Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2020

THERAPY ?

 Μη λυπάσαι...

Να ελπίζεις μόνο ότι δεν θα μείνει τίποτα πίσω από όλους εμάς. Κανένα ίχνος της απόλυτης παρακμής, του νοσηρού εκφυλισμού, της ξεχειλίζουσας πένθιμες δικαιολογίες παθητικότητας, της επονείδιστης κατάντιας...

Και το ίδιο μας το σπίτι, ο ζωντανός και νοήμων οργανισμός που μας φιλοξενεί μέσα στις δίνες του κοσμικού χάους, δεν μας ανέχεται πια. Με ένα απότομο τίναγμα, με ένα βροντερό

φλεγόμενο βήξιμο, δύναται να τινάξει τα παράσιτα από το δέρμα του. Ή ο ζωοδότης ήλιος με μια καυτή ριπή σωματιδίων να στείλει τα αμετροεπή, παρασιτικά και συνάμα μοιρολατρικά "μικρόβια" στο ησυχαστήριο της υλικής ανυπαρξίας...

 Και...μετά από τις μυριάδες επουλωτικές ανάσες του χρόνου πάνω στις πληγές του πλανήτη, τις φυσικές και τις νοητικές που λάβωσαν το αιθερικό του σώμα και υποβάθμισαν βάναυσα τη νοόσφαιρά του...Μετά το πέρας ενός αποτυχημένου είδους, όλων των χαμένων ευκαιριών εξέλιξης, όλων των επιλογών γενναιοψυχίας και μεγαλοσύνης που δεν πάρθηκαν, όλων των υπερβάσεων και διευρύνσεων που είδαν τις πλάτες των άνοων ανθρώπινων ζώων...Πολύ πολύ μετά το τέλος του "σιδηρού γένους", της υπερφίαλης ανωτερότητας και υπέρτατης αναλγησίας, της εθελόδουλης κατωτερότητας και υπέρτατης μωρίας...αν ένα άλλο είδος βρεθεί εδώ...Έχοντας σπαρθεί, βλαστήσει κι ανθίσει ή κατεβεί για να αποικίσει ένα  ξανανιωμένο σύστημα, στην άκρη του γαλαξία...

Ας μην γνωρίσει ποτέ ότι περάσαμε κι εμείς από εδώ, ένα χείριστο παράδειγμα για κάθε νοήμονα ύπαρξη...Κι ότι επιλέξαμε τη βύθιση στην αντιεξέλιξη, την πτώση σε σκοτεινές αβύσσους, μέσα στα πιο σκοτεινά βάθη του εσωτερικού μας αποσυντιθέμενου σύμπαντος...Παρά τη σωρεία των σημαδιών ... 

Ότι μας έλκυσαν και μας έπεισαν οι σειρήνες του χαμού μας. Της υποδούλωσης στα χειρότερα ένστικτα, στις πιο ποταπές διαστροφές κι αποδοχές, στην πιο θανατηφόρα τυφλότητα...

Μη γενούμε εμείς και τα απομεινάρια μας ο ιός που θα μολύνει την όποια νέα ζωή του μέλλοντος...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου