Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Σάββατο, 27 Απριλίου 2019

Μια φωτογραφία με συνοδεία κάποιων σκέψεων


"13 Ιουνίου, 1936 Εργάτες στο ναυπηγείο Blohm & Voss στο Αμβούργο χαιρετούν ναζιστικά, μετά την ολοκλήρωση των έργων για το πολεμικό πλοίο Horst Wessel. Ο Φύρερ τους εξέπληξε με την ξαφνική εμφάνισή του και οι εργάτες έσπευσαν να τον τιμήσουν. Όλοι; Όχι. Ένας άντρας στάθηκε ακίνητος με σταυρωμένα τα χέρια, χωρίς να συμμετέχει στους εορτασμούς. Το όνομά του ήταν Ογκούστ Λαντμέσερ και ήταν παντρεμένος με Εβραία...."

Όλο το άρθρο σχετικά με τον άντρα της φωτογραφίας και την τύχη του βρίσκεται εδώ.

 Ζούμε σε κοινωνίες του κατακλυσμιαίου και α-νόητου θεάματος που δημιουργεί φανατικούς και ακόλουθους και παραλύει την επαφή με τον εαυτό και την ευθικρισία του. Πολτοποιούμαστε μέσα σε τσιμεντουπόλεις και κοινότητες αποκομμένες από το βασικότερο λόγο ύπαρξής τους: όχι μόνο την
απόκτηση ασφάλειας και την εξασφάλιση πολυπόθητης ευημερίας, αλλά και την ακατάπαυστα δημιουργική και απελευθερωτική από λιμνάζοντα ύδατα επέκταση του ανθρώπινου πνεύματος. Εκτελούμε σαν ανθρωπόμορφα ρομποτοειδή παραγγέλματα, υιοθετούμε ιδεολογίες με δολοφονική απέχθεια και περίσσευμα μίσους ενάντια σε όσους διαφωνούν, ασπαζόμαστε δόγματα με καταστροφικό πείσμα και απολυτότητα αθεράπευτα ηλιθίων. Νιώθουμε ανακουφισμένοι μέσα σε καταστάσεις μαζικής ομοιογένειας ή ομοιομορφίας. Βομβαρδιζόμαστε σε κάθε μας στιγμή που
συνθέτει αυτό που αναγνωρίζουμε ως επίγειο βίο μας με εκπομπές συχνοτήτων εξωφρενικού ελέγχου της ατομικής και συλλογικής -την ίδια στιγμή- σκέψης και των συναισθημάτων. Με τη χρήση της πιο εξελιγμένης τεχνολογίας και πανταχού παρούσας,  συγκαλυμμένης προσεγμένα ή απλώς απροκάλυπτης, προπαγάνδας.

Οπότε μια από τις πιο γενναίες και αντιστασιακές πράξεις που μπορεί να κάνει κάποιος είναι σαν αυτή της παραπάνω ρετρό φωτογραφίας. Σαν αρχή. Γιατί μια τέτοια στάση, αν σε εκφράζει πραγματικά και αληθινά, έχει συνέχεια -ή θα ήταν δείγμα εσωτερικής ελευθερίας και συνέπειας επιλογών να έχει-, γίνεται στάση ζωής, σκέψης, δράσης και κεντρίζει εκείνες τις συνειδήσεις που δεν έχουν παραδοθεί στους ρυπαρούς και μίζερους ανέμους των καιρών. Αυτών όπου ο φασισμός δεν είναι πάντα απροκάλυπτος, ωμός, παράφρονας και κτηνώδης. Αλλά κρύβεται πίσω κι από ποικίλα και υπεράνω υποψίας προσωπεία και ονοματικούς προσδιορισμούς, υπηρετώντας -είτε το γνωρίζει είτε όχι- αόρατα κέντρα άσκησης παγκόσμιας εξουσίας και διαμόρφωσης βολικών για τα καθόλου αθώα σχέδιά τους μαζικών αντιλήψεων. Κι ενδύεται συχνά χιτώνες προοδευτισμού και αντίδρασης στο "σύστημα" ή στο "ξεπερασμένο", χλευάζοντας, κατηγορώντας, στιγματίζοντας και καταστρέφοντας δίκαιους και άδικους, διαφωνούντες και διαφοροποιημένους, με συχνά πρώτο συνθετικό στην ετικέτα που υιοθετεί την πιασάρικη λέξη "αντί"..

Ο Ένοικος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου