Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2020

Περί "πανδαμάτορα" και "πειρατικού ταξιδιού" στους ωκεανούς του


Αν νιώθεις πρωτίστως σκλάβος μέσα σου τότε η πορεία για εσένα δεν μπορεί παρά να είναι προδιαγεγραμμένη.
 Και τα μόνα ύδατα, που μπορεί να νομίζεις κιόλας ότι πλέεις σε αυτά σαν σε ταξίδι, είναι τα λιμνάζοντα...

Μόλις μας μπήκε φουριόζο το 20ο κακομαθημένο βλαστάρι του 21ου αιώνα-μπαμπά πατριάρχη. Αν αυτό είναι τελικά το πλοίο που μας ταξιδεύει στους αχανείς ωκεανούς της αιωνιότητας του πανδαμάτορα χρόνου, τότε ας αναλάβουμε ο καθένας τις ευθύνες που μας πρέπουν πάνω στο πλεούμενο και ας το μεταμορφώσουμε από καταπιεστικό τσογλάνι σε σύμμαχο και ταξιδιάρικο αλάνι, εξασφαλίζοντας ένα συναρπαστικό ταξίδι. Όσο δύσκολο κι αν φαντάζει, όσοι σκόπελοι και ρουφήχτρες και αν παραμονεύουν σε εχθρικά νερά, όσο κι αν με οι το έτσι θέλω καπεταναίοι σκοπεύουν ή να μας αλυσοδέσουν αν δεν γίνουμε υπάκουα ζόμπι του πληρώματος ή να μας σουτάρουν στα νερά. Ο βυθός βρίσκεται πρωτίστως στην ψυχή, όπου βουλιάζουν πρώτα εκεί αύτανδρα τα καράβια, προσωπικής και συλλογικής ρότας. Και ίσως
πατρίδα να προσφωνήσουμε όχι τα μεταφορικά μέσα και τα σκαριά τους, ακόμη κι αν βρούμε ή φτιάξουμε τέτοια όπου σαν γόνιμα χώματα θα ανθίσει και θα μεγαλουργήσει η ύπαρξή μας και η αρμονική συνύπαρξή μας. Αλλά  ολάκερο τον ωκεανό, τις θάλασσές του, τις στεριές του, τα αστέρια που κοσμούν τους ουρανούς πάνω απ' τα κεφάλια μας. 
 Κι αν θεωρηθούμε πειρατές για τα λιμάνια και τους στόλους που λυμαίνονται τις θάλασσες του
χρόνου, αν θεωρηθούμε απαράδεκτα θρασείς και μιαροί από τους βασιλιάδες, τους στρατηγούς, τους ναυάρχους, τα στρατιωτάκια τους, τους επισκόπους και ιμάμηδες και τα ποίμνιά τους, τότε ας καταλάβουν καλά ότι η μόνη μας σημαία είναι το σθένος του χαρακτήρα και η υπόκλιση του υποταγμένου μας εαυτού στον μόνο αφέντη που του αρμόζει: την αντίληψη του καθενός ως άπαρτο οχυρό!

Φύγαμε νέε χρόνε, αντέχεις; Άστους να τρέχουν ξοπίσω μας και να ψάχνουν να μας βρούνε...

Κι όπως έχει επισημανθεί και παλιότερα: "Άσε με να σου εξηγήσω δυο πράγματα. Ο χρόνος είναι λιγοστός. Αυτό είναι το πρώτο. Για τον πονηρό ο χρόνος είναι πονηρός. Για τον ήρωα ηρωικός. Για την πόρνη άλλος ένας πελάτης -"άλλο ένα κόλπο" όπως ακούγεται στα αγγλικά. Αν είσαι ευγενικός, ο χρόνος σου είναι ευγενικός. Αν είσαι βιαστικός, ο χρόνος πετάει. Ο χρόνος είναι υπηρέτης αν είσαι ο αφέντης του. Ο χρόνος είναι ο θεός σου αν είσαι το σκυλί του. Είμαστε οι δημιουργοί, τα θύματα και οι δολοφόνοι του χρόνου! Ο χρόνος είναι άχρονος. Αυτό είναι το δεύτερο πράγμα. Κι εσύ είσαι το ρολόι".


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου