Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

The roof is on fire!


Βρισκόμαστε στο "σωτήριο έτος" 1697. Ένα ολλανδικό δουλεμπορικό πλοίο πλέει στον Ατλαντικό ωκεανό, φορτωμένο με το άκρως κερδοφόρο για τους ιδιοκτήτες του εμπόρευμα. Οι οποίοι έχουν φύγει από τα "πρωτόγονα" αφρικανικά εδάφη, κι έχοντας με την ισχύ του ανώτερου οπλισμού αρπάξει από τα χωριά τους όσους περισσότερους υγιείς "άγριους" μπορούσαν να στοιβάξουν στο αμπάρι τους. Το μεγάλο καράβι κατευθύνεται προς τις "εκπολιτισμένες" πλέον και διψασμένες αγορές του "Νέου Κόσμου" για τέτοιου είδους αναλώσιμα αλλά υπερχρήσιμα ανθρώπινα εμπορεύματα, όσον αφορά την οικονομική ανάπτυξη των ευρωπαϊκής καταγωγής αφεντών αποίκων...



 Κάτω στο αμπάρι κανένας από τους αλυσοδεμένους σκλάβους δεν έχει το κουράγιο να αρθρώσει έστω και μια λέξη, αποδεχόμενοι παθητικά τη "μοίρα" τους. Εκτός από έναν που απευθύνεται για βοήθεια προς τον Ανάνσι, το αφρικανικό πνεύμα που γνωρίζει όλες τις γνωστές ή άγνωστες ιστορίες που έχουν συμβεί ή πρόκειται να συμβούν. Μέσα στο παράπονό του είναι και η αγωνία γα την τύχη της επίσης απαχθείσας από τους λευκούς δουλέμπορους μητέρας του. Και τότε...ξαφνικά εμφανίζεται με ανθρώπινη μορφή και φαντεζί ένδυμα (αν και συνήθως εμφανίζεται με τη μορφή της αράχνης) μπροστά σε όλους η αφρικανική αυτή θεότητα, έχοντας εισακούσει το κάλεσμα του πιστού της και αρθρώνει, με ιδιαίτερα πειστικό τρόπο, έναν διαχρονικής σημασίας λόγο. Που σαν από το πουθενά πυροκροτητής θα τινάξει τα σχέδια της "μοίρας" στον αέρα, τουλάχιστον εκείνο το παράξενο βράδυ:

" Έχει πεθάνει εδώ και πολύ καιρό (αναφερόμενος στη μάνα του σκλάβου). Δεν καθόταν στον Γιοχάνες εκεί πάνω και την πέταξε από το πλοίο. Ήξερες ότι η μαμά σου δεν ήξερε κολύμπι; Θέλεις βοήθεια; Καλώς. Επίτρεψέ μου να σου πω μια ιστορία. Μια φορά κι έναν καιρό γαμήθηκε ένας άνθρωπος. Πώς σας φαίνεται αυτό για ιστορία; Διότι αυτή είναι η ιστορία των μαύρων ανθρώπων στην Αμερική! Σκατά! δεν γνωρίζετε ακόμη ότι είστε μαύροι. Πιστεύετε ότι είστε απλά άνθρωποι. Επιτρέψτε μου να είμαι ο πρώτος που θα σας πω ότι είστε όλοι μαύροι. Τη στιγμή που αυτοί οι καριόληδες οι Ολλανδοί πάτησαν πόδι εδώ, αποφάσισαν ότι εκείνοι θα είναι οι λευκοί κι εσείς οι μαύροι. Κι αυτός δεν είναι ο πιο προσβλητικός χαρακτηρισμός. Αφήστε με να σας δώσω μια εικόνα για το τι σας περιμένει μόλις φτάσετε στην ακτή. Θα φτάσετε στην Αμερική, γη της ευκαιρίας, αφθονίας...και μαντέψτε! Όλοι σας θα γίνετε σκλάβοι. Θα σας χωρίσουν, θα σας πουλήσουν και θα δουλεύετε του θανατά. Οι τυχεροί ανάμεσά σας θα έχουν ρεπό την Κυριακή για να κοιμηθούν, να γαμήσουν και για να δημιουργήσουν κι άλλους σκλάβους, για ποιο λόγο; Για βαμβάκι; Για γαμημένα μωβ πουκάμισα; Το μόνο καλό νέο είναι ότι ο καπνός που θα καλλιεργούν τα εγγόνια σας δωρεάν θα προκαλέσει καρκίνο σε πολλούς καριόληδες λευκούς. Κι ακόμα δεν άρχισα. Εκατό χρόνια μετά θα την έχετε γαμήσει. Εκατό χρόνια μετά από αυτό; Γαμημένοι και πάλι. Εκατό χρόνια μετά την απελευθέρωσή σας θα γαμιέστε ακόμα στη δουλειά και θα σας πυροβολούν αστυνομικοί. Καταλαβαίνετε τι σας λέω; Αυτός εδώ το έπιασε (βλέποντας την αντίδραση εκείνου ο οποίος τον "κάλεσε"). Μου αρέσει. Αρχίζει και θυμώνει. Ο θυμός είναι καλός, γιατί σε κάνει να καταφέρνεις πράγματα".

 Στη συνέχεια ο Ανάνσι υποδεικνύει το δρόμο της μόνης υγιούς κι αξιοπρεπούς αντί-δρασης και τελικά απελευθέρωσης στους καταδικασμένους σκλάβους:
(το παραπάνω βίντεο είναι συρραφή της συνέχειας της ιστορίας και κάποια σημεία του διαλόγου απουσιάζουν, με αποτέλεσμα να τα'χουμε συμπληρώσει εμείς, μιας και έχουμε δει ολόκληρη την αμερικανική τηλεοπτική σειρά απ'όπου είναι παρμένα τα αποσπάσματα αυτά)

"Έχυσες δάκρυα για τον Ανάνσι και να'μαι εδώ λέγοντάς σου ότι θα αντιμετωπίσεις 300 χρόνια υποδούλωσης, ρατσιστικών μαλακιών και ασθενειών. Σου λέω ότι δεν υπάρχει κανένας γαμημένος λόγος που δεν θα έπρεπε να  ανεβείς εκεί πάνω τώρα και να κόψεις το λαιμό μέχρι και του τελευταίου καριόλη Ολλανδού και να λαμπαδιάσεις αυτό το πλοίο!"
 "Όμως αν καεί το πλοίο θα καουμε κι εμείς!" απαντάει έας άλλος αλυσοδεμένος σκλάβος. Ο Ανάνσι αφού χαμογελάσει ειρωνικά, έχει έτοιμη την απάντηση στην "εύλογη επισήμανση":
" Είστε ήδη νεκροί μαλάκα. Τουλάχιστον πέθανε τη στιγμή που θα θυσιάζεσαι για κάτι που έχει αξία.
ΚΑΨΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΡΙΟΛΗΔΕΣ! Κάψτε τους όλους!"

 Και αφού ο Ανάνσι (ή η δύναμη της ψυχής του αλυσοδεμένου που δεν αποδέχεται με τίποτα αυτή τη μοίρα) σπάει τις αλυσίδες του σκλάβου, ο οποίος με ένα βαρύ σφυρί που βρίσκει στο αμπάρι βοηθάει και τους άλλους ομοιοπαθείς του να σπάσουν τα δεσμά τους και όλοι μαζί ορμάνε προς τα πάνω, παίρνοντας ό,τι μπορει να τους φανεί χρήσιμο σαν όπλο. Και η νύχτα σύντομα θα κοκκινίσει από τις φλόγες της οργισμένης εξέγερσης που κατακαίνε το καράβι του θανάτου, στέλνοντάς το αύτανδρο στα σκοτεινά βάθη του ωκεανού...

Με μια πρώτη, βιαστική ανάγνωση αυτής της ιστορίας, θα έλεγε κανείς ότι όλοι, δίκαιοι και άδικοι, ήταν χαμένοι, μια και κανείς τους δεν γλίτωσε από το θάνατο. Ωστόσο, λιγάκι πιο στοχαστικά να αφουγκραστείς τη σημασία κάθε παραμέτρου της υπόθεσης, θα καταλάβεις ότι οι νικητές τελικά ήταν αυτοί που δεν είχαν τίποτε να χάσουν το οποίο δεν τους είχαν ήδη με τη βία στερήσει. Και με την ψυχωμένη, σθεναρή και συντονισμένη αντίδραση τους πέτυχαν να τιμωρήσουν όπως τους άξιζε τους στυγνούς εκμεταλλευτές τους και να επιλέξουν έναν θάνατο όπως τουλάχιστον τον ήθελαν αυτοί. Ως ελεύθεροι άνθρωποι!

Η μετάφραση των διαλόγων από τα βίντεο, καθώς και κάποια αποσπάσματα που δεν περιλαμβάνονταν σε αυτά αλλά είχαν σχέση με τη μικρή ιστορία που μας ενδιέφερε, ήταν παρμένα από τον πρώτο κύκλο της "τριπαρισμένης", πολύ ιδιαίτερης και με έντονη την ψυχεδελική αισθητική και τη χρήση της αλληγορίας, αμερικανική σειρά "Αmerican Gods"

H ανάρτηση αυτή έγινε με αφορμή τα τελευταία γεγονότα στο Σαρλότσεβιλ των ΗΠΑ, που (σε συνδυασμό με τις συνεχείς άδικες και χωρίς σοβαρό συχνά λόγο δολοφονίες και βιαιοπραγίες σε βάρος αφροαμερικάνων από λευκούς μπάτσους, τα τελευταία χρόνια) αποδεικνύουν ότι είναι λάθος να μιλάς περί "αναβίωσης του ρατσιστικού μίσους". Γιατί αυτό ποτέ δεν εγκατέλειψε τη χώρα της αν-ελεθερίας, του νεο-συντηρητισμού, του πουριτανισμού, των γενετικά τροποποιημένων δηλητηρίων, της στρατιωτικοποιημένης αστυνομίας, της στυγνής κυριαρχίας- κάτι σαν εσωτερική νεοαποικιοκρατία των πολυεθνικών εταιρειών σε πείσμα κάθε θεσμοθετημένης νομιμότητας", των "Patriot Acts" μετά την πολύ ύποπτη 9/11, των στρατιωτικών επεμβάσεων σε κάθε γωνιά του πλανήτη σε ρόλο παγκόσμιου σερίφη, της ραγδαίας φτωχοποίησης ολοένα και μεγαλύτερου μέρους του αμερικανικού λαού...

Tελειώνοντας:
Φυσικά και ήξερε πολύ καλά τι έλεγε ο "Ανάνσι" στους σκλάβους του παρελθόντος για τους "απελευθερωμένους σκλάβους" του μέλλοντος.
Ιδού και τι θα πει πάταξη του παραεμπορίου σύμφωνα με τα ανθρωποειδή της χώρας των ευκαιριών και συγκεκριμένα του βαρύτατου εγκλήματος της...πώλησης λαθραίων τσιγάρων (στο οποίο επιδίδεται για να επιβιώσει ένας φτωχός άνθρωπος, μαύρου δυστυχώς γι'αυτόν και τη ζωή του χρώματος) :


Συνδέστε:





Πρωτοδημοσιεύτηκε στο antidras στις 18/8/2017

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου