Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2020

Διανοητική σύγκριση της σημερινής ανθρωπότητας με τους προγόνους της


Είναι το τίμημα της πρωτοφανώς ραγδαίας εξέλιξης της ανθρώπινης τεχνολογίας με όλες τις προεκτάσεις στην ανάπτυξη της ανθρώπινης σκέψης και στα πρακτικά ζητήματα της καθημερινότητας; Είναι το αποτέλεσμα του -κατασταλτικού σε διανοητικό και σωματικό επίπεδο- χημικού μοντέλου ζωής και των ανέσεων, τουλάχιστον στο λεγόμενο ανεπτυγμένο κόσμο, του σύγχρονου ανθρώπου; Έχει να κάνει και με το θλιβερό γεγονός ότι οι άνθρωποι που διαβάζουν τακτικά βιβλία μειώνονται όλο και περισσότερο παγκοσμίως; 
 Όπου και σε όποιον βαθμό τελικά κι αν εδράζονται οι αιτίες, το πολύ ανησυχητικό γεγονός είναι υπαρκτό και ειρωνικό για τον "πολιτισμό" μας : Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ή ο βαθμός ευφυίας των ανθρώπων έχει πάρει την κατιούσα. Μειώνεται!

Κι αυτό δεν είναι δικό μας συμπέρασμα, αλλά αποτελεί επιστημονικό πόρισμα σύμφωνα με
δημοσίευμα, πριν λίγα έτη, του περιοδικού γενετικής "Trends in Genetics", από τον dr Gerald Kramptri, καθηγητή αναπτυξιακής βιολογίας στο φημισμένο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Όπως λοιπόν υποστηρίζεται, οι συνεχείς ανάγκες μεταβολών σε φυσικό περιβάλλον που άλλαζε μαζί με τις κλιματικές συνθήκες και η αυξανόμενη ανάγκη προσαρμογής στις νέες καταστάσεις της εξελικτικής πορείας, οδήγησαν στην ανάπτυξη της νοημοσύνης των προϊστορικών προγόνων μισό εκατομμύριο με πενήντα χιλιάδες χρόνια πριν. Σύμφωνα πάντα με όσα διατείνεται ο καθηγητής, ο άνθρωπος έφτασε στο ζενίθ της διανοητικής του ικανότητας σε μία χρονική περίοδο 2.000 με 5.000 ετών πριν από τις ημέρες που ζούμε σήμερα. Κι από τότε παρατηρείται και καταγράφεται μία σταθερή αργή πτωτική πορεία στην ανθρώπινη νόηση και τις ικανότητές της!

Κι όπως επίσης λέει ο ίδιος, θα έβαζε στοίχημα ότι εάν ένας μέσος πολίτης της αρχαίας Αθήνας βρισκόταν ξαφνικά μεταξύ των σημερινών ανθρώπων, τότε θα καταλάμβανε μία περίοπτη θέση ανάμεσα στους πιο έξυπνους ανθρώπους του κόσμου μας. Διαθέτοντας αυξημένες ικανότητες επεξεργασίας δεδομένων και εξεύρεσης λύσεων, ζηλευτή μνήμη και μεγάλη έμπνευση, ευρεία γκάμα δυνατοτήτων αλλά και ιδεών, οξεία κρίση για κάθε σημαντικό ζήτημα και ξεκάθαρες θέσεις. Και ολοκληρώνει με τη δυσοίωνη πρόβλεψη ότι αν τελικά υπάρχει η ανθρωπότητα σε τρεις χιλιάδες χρόνια από σήμερα -και δεν αυτοκαταστραφεί ή εξαλειφθεί από φυσικά αίτια- ο βαθμός της νοημοσύνης της θα είναι απογοητευτικά περιορισμένος -για να μην πούμε συρρικνωμένος..-

 Να προσθέσω ότι οι αρχαίοι πρόγονοι, σαφώς λόγω των συνθηκών ζωής και των αναγκών προσαρμοστικότητας σε διαρκώς μεταβαλλόμενες κοινωνικοπολιτικές καταστάσεις και ζητήματα επιβίωσης, διέθεταν και πολύ μεγαλύτερη σωματική δύναμη από τον σύγχρονο άνθρωπο. Αν εμφανιζόταν, για παράδειγμα, ανάμεσά μας ένας πολίτης της κλασικής Αθήνας, της αρχαίας Ρώμης ή της περσικής δυναστείας των Αχαιμενιδών ή και της μεταγενέστερης των Σασσανιδών ή ένας βυζαντινός κάτοικος ακριτικών περιοχών ή ακόμη κι ένας Σαρακηνός Άραβας και έδινε σε κάποιον από εμάς μία δυνατή σπρωξιά, ακόμη κι ένα γερό χαστούκι, τότε ο δεύτερος θα τιναζόταν αρκετά μέτρα προς τα πίσω και θα το θυμόταν για καιρό..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου