Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2019

FLAT LINERS ΚΑΙ FINAL FRONTIER FLEET


FLAT LINERS ΚΑΙ FINAL FRONTIER FLEET

Σύμφωνα με τους ψυχεδελικούς flat-liners Stanislav και Christina Grof, που περιέγραφαν εμπειρίες θανάτου πειραματιζόμενοι με LSD (κάτω από αυστηρή ιατρική παρακολούθηση), η εμπειρία αποκορυφώνονταν σε ένα αίσθημα υπερβατικής ειρήνης, με οράματα υπερφυσικής ομορφιάς και τον ήχο μιας ουράνιας μουσικής. Εκστατικά συναισθήματα απουσίας χρόνου, απουσίας βαρύτητας, ηρεμίας και γαληνής. Σύμφωνα με τους Grof, πολλοί σχιζοφρενείς αναφέρουν παρόμοιες εμπειρίες θανάτου. Αυτοί οι ασθενείς, που υφίστανται ισχυρά ψυχωσικά επεισόδια, αναφέρουν δραματικές εμπειρίες θανάτου και επαναγέννησης, που συχνά περιλαμβάνουν την καταστροφή και την αναδημιουργία ολόκληρων κόσμων.

Ο Timothy Leary έγραψε το τελευταίο του καταπληκτικό βιβλίο Σχεδιασμός Θανάτου γνωρίζοντας πως έχει καρκίνο και πως θα πεθάνει. Εξερευνώντας νέους τρόπους για το πως μπορεί να πεθάνει κανείς και να σκέφτεται το θάνατο όσο ζει ακόμη, διδάσκει πως να πάρουμε το θάνατο στα χέρια μας και να τον κάνουμε, το λιγότερο, την αποκορύφωση της ζωής μας. Επίσης γράφει ότι, όταν το σώμα
έρχεται αντιμέτωπο με μια απειλή για τη ζωή ανάβουν σήματα συναγερμού σε ολόκληρο το νευρικό δίκτυο. Όταν αυτά τα μηνύματα δείχνουν ότι ο θάνατος επίκειται «το νευρικό σύστημα διακόπτει τις χωρικές εγγραφές και εγκαταλείπει τα απομακρυσμένα αισθητηριακά και σωματικά κέντρα πρόσληψης. Η νευρική αυτοκτονία αρχίζει».

Σύμφωνα με τον ψυχεδελικό «γκουρού» Leary, που πολύ σύντομα μετά από τη δημοσίευση του βιβλίου του πέθανε, η νευρολογική έκσταση του θνήσκειν δεν διαρκεί περισσότερο από δεκαπέντε λεπτά με ωρολογιακό χρόνο, αλλά υποκειμενικά μπορεί να βιωθεί σαν εκατομμύρια χρόνια: «Φαίνεται πολύ πιθανό ότι το τελικό σας ταξίδι θα διαρκέσει μια υποκειμενική αιωνιότητα, και το πως οδηγείται αυτό το τελικό σας ταξίδι θα καθορίσει αν θα έχετε μια εκστατική ή μια κολασμένη εμπειρία. Φαίνεται επίσης πολύ πιθανό ότι το τελικό ταξίδι είναι εξαιρετικά όμοιο με τις εμπειρίες των ψυχεδελικών φαρμάκων…»

Δεν γνωρίζουμε κατά πόσο ένας πραγματικός θάνατος, δηλαδή ένα ταξίδι της συνείδησης πέρα από το «Final Frontier» και χωρίς την επιστροφή στο σώμα, μοιάζει αληθινά με τις εξωσωματικές εμπειρίες διάφορων θανατοναυτών, αλλά θα έλεγα ότι αξίζει να το ερευνήσουμε και να προετοιμαστούμε χωρίς φόβο και προκατάληψη για την ώρα του. Θα συμφωνήσω απόλυτα με την Alice Bailey, που εύχεται να υπάρχει στο μέλλον μια πιο λογική προσέγγιση στο θάνατο, όπου όταν εξαντληθεί ο πόνος και επικρατήσει η εξάντληση, να επιτραπεί στον ετοιμοθάνατο να προετοιμαστεί για το μεγάλο πέρασμα, έστω κι αν φαίνεται ότι δεν έχει πια τις αισθήσεις του: «Είναι άραγε αδύνατον να υπάρξει μια μέρα, όπου η πράξη του θανάτου θα είναι ένα θριαμβευτικό τέλος της ζωής; Είναι αδύνατο να οραματιστεί κανείς μια εποχή που οι ώρες στο κρεβάτι του θανάτου δεν θα είναι παρά μια υπέροχη εισαγωγή σε μία ενσυνείδητη έξοδο; Όταν το γεγονός ότι ήρθε η ώρα ο άνθρωπος να πετάξει το υλικό περίβλημα θα είναι για αυτόν και για τους γύρω μία χαρούμενη ολοκλήρωση, όπου δεν υπάρχουν φόβος, άρνηση και δάκρυα;»


απόσπασμα από το άρθρο της  Μιλιτσα Κοσανοβιτς "Θανατοναύτες"

Διαβάστε επίσης: " Oι νεκροί έχουν πόλεις! "

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου