Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τετάρτη, 10 Απριλίου 2019

Μόρα *



Θειάφι και ασφυξία καταλαμβάνουν ακόμα και τον ταραγμένο ύπνο μου, λεηλατώντας κι αυτόν εκτός από τον ταραγμένο ξύπνιο μου. Μαύρη σκιώδης οντότητα, αλλά απόλυτα πραγματική μέρα πια και νύχτα, που βαραίνει το στήθος μου και θέλει να με ακινητοποιεί ανήμπορο ακόμα κι όταν ξαποσταίνω. Μαύρη καταχνιά, ένα σκουληκιασμένο ον, μια εχθρική οντότητα συντιθέμενη από σωρεία αντιανθρώπινων παρασίτων.

Εταιρείες, εισπραχτικοί μηχανισμοί, τραπεζικοί όμιλοι και καρτέλ, direct managers, hedge funds, district funds, χρηματιστηριακοί κατήφοροι, διακανονισμοί και ρυθμίσεις, ζωή που υποβιβάζεται σε επιβίωση που υποβιβάζεται σε καταναλωτική παράκρουση, γραφειοκρατικοί θεσμοί και γραφειοκράτες χαρτογιακάδες, γραφεία εύρεσης εργασίας και δουλεμπορικές αγορές, πολιτικοί παλιάτσοι και μπούληδες και λακέδες, ιδεολογικοί καθοδηγητές ως νυν και μέλλοντες δυνάστες εχθρικοί προς τις χαρές της ζωής, πανταχού παρόν συνδικάτο του οργανωμένου εγκλήματος, πανταχού παρόντες ποιμένες και πλεόνασμα αγέλων, πανταχού παρόντας καθημερινός μαζοχισμός και ακαταλόγιστα ανακλαστικά υποταγής, βαρώνοι και αρχόντοι και χαμηλοβλεπούσες καμαριέρες, τηλεοπτικοί μπαμπούλες, κρατική τρομοκρατία, στρατιωτική τρομοκρατία, φονταμενταλιστική τρομοκρατία, τεχνολογική τρομοκρατία, κολάσεις και παράδεισοι θρησκευτικών κατέργων για ημιθανή ποίμνια, ρουφιανισμός και καθημερινός έρποντας φασισμός ακόμη κι από τους "υπεράνω υποψίας", θανατολαγνεία πατριδεμπορική, ιδεολογική και πάσης άλλης φύσης και οφθαλμολαγνεία αντί για ενεργό συμμετοχή και δημιουργία, πνευματικές, κοινωνικές, πολιτικές και διαπροσωπικές κι ερωτικές απογοητεύσεις που εδράζονται σε ξεφτιλισμένες αυταπάτες και ψυχικά χαλάσματα, τοξικά πάθη στα οποία καταφεύγεις ως έσχατο καταφύγιο άντλησης ικανοποίησης...

Τρέφονται από εμένα, από εσένα, απ' όλους τους ξενιστές τους. Φιλοδοξούν να απομυζούν ως γνήσια βρυκολακιασμένα βδελύγματα τη ζώσα πνοή μας, την ζωογόνο ενέργεια, την αίσθηση νοήματος και ελευθερίας που μου δίνουν ακόμα δύναμη να μην μεταλλαχτώ. Σε κρεάτινο ρομπότ, σε άβουλη κι ανάξια αναφοράς μαριονέτα, σε αναλώσιμο στατιστικό στοιχείο μεταξύ μυριάδων ομοίων, σε υπάκουο σίχαμα, σε ζωντανό-νεκρό που νομίζει ότι ζει φυσιολογικά και συνεχίζει να παραπαίει νομίζοντας ότι πορεύεται. Προς τα πού; Και γιατί;

Κι αν νιώθω ότι χάνομαι, ότι πνίγομαι, ότι τελείωσαν όλα και είμαι μία ασθμαίνουσα ανάσα πριν αμετάκλητα θαφτώ ζωντανός...πού βρίσκω ακόμη το σθένος να τιναχτώ προς τα πάνω, ως ό,τι πιο σημαίνον στη ζωή μου; Να κοιτάξω ίσια μέσα στο σκοτεινό και απαίσιο βλέμμα της Μόρας και να ουρλιάξω, ενστικτωδώς πλέον:
 Όχι μωρή καριόλα! Όχι παράσιτο βρωμερό! Είμαι πιο δυνατός από σένα , δεν με σκιάζεις πια (Φόβος...φόβος...φόβος...), δεν έχεις καμία εγγύτητα με την ύπαρξή μου/μας, θα ζήσω, μ'ακούς; θα εγερθώ, θα αναπνεύσω τα δικά μου κυβικά καθαρού αέρα και θα ζήσω, θα ζήσω όπως γουστάρω εγώ παλιολέρα, παλιολέρες...Με τους δικούς μου όρους. Κι ακόμα κι αν δεν τα καταφέρω, δεν θα' μαι εύκολος στόχος ούτε εύγευστος μεζές, εγώ θα' χω νικήσει!

Μέσα από το προσωπικό μου κουκκούλι... αλλά όχι εσωστρεφής...

ανιχνευτής

* Mόρα = Η μόραβραχνάς) είναι κακόβουλη μορφή που κυκλοφορεί τη νύχτα και ταλαιπωρεί όσους κοιμούνται, καθώς τους επισκέπτεται στα όνειρά τους. Ως ον, ανήκει στον κύκλο των «διαβολικών δυνάμεων» που ενοχλούν τους ζωντανούς ή στρέφονται εναντίον τους.
από Βικιπαίδεια

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου