. Now, a group of researchers from the Blue Brain Project is bringing us closer to this goal using complex computer models.

Its latest model describes the brain as being made up of ‘multi-dimensional’ geometrical structures and spaces.

"We found a world that we had never imagined," said neuroscientist Henry Markram, director of Blue Brain Project and professor at the EPFL in Lausanne, Switzerland.

"There are tens of millions of these objects even in a small speck of the brain, up through seven dimensions. In some networks, we even found structures with up to eleven dimensions."

 The structures form when a group of neurons - cells that transmit signals in the brain - forms something called a clique. Each neuron connects to every other neuron in the group in a specific way, to form a new object.

Ο άνθρωπος στα "high" του

 " Ο σημερινός άνθρωπος, χρησιμοποιεί το 8 - 12% του εγκεφάλου του. Όταν φτάσει στο 100%... ; (Το κινηματογραφικό απόσπασμα, είναι από την ταινία "lucy") "

Nα επιχειρήσουμε εμείς μία σύντομη απάντηση στην ερώτηση που συνοδεύει το παραπάνω βίντεο, βασισμένο στην ενδιαφέρουσα ταινία του Λυκ Μπεσσόν. Η οποία απάντηση μπορεί και να φανεί κάπως άβολη ή βλάσφημη στα επί γης κοπάδια των "πιστών" ή, όπως τους αρέσει να τους προσδιορίζουν, "δούλων" του θεού (τους). Διότι, αν συμβεί με οποιοδήποτε τρόπο, μαγικό ή επιστημονικό ή έστω από κάποια μυστήρια κοσμική "σπόντα", το ενδεχόμενο πλήρους αξιοποίησης των εγκεφαλικών σε ύπνωση λειτουργιών και άρα αστείρευτων δυνατοτήτων του ανθρώπου...Τότε όλοι οι θεοί και θεές της παγκόσμιας μυθολογίας (ή μυθιστορίας) και φυσικά ανάμεσά τους οι, θανατολάγνοι στην ουσία, δημοφιλείς ουράνιοι σούπερ σταρς των κυρίαρχων σήμερα μονοθεϊστικών θρησκειών-εταιρειών, θα βρουν το μάστορά τους. Και τον πραγματικό δημιουργό της πραγματικότητας που τον αφορά - ίσως και όλων των πιθανών πραγματικοτήτων...Το ανθρώπινο ον!

Η τουριστική θεώρηση της ζωής

Πραγματικά, πόσο πιο ενδιαφέρων, πιο απρόβλεπτος και δημιουργικός, πόσο πιο συναρπαστικός, γίνεται αυτός ο "περίπατος" που αναγνωρίζεται ως ζωή!
 Όταν την αντιμετωπίζεις με το περιπετειώδες βλέμμα του "τουρίστα", την εξερευνητική του διάθεση και συγχρόνως με τη θέληση της ανακαλυπτικής χαράς σε στενή σχέση με την επιλογή της ανεξαρτησίας -της αντίληψης πάνω απ'όλα- και αυτάρκειας. Έχοντας στις "αποσκευές" τα απολύτως απαραίτητα χάριν της επιθυμητής άνεσης και ελευθερίας κινήσεων. Γιατί, σύμφωνα και με μια βουδιστική ρήση, όσα λιγότερα έχεις τόσες λιγότερες ανησυχίες έχεις.
 Σ' αντίθεση με την αγχωμένη και αγχωτική οπτική, τις πλαστές ανάγκες, τις αγωνίες και έγνοιες, τις ψευδαισθήσεις και φαντασιώσεις του κατέχοντα. Που κατέχει υλικά αντικείμενα ή και ανθρώπους -με όρους διανοητικής και ψυχολογικής χειραγώγησης- ή διακατέχεται από αυτά. Σ' αντίθεση και με τον δοσμένο, "ψυχή τε και σώματι", σε οποιασδήποτε φύσης δόγμα ή τον ιδεολογικά ταγμένο σ'έναν σκοπό που στερείται ειλικρίνειας, παλλόμενης καρδιάς και χαράς της ζωής. Τα οποία και θυσιάζει χάριν του "καθήκοντος" και της προπαγανδιστικής εργασίας.
 Τελικά όσο πιο πολύ ή πάρα πολύ σοβαρά παίρνει κάποιος τον εαυτό του τόσο λιγότερο σοβαρό άτομο είναι. Κι αυτό δεν σημαίνει με τίποτε έλλειψη νοήματος. Όπως επισημαίνει και ο φιλόσοφος Τζέησον Ξενάκης στη συλλογή κειμένων του και διαλέξεων "Χίπηδες και Κυνικοί" -εκδόσεις Απόπειρα- "..αυτοί που λένε πως η ζωήδεν έχει νόημα, μπορεί να εννοούν πως το νόημα πρέπει να τους δοθεί κι όχι να το βρούνε μόνοι τους - η φιλοσοφία του παράσιτου".
 Έτσι κι αλλιώς η ίδια η ζωή -ολόκληρο το σύμπαν που μας φιλοξενεί- είναι χαοτική και δεν προσφέρει καμία εγγύηση ή ασφάλεια.

Ο Ένοικος...


Ακολουθούν κάποια αποσπάσματα από το εξαιρετικό βιβλίο με τίτλο "Χίπηδες και Κυνικοί" -εκδόσεις Απόπειρα 1990- που περιέχει μια σειρά από διαλέξεις και άρθρα, που έγραψε ο Τζέησον Ξενάκης, 1924-1977, κι εκφώνησε σε  πανεπιστήμια διαφόρων χωρών και σε παγκόσμια συνέδρια φιλοσοφίας. Με θέμα την "τουριστική θεώρηση της ζωής". Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.


" Η έννοια της απ-ελευθέρωσης προετοιμάζει το έδαφος για μια ιδιάζουσα θεωρία δόμησης του εαυτού. Η κεντρική ιδέα είναι η εξής: απόφυγε τα χτυπήματα, ταυτίσου με το λιγότερο παρακινδυνευμένο και να είσαι έτοιμος ν'αποχωρήσεις όταν σ'εγκαταλείψουν. Μπες στη ζωή σαν περαστικός, όπως έλεγε και ο Επίκτητος -μεγάλος στωικός φιλόσοφος-.  Και πάνω απ'ολα προσπάθησε να έχεις πεποίθηση και μάλιστα την πεποίθηση που πηγάζει από μέσα σου, την αυτοπεποίθηση. Γιατί αν έχεις αυτή, τα'χεις όλα, αλλιώς δεν έχεις τίποτα. Η εξάρτησή σου από την υπόληψη που τρέφουν οι άλλοι για σένα οδηγεί, στην περίπτωση που σε διώχνουν ή σε απορρίπτουν, σε αβεβαιότητα κι εξουθένωση.  Δηλαδή, αυτά τα δυο είναι απόρροια της εξάρτησής σου. Ο ανεξάρτητος κι αυτάρκης δε διώχνεται ούτε απορρίπτεται.

 [...] Ο εαυτός -εννοεί του "τουρίστα φιλόσοφου" σύμφωνα με τον όρο που ο Ξενάκης επιστρατεύει-  μοιάζει με το κρεμμύδι. Ο εσωτερικός πυρήνας του κρεμμυδιού του είναι το κουράγιο κι η αταραξία. Τα εξωτερικά στρώματα αποτελούνται απ'το υπόλοιπο της ανατομίας του, τους άλλους ανθρώπους κι ό,τι άλλο μένει. Τούτα τα τελευταία πάντως δεν τα "ενσωματώνει" ή δεν ταυτίζεται μαζί τους, με την έννοια του "παθιάζομαι", αφού αυτό θα μπορούσε εύκολα να τον οδηγήσει σε αυτοοικτιρμό και κατάρρευση. Κρατάει μία απόσταση από το καθετί, γιατί είναι ατάραχος, ακόμα κι όταν πρόκειται για το κουράγιο και την αταραξία την ίδια, αν κάτι τέτοιο είναι δυνατό. Το δελτίο ταυτότητάς του είναι ένα χαμόγελο κι όχι μια γκριμάτσα.

Η επιστήμη του Do Easy

Μιλώντας για ασκήσεις, (σχόλιο δικό μας: κλικάρετε στον ακριβώς προηγούμενο σύνδεσμο, διότι οδηγεί σε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση, σχετικά με τον "mind blowing" μακαρίτη φιλόσοφο και συγγραφέα, εκτός άλλων ταλέντων, Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον, το μυθιστόρημα του οποίου "Οι Πεφωτισμένοι - Τριλογία" δικαίως θεωρείται ως ένα από τα αριστουργήματα της αμερικανικής underground λογοτεχνίας κι αυτός ένας από τους κορυφαίους εκπρόσωπους της "αντάρτικης οντολογίας"): Το 1982 ο Gus Van Sant δημιουργεί μια ταινία μικρού μήκους (ίσως και την πρώτη του) βασισμένη στο κείμενο "Discipline of Do Easy" του William S. Burroughs. Ο Burroughs προτείνει μια διαδικασία αντιμετώπισης (επαναπρογραμματισμού) εξωτερικών αλλά και εσωτερικών συμπεριφορών βασισμένες στην αρχή ΚΕ (Κάντο Εύκολα) ακα με τον πιο γρήγορο, άμεσο και αποτελεσματικό τρόπο. Πάντα με αρμονία και χάρη για να αποφύγετε μια ζωή αδεξιότητας χωρίς νόημα και έλεγχο και κυρίως για να γλιτώσετε απο τη δύσκολη κατάσταση του να "twitch hot tea across the Duchess". Όπου "hot tea" και "Duchess" παρακαλώ αυτοσχεδιάστε.



το βρήκαμε ΕΔΩ 

Oι εκπληκτικές πυραμίδες της Βοσνίας - δεύτερο μέρος..

" μια τεράστια ανακάλυψη που μπορεί να συγκριθεί με την ανακάλυψη τάφων στην Αίγυπτο ή των πυραμίδων των Μάγιας και των Αζτέκων "

Συνέχεια του αφιερώματος, με ένα πολύ ενδιαφέρον, παρμένου αυτή τη φορά από ένα αξιόλογο στο είδος του περιοδικό αναζήτησης και "εξερεύνησης του Παράξενου", μικρό άρθρο.

" OI ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ ΤΗΣ ΒΟΣΝΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΣΤΗ ΓΗ;"

"Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι πυραμίδες της Βοσνίας και οι σήραγγές τους φανερώνουν υπολείμματα ενός άγνωστου αναπτυγμένου πολιτισμού. Η παραμονή σε αυτές τις σήραγγες μπορεί να προκαλέσει πολύ ισχυρές και θετικά μετρήσιμες επιπτώσεις στη συναισθηματική και φυσιολογική υγεία των ανθρώπων. Το επίπεδο της ενεργειακής δραστηριότητας δείχνει ότι πρόκειται για μια θετική ενέργεια", δήλωσε ο Ρώσος καθηγητής Konstantin Korotkov, κορυφαίος εμπειρογνώμονας στον κόσμο πάνω στην ενέργεια του χώρου και των ζωντανών όντων. Ο Ρώσος καθηγητής μαζί  με έναν πυρηνικό φυσικό από τη Ρωσία, τον Oleg Smirnov, πραγματοποίησαν για αρκετές ημέρες μια έρευνα για τις πυραμίδες της Βοσνίας.
"Αυτή είναι μια τεράστια ανακάλυψη που μπορεί να συγκριθεί με την ανακάλυψη τάφων στην Αίγυπτο ή των πυραμίδων των Μάγιας και των Αζτέκων", σημειώνει ο καθηγητής Korotkov. Πολλοί ειδικοί παγκοσμίως, έπειτα από πολλές επιστημονικές έρευνες, ανακήρυξαν τις πυραμίδες της Βοσνίας ως τον μεγαλύτερο θεραπευτικό χώρο στον κόσμο. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι έχουν ηλικία 25.000 ετών -!- και είναι πολύ πιο παλιές από τις αιγυπτιακές πυραμίδες, γεγονός που αλλάζει εντελώς την ιστορία του πολιτισμού μας. Υπάρχουν ακόμη κάποιοι μυστηριώδεις χώροι μέσα στις πυραμίδες, καθώς και μια λίμνη με καθαρό νερό χωρίς βακτήρια, φύκια, μύκητες , μικροοργανισμούς ή λάσπη.
 Υπάρχουν συνολικά πέντε πυραμίδες που ανακαλύφθηκαν στο Βίσοκο της Βοσνίας και ονομάζονται Ήλιος, Σελήνη, Γη, Δράκος και Αγάπη. 
Η πυραμίδα του Ήλιου είναι η υψηλότερη στον κόσμο με 220 μέτρα ύψος. Σε σύγκριση, η περίφημη Πυραμίδα του Χέοπα έχει μόλις 145 μέτρα ύψος.
Από πού προέρχεται η θεραπευτική ενέργεια στις σήραγγες των βοσνιακών πυραμίδων;  Ο δρ Osmanagic είπε ότι η έρευνα που διεξήχθη από ντόπιους και ξένους επιστήμονες έδειξε ότι η πηγή ηλεκτρομαγνητικής ενέγειας βρίσκεται σε βάθος 2.440 μέτρων! Ποια μυστηριώδης ενεργειακή πηγή να κρύβεται άραγε εκεί;
 Το καλοκαίρι του 2017 τις πυραμίδες θα επισκεφτούν όχι μόνον και άλλοι ειδικοί, αλλά και δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι από όλον τον κόσμο -κάποιοι από αυτούς έρχονται με περιέργεια να δουν το μυστήριό τους και κάποιοι άλλοι για να αντλήσουν την άφθονη θεραπευτική τους ενέργεια.

(Περισσότερα για τις αινιγματικές πυραμίδες της Βοσνίας μπορείτε να βρείτε στο ομώνυμο κεφάλαιο του βιβλίου "Άγνωστη Σερβία" των Γιώργου Στάμκου και Μίλιτσας Κοτσάνοβιτς)
- άποψη του Ένοικου: πρόκειται για ένα μαγευτικό ταξίδι, γεμάτο εκπλήξεις και συναρπαστικές αφηγήσεις, σε μια πραγματικά θαυμαστή χώρα -

το παραπάνω κείμενο πάρθηκε από το περιοδικό "Strange", τεύχος 167 Αυγούστου-Σεπτεμβρίου 2017 

 Η αποκαλούμενη, εκπληκτική, "Πυραμίδα του Ήλιου" 

 

Oι εκπληκτικές πυραμίδες της Βοσνίας - πρώτο μέρος..

"To παράδοξο είναι μια σύγκρουση ανάμεσα στην πραγματικότητα και στην άποψή μας για το πώς οφείλει να είναι η πραγματικότητα" Ρίτσαρντ Φίλλιπς Φάινμαν, νομπελίστας Φυσικός για την πρωτοποριακή του δουλειά στον τομέα της κβαντομηχανικής.

Περίπου 30 χλμ. από το Σαράγεβο βρίσκεται ένα από τα πιο αινιγματικά μέρη του πλανήτη μας, του οποίου η ύπαρξη αγνοείται σε μεγάλο βαθμό από το "πλατύ κοινό". Πρόκειται ίσως για τις πιο παλιές -;- πυραμίδες στη γη, τις "μητέρες όλων των πυραμίδων" όπως τις έχουν αποκαλέσει. Οι πανάρχαιες πυραμίδες της Βοσνίας, που φαίνεται να κρύβουν εκπληκτικά μυστικά, των οποίων η αποκωδικοποίηση μπορεί να σχετίζεται με την -σκοπίμως θαμμένη και- ξεχασμένη ιστορία του πλανήτη μας και των πολιτισμών που άκμασαν πάνω σε αυτόν! -ή και έξω από αυτόν;- 

Πιθανών φορέων γνώσης και τεχνολογίας τις οποίες σήμερα η συμβατική επιστήμη "αδυνατεί να κατανοήσει". Και άρα ή αγνοεί προκλητικά τα στοιχεία ή, όποτε μπορεί και την παίρνει, τα θάβει κάτω από το χαλί - βλέπε αποθήκες Σμιθσόνιαν κι άλλων "μαγαζιών" και ιδρυμάτων "αναγνωρισμένου επιστημονικού κύρους" από τα ιερατεία της παραχάραξης και εσκεμμένης επιστημονικής αρτηριοσκλήρωσης, τόσο στο πεδίο της αρχαιολογικής έρευνας και ιστορικής μελέτης όσο και φτάνοντας μέχρι και στον τομέα της ιατρικής έρευνας πάνω στον καρκίνο και άλλες εκφυλιστικές ασθένειες.

Γι'αυτό λοιπόν το συναρπαστικό θέμα, τεράστιου κατά την εκτίμησή μας ενδιαφέροντος, θα προχωρήσουμε στην παράθεση επιλεγμένων άρθρων από το διαδίκτυο και όχι μόνο, καθώς και σχετικών βίντεο. Ένα αφιέρωμα σε δύο ή τρία μέρη, στα πλαίσια κυρίως της θεματικής μας ενότητας στην οποία ανήκει και η ανάρτηση με τίτλο Η αφήγηση της πραγματικής ανθρώπινης Ιστορίας πρέπει να ξαναειπωθεί;

"Πώς ξέρεις ότι γνωρίζεις αυτά που νομίζεις ότι γνωρίζεις; Αν αφαιρέσεις την παράδοξη απάντηση "απλά το ξέρω" αυτό που απομένει ανήκει στη σφαίρα της απιθανότητας". 

Ηώ Αναγνώστου

Ο Ένοικος...

 

 

"Documentary feature film on Bosnian Pyramids. Exciting story about discovery of the first European Pyramids, oldest and biggest on the planet. This project has become the most active archaeological location. Leading independent researchers have proven that pyramids are energy machines affecting in beneficial ways human health, sprituality, energy fields, molecular structure of the water and food.
Author and narrator: Dr. Sam Osmanagich (www.samosmanagich.com), Bosnian Pyramid discoverer and Principal Invetsigator, member of Russian Academy of Natural Sciences and Archaeological Society of Alexandria, Ph.D. in Mayan pyramids, author of 17 books on ancient civilizations. His work has been followed by CNN, ABC, BBC, Ntional Geographic, Discovery Channel, Science Channel, History Channel, etc. "
 
 "It is interesting to point that pyramids found here are the oldest pyramids in the world."


Η ΠΥΡΑΜΙΔΑ της ΒΟΣΝΙΑΣ είναι ΠΟΜΠΟΔΕΚΤΗΣ με ΜΑΚΡΙΝΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥΣ 

 

γράφει ο Σπύρος Μακρής

Ο Δρ Σεμίρ Οσμανάγκιτς, αυτός που ανακάλυψε τις Πυραμίδες της Βοσνίας, όπως εξηγεί ο ίδιος έχει κάνει μια ακόμα συναρπαστική ανακάλυψη που αλλάζει όχι μόνο την ιστορία της ευρωπαϊκής ηπείρου, αλλά και ολόκληρου του πλανήτη…Η ανακάλυψη του αυτή αφορά τα στάσιμα κύματα Tesla στην κορυφή της Βοσνιακής Πυραμίδας του Ήλιου -τα οποία πιστεύεται ότι ταξιδεύουν γρηγορότερα από την ταχύτητα του φωτός, ενώ δεν χάνουν την δύναμή τους καθώς περνούν μέσα από κοσμικά σώματα- τα οποία αποδεικνύουν την ύπαρξη αυτού που αναφέρεται ως ένα «κοσμικό διαδίκτυο» που επιτρέπουν άμεσες διαγαλαξιακές επικοινωνείες σε όλο το σύμπαν, αναφέρει ο Δρ Osmanagić.

Έχουν καταγραφεί ενεργειακά φαινόμενα πάνω από την Πυραμίδα του Ήλιου στο Visoko, για τα οποία αναζητείται ένας διαφορετικό ορισμός της πυραμίδας σε σύγκριση με τις συμβατικές και δογματικές εξηγήσεις. Οι πυραμίδες είναι ενισχυτές ενέργειας που στέλνουν και λαμβάνουν πληροφορίες μέσα από τον ήλιο αλλά και προς αυτόν…
Ένα κοσμικό ίντερνετ;

Για πολλούς άλλους ερευνητές, μεταξύ των οποίων ο πιο σημαντικός είναι ο Nikola Tesla, τα βαθμωτά κύματα, ή στάσιμα κύματα, που δημιουργούνται σε αλληλεπίδραση πεδίου στρέψης, ταξιδεύουν με μεγαλύτερες ταχύτητες από το φως. Εκτιμάται ότι είναι 10 δισεκατομμύρια φορές ταχύτερα από ό, τι το φως του Ήλιου. Με αυτόν τον τρόπο, τα πεδία στρέψης μπορεί να κινηθούν μέσα από οποιοδήποτε άλλο κοσμικό σώμα (πλανήτες, ήλιους) χωρίς σπατάλη ενέργειας. Αυτό σημαίνει ότι είναι σε θέση να ταξιδεύουν με μεγάλη ταχύτητα, να μεταφέρουν πληροφορίες (σε μορφή ενέργειας) και ότι δεν υπάρχει καμία απώλεια στην ποιότητα και την ποσότητα αυτών των πληροφοριών.

Το ιδανικό θα ήταν να υπάρχουν δύο άκρα (απομακρυσμένα μέρη του Σύμπαντος) στα οποία θα είναι εγκατεστημένοι δύο παραγωγοί (γεννήτριες) της ενέργειας, τα οποία θα αποτελούν/προσφέρουν την αμοιβαία επικοινωνία μέσω των πεδίων στρέψης του Tesla. Η μεταβίβαση πληροφοριών θα είναι σχεδόν στιγμιαία ανάμεσα στα δύο απομακρυσμένα μέρη του Σύμπαντος, οπότε οι πληροφορίες δεν θα χάνουν την ποιότητά της κατά τη διάρκεια της μεταφοράς. (sarajevotimes.com)

Η πυραμίδα είναι το πιο ισχυρό από όλα τα γεωμετρικά σχήματα, σε σχέση με τις ενέργειες. Αν βρίσκεται πάνω από ένα ισχυρό σημείο ενέργειας (το οποία πηγάζει ενδεχομένως από την γη), τότε η πυραμίδα γίνεται ο ενισχυτής ενέργειας.

Κάτω από την Βοσνιακή Πυραμίδα του Ήλιου, υπάρχουν σιδερένια ελάσματα (τα οποία παράγουν ηλεκτρομαγνητικό πεδίο). Επιπλέον, υπάρχουν δύο υπόγειες ροές νερού. Η πιο κοντινή στην επιφάνεια (που απελευθερώνει αρνητικά ιόντα), ενώ η δεύτερη που βρίσκεται πιο βαθιά από την προηγούμενη, δημιουργεί ηλεκτρικό ρεύμα, σε συνδυασμό με τα προαναφερθέντα. Επίσης, εντοπίζεται φυσικός μαγνητισμός και οργόνη.

Αυτά τα ενεργειακά φαινόμενα μπορούν να μετρηθούν με επιστημονικά όργανα.

Egyptian headdress and human brain

The external features of the brain best seen on its Ventral surface are shown. Extending along the inferior surface of the frontal lobe near the midline are the olfactory tracts(Smell), which arise from enlargements at their anterior ends called the olfactory bulbs. The olfactory bulbs receive input from neurons in the epithelial lining of the nasal cavity whose axons make up the first cranial nerve (cranial nerve I is therefore called the olfactory nerve. On the ventromedial surface of the TemporalLobe, the parahippocampal gyrus conceals the hippocampus, a highly convoluted cortical structure that figures importantly in memory. Slightly more medial to the parahippocampal gyrus is the uncus, a slightly conical protrusion that includes the pyriform cortex. The pyriform cortex is the target of the lateral olfactory tractand processes olfactory information. At the most central aspect of the ventral surface of theforebrain is the optic chiasm, and immediately posterior, the ventral surface of thehypothalamus, including the infundibular stalk(the base of pituitary gland) and the mammillary bodies. Posterior to the hypothalamus are two large tracts, oriented roughly rostral/caudally, called the cerebral peduncles. These tracts contain axons from the cerebral hemispheres that project to the #MotorNeurons in the brainstem and into the lateral and ventral columns of the spinal cord. Finally, the ventral surfaces of the pons, medulla, and cerebellar hemispheres can be seen on the ventral surface of the brain.
Davinci rediscovered what the ancients already knew about the human anatomy.
That’s 4biddenknowledge

Πηγή:  http://4biddnknowledge.tumblr.com/page/2
 

Τime to shine!

«Στη ζωή, το θέμα δεν είναι να κρατάς καλά χαρτιά, αλλά να παίζεις καλά ένα άσχημο φύλλο» Robert Louis Stevenson, 1850-1894, Σκωτσέζος συγγραφέας

«Χωρίς εργασία, η ζωή σαπίζει, αλλά όταν η εργασία γίνεται δουλειά και είναι άψυχη, η ζωή εκφυλίζεται και ξεψυχάει» Albert Camus, 1913-1960, Γάλλος συγγραφέας, Νόμπελ 1957

«Το να ζεις είναι το πιο σπάνιο πράγμα στον κόσμο. Οι περισσότεροι άνθρωποι απλά υπάρχουν, αυτό είναι όλο» Oscar Wilde, 1854-1900, Ιρλανδός συγγραφέας

«Μην προσπαθείς να προσθέσεις χρόνια στη ζωή σου. Καλύτερα πρόσθεσε ζωή στα χρόνια σου.» Blaise Pascal, 1623-1662, Γάλλος στοχαστής



Χμ!  Kι όταν έρθει η ώρα να λάμψεις...ας μην είσαι και ο πιο λαμπερός! Αρκεί να λάμψεις!
Οι παραπάνω ρήσεις και το βίντεο πάρθηκαν από μια διόλου βαρετή ανάρτηση του businesslife με τίτλο "Πράξε τώρα" 

Σίγουρα η τελευταία ρήση, του Pascal, έχει μεγάλη σχέση με τον εκπληκτικό "παππού" του βίντεο που προηγήθηκε. Αυτό τον θαυμαστό άνθρωπο, τον αεικίνητο, ανήσυχο στο πνεύμα και κάτι παραπάνω από υγιή στο σώμα, τον ανικανοποίητο και δημιουργικότατο όσον αφορά τα πράγματα που θέλει (και ξέρει πως μπορεί) ακόμη να πετύχει παρά την "προχωρημένη ηλικία" του συμφωνα με την "κοινή λογική". Αλλά αν διαθέτεις μια χαλύβδινη θέληση κι ένα πολύστροφο μυαλό, τότε μπορείς ακόμη και τον "πανδαμάτορα χρόνο" να δαμάσεις και να τον χειριστείς υπέρ του σκοπού που κάθε φορά θέτεις (=ΚΙΝΗΣΗ!) όσον αφορά αυτή τη ζωή. Που συνήθως γονατίζει κάτω από το ασήκωτο τοξικό βάρος της διαρκούς μιζέριας και αρνητίλας, η οποία διαβρώνει και εκφυλίζει την ύπαρξη των περισσότερων ανθρώπων, ασχέτως αν σαν δικαιολογία μπορεί κανείς να επικαλεστεί την απαράδεκτη κοινωνική κατάσταση και τις δυσμενείς εξωτερικές (πχ. πολιτικές, οικονομικές) συνθήκες. Αλλά ακόμη και αυτό είναι η φυσική ροή των πραγμάτων όταν ο άνθρωπος υιοθετεί στερεότυπα. Τα οποία τον ενδύουν με ρόλους, όπως αυτόν του "θύματος",  που δεν έχουν σχέση με την αυθεντική ζωή. Ακόμη και η αρνητική ροή των πραγμάτων μπορεί να ανατραπεί και να μεταμορφωθεί σε Δύναμη και Ουσία, όταν ο άνθρωπος επιλέγει να επιλέγει, να διεκδικεί το πιο ταιριαστό, τόσο για τον ίδιο όσο και γα τον Άλλον με τον οποίο ζει σε διαρκή αλληλεπίδραση (που υφαίνει μια ευρύτερη ζωτικότατη σχέση ισορροπίας ή ανισορροπίας) και να προσεγγίζει την εσώτερη θαυμαστή φύση του απαλλαγμένος από την τυραννία του Φόβου και την κατάντια του αυτοματισμού.
Και όπως είχε γράψει και ο Βέλγος στοχαστής Ραούλ Βάνεγκεμ: " Η μη αυθεντική ζωή τρέφεται από μη αυθεντικές σκέψεις. Κι όσο για τα στερεότυπα, αυτά αποτελούν εκφυλισμένες μορφές αρχαίων ηθικών κατηγοριών: ο ήρωας, ο ιππότης, ο άγιος, ο αμαρτωλός, ο προδότης, ο έμπιστος ακόλουθος, ο τίμιος άνθρωπος (ή σκυφτός, υπάκουος, φοβισμένος, ανθρωπάκος;)..."
 Αυτά όμως τι σχέση έχουν με...ζωή; και όλες τις ανεξάντλητες δυνατότητες που η ανθρώπινη φύση είναι προικισμένη; Κι αν θέλουμε,όπως συχνά πιάνουμε τον εαυτό μας να κομπάζει, "να αλλάξουμε τον κόσμο"...ε! ας κοιτάξει ο καθένας τι παίζεται με τον εαυτό του πρωτίστως, διότι όπως είχε επισημάνει και ο Νίτσε: "το μεγαλύτερο βάρος του ανθρώπου είναι ο εαυτός του, γιατί κουβαλάει πολλά άχρηστα πράγματα στην πλάτη του"!

ανιχνευτής

Το μυστήριο της Μεγάλης Λευκής Πυραμίδας στην Κίνα, καθώς και των υπόλοιπων εκεί, τις οποίες αγνοούν τόσο οι Δυτικοί όσο και οι περισσότεροι Κινέζοι..

Το παρακάτω κείμενο είναι σε μετάφραση από εμένα. Το πρωτότυπο βρίσκεται εδώ:
Mysterious Great Pyramid Of China: Almost Totally Unknown Even To Most Chinese
Τα σχόλια με χρώμα μέσα σε παρενθέσεις είναι επίσης από εμένα. 
Κι αφού διαβάσετε το παρακάτω, μπορείτε στη συνέχεια να επισκεφτείτε, είτε για πρώτη φορά είτε με δεύτερη, ανανεωμένη, ματιά την ανάρτηση  Η αφήγηση της πραγματικής ανθρώπινης Ιστορίας πρέπει να ξαναειπωθεί; Και να περιηγηθείτε στους συμπληρωματικούς και θέλω να πιστεύω πολύ ενδιαφέροντες συνδέσμους που περιέχει.

Ο Ένοικος...

" Βρίσκεται περίπου 40 μίλια νοτιοδυτικά της κινέζικης πόλης Xian, πρωτεύουσας της επαρχίας Shaanxi, η μεγαλύτερη από τις δεκαέξι πυραμίδες, οι οποίες έχουν εντοπιστεί σε μια περιοχή που αποκαλείται "Shensi" ή "η περιοχή όπου απαγορεύεται η πρόσβαση", μια απαγορευμένη ζώνη από τις κομμουνιστικές αρχές της χώρας. Αυτοί οι περιορισμοί καθιστούν εξαιρετικά δύσκολο για τους Δυτικούς να επισκεφθούν την πυραμίδα και να την φωτογραφήσουν. Ωστόσο, κάποια άτομα προερχόμενα από τη Δύση κατάφεραν πραγματικά να βρουν έναν τρόπο ώστε να δουν αυτό το εντυπωσιακό οικοδόμημα.

Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς υψώθηκε η "Μεγάλη Πυραμίδα" της Κίνας -σημείωση: αρκετά μεγαλύτερη από την περίφημη Μεγάλη Πυραμίδα στην Γκίζα της Αιγύπτου, κάτι που καθιστά ακόμα πιο ενδιαφέρον αυτό το αρχαιολογικό μυστήριο, που σαφώς οι προεκτάσεις του έχουν να κάνουν με την πραγματική Ιστορία του πλανήτη μας-. Σύμφωνα με κάποιους Κινέζους αρχαιολόγους, η πυραμίδα χτίστηκε κατά τη διάρκεια της δυναστείας των "Χsia", που διήρκησε από το 2205 μεχρι το 1767 πριν την -υποτιθέμενη- γέννηση του Χριστού. Τα αρχαία αρχεία που σώζονται σε ένα παλιό μοναστήρι κοντά στα σύνορα με τη Μογγολία περιγράφουν την πυραμίδα της Xian.  
 Το οικοδόμημα λέγεται ότι έχει ύψος 1.000 ποδιών που το καθιστά ως την υψηλότερη πυραμίδα στον κόσμο (η Μεγάλη Πυραμίδα της Αιγύπτου είναι 450 πόδια σε ύψος).

Σύμφωνα λοιπόν με τα μοναστηριακά στοιχεία η πυραμίδα θεωρούνταν ήδη εξαιρετικά παλιά την εποχή που φτιάχτηκαν αυτά τα αρχεία.
Στις κοιλάδες που περιβάλλουν την πυραμίδα της Xian υπήρχαν δεκάδες άλλες πυραμίδες, μερικές από τις οποίες ανέρχονταν σε σχεδόν τεράστια ύψη!

 Τα εναπομείναντα ίχνη των χρωστικών ουσιών δείχνουν ότι η μεγάλη κινεζική πυραμίδα ήταν βαμμένη με διαφορετικά χρώματα σε κάθε μία από τις τέσσερις πλευρές της -και το μυστήριο αποκτά ακόμη πιο ενδιαφέρουσες διαστάσεις!-.
Η ανατολική πλευρά είχε ένα γαλαζωπό γκρίζο χρώμα, ενώ το λευκό χρώμα έβλεπε προς τη δύση, το μαύρο στο βορρά και το κόκκινο στο νότο. Εδώ πρέπει να επισημανθεί ότι άλλα αρχαία μνημεία, όπως των Μάγιας, των Αζτέκων και πολλών ινδιάνικων φυλών της βόρειας Αμερικής, συνδέουν τις τέσσερις κύριες κατευθύνσεις του ορίζοντα με διαφορετικά χρώματα -άρα πρόκειται για μια κοινή τεχνοτροπία με το μυστηριώδη λαό που κατασκεύασε τη Μεγάλη Πυραμίδα της Κίνας καθώς και τις άλλες κοντινές της;- .

  Με βάση όσα είναι γνωστά, οι πρώτοι Δυτικοί που είδαν την πυραμίδα ήταν δύο Αυστραλοί έμποροι. Αργότερα, το 1912, ένας Αμερικανός έμπορος ονόματι Fred Meyer Schroeder προσέλαβε έναν μοναχό ως οδηγό, ο οποίος του είπε για το μοναστήρι και ότι σε αυτό βρίσκονταν σημαντικές πληροφορίες για την πυραμίδα. "Περνούσαμε γύρω από αυτό, ψάχνοντας για σκάλες ή πόρτες, αλλά δεν είδα τίποτα", είπε αργότερα ο Schroeder.

Το επόμενο άτομο από τη Δύση που είδε τη Μεγάλη Πυραμίδα της Κίνας ήταν ο James Gaussman, Αμερικανός πιλότος. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, ο Gaussman πέταξε ένα αεροσκάφος μεταφοράς C-47 με προμήθειες από μια αμερικανική βάση στην Ινδία. Όταν γυρνούσε πίσω στο Assam, ο Gaussman αντιμετώπισε ξαφνικά προβλήματα στον κινητήρα λόγω των συνθηκών παγετού που επικρατούσαν. Ο Gaussman έριξε το αεροπλάνο σε χαμηλότερο υψόμετρο, αναζητώντας πιο υψηλές θερμοκρασίες, ελπίζοντας να ξεπαγώσει τις γραμμές καυσίμων. Ο Gaussman φοβόταν ότι το αεροπλάνο θα συντριβόταν σε μια εντελώς ανεξερεύνητη περιοχή των Ιμαλαΐων, μεταξύ Ινδίας και Κίνας. Ακόμα κι αν επιζούσε από μια συντριβή εκεί, κανείς δεν θα τον έβρισκε ποτέ. Ενώ πετούσε χαμηλά στην περιοχή, είδε ξαφνικά μια ευρεία, επίπεδη κοιλάδα μπροστά του. Εκεί πήρχε η πυραμίδα της Xian που του φάνηκε μεγαλύτερη από τη Μεγάλη Πυραμίδα της Αιγύπτου. Οι κινητήρες του Gaussman λειτουργούσαν πλέον σωστά και έκανε κύκλους πάνω από το αρχαίο αυτό οικοδόμημα πριν επιστρέψει στη βάση του.

"Πέταξα γύρω από ένα βουνό και στη συνέχεια βγήκαμε σε μια κοιλάδα. Ακριβώς από κάτω ήταν μια γιγαντιαία λευκή πυραμίδα. Φαινόταν σαν να ήταν βγαλμένη από παραμύθι. Η πυραμίδα ήταν τυλιγμένη σε αστραφτερό λευκό. Θα μπορούσε να είναι μέταλλο ή κάποια άλλη μορφή πέτρας. Ήταν λευκό σε όλες τις πλευρές. Το πιο περίεργο με αυτό ήταν η κορυφή της, ένα μεγάλο κομμάτι που έμοιαζε με πολύτιμο υλικό ανεκτίμητης αξίας. Ήμουν βαθιά συγκλονιμένος από το κολοσσιαίο μέγεθος αυτού του πράγματος", ανέφερε ο Gaussman.

Δυο χρόνια αργότερα ο Maurice Sheahan, ένας άλλος αμερικανός πιλότος, που είχε ακούσει για αυτό που είχε δει ο Gaussman, κατάφερε με τη σειρά του να εντοπίσει επιτυχώς την πυραμίδα
-συγκεκριμένα είχε δηλώσει ότι την είδε 65 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Xian- .
Μάλιστα -δήλωσε ότι- πήρε κάποιες φωτογραφίες που δημοσιεύθηκαν στους New York Times, στην έκδοση της 28 Μαρτίου 1947.
- για την ακρίβεια βλέπε την παρακάτω θρυλική πια φωτογραφία, που ωστόσο αργότερα αποδόθηκε στον James Gaussman-

Στις πληροφορίες που παρέθετε, ο Sheahan έγραψε τα εξής για την πυραμίδα:

"Δεν υπάρχει τίποτα γύρω της, απλά μια μεγάλη πυραμίδα που κάθεται στην ερημιά. Εικάζω ότι ήταν εξαιρετικά παλιά. Ποιος την έκτισε; Για ποιο λόγο χτίστηκε; Τι υπάρχει μέσα; "

Οι Κινέζοι αρχαιολόγοι αρνήθηκαν την ύπαρξη της πυραμίδας της Xian - δηλαδή η γνωστή παγκοσμίως συγκάλυψη ή το προκλητικό θάψιμο των στοιχείων που χαλάνε την επίσημη "πιάτσα"- παρά τo φωτογραφικό ντοκουμέντο που προσκομίστηκε από τον Sheaman.

Το 1962, ο κυβερνήτης Bruce Cathie, από το Auckland της Νέας Ζηλανδίας, πιλότος αεροπορικής εταιρείας και σήμερα διακεκριμένος ερευνητής των UFO, διάβασε τα ημερολόγια του Schroeder.
Ο Cathie επικοινώνησε με την κινεζική πρεσβεία στο Wellington και ρώτησε για την πυραμίδα του Xian. Προς έκπληξή του, του είπαν ότι δεν υπήρχαν τέτοια πράγματα όπως πυραμίδες στην Κίνα. Αργότερα, οι κινεζικές αρχές άλλαξαν γνώμη και αναγνώρισαν την ύπαρξη αυτών των αρχαίων οικοδομημάτων. Ωστόσο οι Κινέζοι υποστήριξαν ότι δεν πρέπει να χαρακτηρίζονται πυραμίδες αλλά ως τραπεζοειδείς αρχαίοι τύμβοι.

Όταν ο Γερμανός ερευνητής και εξερευνητής Hartwig Hausdorf άκουσε για την πυραμίδα, πενήντα χρόνια αργότερα, αποφάσισε να ταξιδέψει στην Κίνα, με την ελπίδα να μάθει περισσότερα για αυτή τη μυστηριώδη αρχαία κατασκευή και τους άγνωστους κατασκευαστές της. Αποφασισμένος να βρει την αλήθεια για τη "Μεγάλη Λευκή Πυραμίδα", ο Hausdorf ταξίδεψε βαθιά στην Κίνα τρεις φορές. Το 1994, ο Hausdorf εισήλθε σε μία από τις "απαγορευμένες ζώνες" της Κίνας και βρέθηκε στην περιοχή της Xian σχεδόν κατά τύχη. Με τη βοήθεια του κ. Chen Jianli, ενός φίλου του, ο Hausdorf κατάφερε να πάρει άδεια από το υπουργείο του Πεκίνου να εισέλθει στην απαγορευμένη ζώνη κοντά στο Xian σε τρεις περιπτώσεις, τον Μάρτιο και τον Οκτώβριο του 1994 και το καλοκαίρι του 1997.
Ο Hausdorf γρήγορα διαπίστωσε πόσο απρόθυμοι ήταν οι Κινέζοι να συζητήσουν σχετικά με τις πυραμίδες τους. Αφού εξέτασαν τις φωτογραφίες του Gaussman, οι Κινέζοι αρχαιολόγοι επιβεβαίωσαν απρόθυμα την ύπαρξή τους, αναφερόμενοι σε αυτές ως "λίγα πυραμιδικές δομές κοντά στην Xian".

Όταν ο Hausdorf και ο φίλος του Peter Krassa έφτασαν στη μικρή πόλη Xianyang, περίπου 40 μίλια δυτικά της Xian είδαν τουλάχιστον 15 πυραμίδες - ή πυραμιδικούς λόφους θαυμαστού μεγέθους-.

Παρόλο που ο Hausdorf δεν βρήκε ποτέ τη διάσημη Λευκή Πυραμίδα της Κίνας, έμαθε περισσότερα για άλλες κινεζικές πυραμίδες. Όταν οι Hausdorf και Krass συναντήθηκαν με τον καθηγητή Wang Shiping του Xian, τους είπε ότι πίστευε πως οι πυραμίδες μπορεί να αποτελούν μέρος ενός γιγαντιαίου συστήματος "ιερών γραμμών" που εκφράζουν την αντίληψη του φενγκ σούι για τους "τρόπους του δράκοντα".
Ο Δρ Wang είπε ότι εκτιμά την ηλικία αυτών των πυραμίδων στα 4.500 χρόνια και ότι πίστευε πως θα μπορούσαν να έχουν σχεδιαστεί έτσι ώστε να αντικατοπτρίζουν τις μορφές ορισμένων αστερισμών στον νυχτερινό ουρανό, όπως ακριβώς συμβαίνει με συγκεκριμένες πυραμίδες-κλειδιά στην Αίγυπτο που πλέον θεωρείται ότι έχουν κατασκευαστεί σε απομίμηση του αστερισμού του Ωρίωνα και συναφών αστεριών.

Το 1994, αρχαιολόγοι ανακάλυψαν αρκετές πυραμίδες κοντά στον ποταμό Wei, βόρεια της Xian. Ο Hausdorf εκτιμά ότι στην Κίνα υπάρχουν 90 έως 100 πυραμίδες, συμπεριλαμβανομένης της Λευκής Πυραμίδας, η οποία είναι η υψηλότερη από όλες. Και όλες τους είναι επί το πλείστον άγνωστες στο Δυτικό κόσμο.."

 

Αργύρης Χιόνης, Ποιήματα

ΕΙΚΟΣΙ ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΑΡΦΙΑ ΓΙΑ ΜΑΛΑΚΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ, ΙΙΙ

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους
Τα δίνουν – τάχα χαιρετώντας – σ’ άλλους
Τ’ αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες
Ή – το χειρότερο – τα ρίχνουνε στις τσέπες τους και τα ξεχνούνε
Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα
Ένα σωρό ποιήματα άγραφα

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΘΑ ΣΤΡΑΓΓΑΛΙΖΟΝΤΑΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΤΟΥΣ

Θα’ ρθει μια μέρα που οι άνθρωποι θα μισήσουν τόσο τον
εαυτό τους, ώστε θα σφίγγουν με τα χέρια το λαιμό τους
και θα στραγγαλίζονται μονάχοι τους. Λίγο πριν απ’ το τέλος,
θα παραλύουν και θα λύνονται τα χέρια τους. Θα συνέρχονται
και θα ξαναρχίζουν. Αυτό θα γίνεται επ’ άπειρον και θα ‘ναι η
κόλαση που κανείς δεν προφήτεψε ως τώρα.

© 2006, Αργύρης Χιόνης, “Η φωνή της σιωπής”, Εκδόσεις Νεφέλη.

τα διαβάσαμε ΕΔΩ

" O Μυστικός Κώδικας των Τροβαδούρων "

{ σαν σύντομο σχόλιο: ένα συναρπαστικό αφηγηματικό ταξίδι, από τα μυστήρια των τροβαδούρων (με το στοιχείο του παγανισμού και των "άλλων" καταστάσεων συνείδησης να αποτελούν αναπόσπαστο και υποβόσκον στοιχείο τους) και της αίρεσης των "Καθαρών" (τους οποίους και εξόντωσε η ρωμαιοκαθολική εκκλησία με απίστευτη ωμότητα) μέχρι τα βήματα προς μια διαφορετική στάση ζωής. Ιδιαίτερα χρήσιμης στη σύγχρονη κοινωνία της νεύρωσης, της μαζικής ζάλης, της μονολιθικότητας, της απονοηματοδότησης των αξιών και της κατεστημένης προπαγάνδας σε όλα τα επίπεδα...}

O Μυστικός Κώδικας των Τροβαδούρων 
 
του Νικήτα Κόραλη

( Eνότητες: ΟΙ ΡΑΨΩΔΟΙ ΤΗΣ ΠΡΟΒΗΓΚΙΑΣ - Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ -  ΕΝΑ ΑΒΕΒΑΙΟ ΤΕΛΟΣ - ΟΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΟΥ ΕΖΡΑ ΠΑΟΥΝΤ - ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ )

«Είσαι το αληθινό ζαφείρι που κάθε πόνο θεραπεύει, το σμαράγδι που φέρνει χαρά, το ρουμπίνι που φωτίζει και παρηγορά την καρδιά. Με κάνεις να απεχθάνομαι το κακό και να επιθυμώ την αρετή».

Όταν ο Guillaume de Machaut, τροβαδούρος του 14ου αιώνα, συνέθετε την παραπάνω ωδή με τίτλο Πίστη, το ακροατήριό του στο Παρίσι ήξερε πως έπρεπε να διαβάσει τα λόγια του με δυο τρόπους: για τους πολλούς ο de Machaut τραγουδούσε τον έρωτά του για μια απόμακρη Κυρία, για κάποιους άλλους όμως, μιλούσε κωδικοποιημένα για μια πολύ βαθύτερη ανθρώπινη λαχτάρα.
Οι τροβαδούροι, βλέπετε, δεν ήταν συνηθισμένοι τραγουδιστές και συνθέτες ερωτικών ασμάτων, αλλά χρησιμοποιούσαν τις συνθέσεις τους σαν ένα είδος μυστικού κώδικα, που αναφερόταν σε μια άλλη, απόκρυφη αγάπη – ένας κώδικας που έκανε την εμφάνισή του στην πιο μυστηριακή περιοχή της Ευρώπης, στο νότο της Γαλλίας, στο προπύργιο της σέκτας των Καθαρών, στην Προβηγκία…

ΟΙ ΡΑΨΩΔΟΙ ΤΗΣ ΠΡΟΒΗΓΚΙΑΣ

Η κουλτούρα της Προβηγκίας άνθισε ανάμεσα στο 1100 και στο 1300 μ.Χ., σε μια περίοδο όπου ο Γαλλικός Νότος διαχωριζόταν από το Βορρά όχι μόνο πολιτικά αλλά και σε επίπεδο γλώσσας.
Η κοινωνία των ανθρώπων που ζούσαν εκεί, αφομοιώνοντας λατινικές, μαυριτανικές και εβραϊκές επιρροές, φημιζόταν σε όλη την Ευρώπη για τον πλούτο και το υψηλό βιοτικό της επίπεδο, ενώ η περιοχή ήταν γνωστή για τα υπέροχα κάστρα και τις ωραίες γυναίκες της.
Οι γυναίκες ήταν το κεντρικό μοτίβο της Ευγενούς Αγάπης των τροβαδούρων. Για την κοινή γνώμη, οι τροβαδούροι (από το ρήμα trobar που σημαίνει «βρίσκω» ή «εφευρίσκω») ήταν απλώς περιπλανώμενοι ραψωδοί, που τραγουδούσαν στο όνομα της τέχνης και του έρωτα.
Ο τροβαδούρος ήταν συνήθως αριστοκράτης, ο οποίος συνέθετε τραγούδια που τα αφιέρωνε σε μια όμορφη Κυρία. Τα τραγούδια συνοδεύονταν με μουσική από έναν μαθητευόμενο (jongleur), που τα παρουσίαζε στο κοινό, ενώ μόνο κάποιες φορές ο ίδιος ο ποιητής έπαιζε τα τραγούδια.
Ο πυρήνας όμως της λατρείας τους ήταν ο ανεξάντλητος και πανίσχυρος πόθος, καθώς ο τροβαδούρος δεν είχε ποτέ πρόσβαση στη γυναίκα την οποία υμνούσε, που ήταν αγέρωχη και συνήθως η γυναίκα κάποιου άλλου.
Αλλά ακόμα κι αν την κατακτούσε, η γαμήλια ένωση ήταν και πάλι ανέφικτη λόγω ταξικών δεσμεύσεων. Εντέλει, αυτή η κατάσταση, η γλυκιά σκλαβιά, ο μεθυστικός πόνος του ανικανοποίητου, ήταν που έτρεφε την πένα του ποιητή και αυτήν εξυμνούσε.
Ωστόσο, υπήρχε και η άποψη ότι η ποίηση των τροβαδούρων αναφερόταν κωδικοποιημένα σε λατρείες και πρακτικές μιας απαγορευμένης θρησκευτικής σέκτας.
Η άποψη αυτή υιοθετήθηκε σε κάποιο βαθμό αφενός από την Εκκλησία που κατηγόρησε τους τροβαδούρους για βλασφημία, αφετέρου από μυστικιστές, σαν τον Dante Gabriel Rosetti και τον G. R. S. Mead, και αργότερα, στις αρχές του 20ού αιώνα από τον σπουδαίο ποιητή Έζρα Πάουντ, με αποτέλεσμα πολλοί να αρχίσουν να αναζητούν ίχνη αυτής της μυστικής λατρείας και στοιχεία από το χαμένο πολιτισμό του Γαλλικού Νότου.

Η "τιμωρία" του κιοτή...

H " τιμωρία " του κιοτή..!

Κάπου από σπόντα είχες διαβάσει

ότι μια ιδέα δεν υπάρχει πραγματικά,

είτε καλή κι αν είναι είτε κακή είτε αλλόκοτη,

αν κάποιος δεν τη θέσει σε εφαρμογή.

Και τώρα σε κατατρέχει μία σκέψη να κάνεις πράξη

που 'χεις ξεχάσει αν κτήμα σου ήταν ή εμφύτευμα

και μεταλάσσεται πια σε παρόρμηση επίμονη.

Να τινάξεις

τα υποταγμένα, μικροαστικά, καταθλιπτικά σου μυαλά

στο πνιγηρό το τίποτα της ανυπαρξίας των υλιστών.

Αυτό όμως που σε τρομάζει και σε κωλύει

έτσι που ως εκ θαύματος σε σπρώχνει

σε σκέψεις που μοιάζουνε σε λαθρεπιβάτισσες

και οδηγούν ίσια στις αγκάλες μιας ύπαρξης πιο τολμηρής

είναι ότι ο δακρύβρεχτος ο θάνατός σου

θα'θελες να είναι γρήγορος και πλήρως ανώδυνος.

Βόλεψη ως το τέλος νοσηρή!

Να μην πονέσεις!

λες και ποτέ ως τα τώρα δεν σε κέντρισε ο πόνος.

Φτου σου, κιοτή!

θέλεις στο θάνατό σου να τη βγάλεις καθαρή;

Δεν έχεις λοιπόν

παρά να τιμωρήσεις την αφεντιά σου

με την επιλογή του ρίσκου μιας επανεκκίνησης!

Και την ανακατεύθυνση προς τις συχνότητες μιας θαυμαστής ζωής...

Αντέχεις;

ανιχνευτής

Σύνδεση με αυτό:  Συνήθειες (ή ρομποτικές βδέλλες)