Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

"Τας λεωφόρους μη βαδίζειν"


"Τας λεωφόρους μη βαδίζειν" Πυθαγόρας

Θέλω να σου πω. Όχι να σε πείσω, ούτε να σε κατηχήσω, είμαι σαν τους περιπλανώμενους αλήτες που η ασφάλεια του "νοικοκυρέματος" τους μαραίνει και τους αδειάζει από την ανείπωτη εκείνη "ιερή τρέλα" της μέθης για ελευθερία...Αλλά το μόνο που έχω να κάνω είναι να...κλείσω με νόημα το μάτι.

 Γιατί θέλω να σου πω να μην πιστεύεις σε όσα ακούνε τα αυτιά σου. Είτε καθιερωμένα και τσιτάτα είτε με στυλιζαρισμένο, κι ενίοτε "best seller" τρόπο, παρουσιαζόμενα ως εξω-συστημικά! Πίστεψε μόνο στη γλώσσα της καρδιάς σου και στα παράξενα κι ενίοτε "σκοτεινά" καλέσματα της "σκιάς" σου. Εκείνης, δηλαδή, της (αποκαλούμενης και σκοτεινής)πλευράς του εαυτού, όπου βρίσκουν καταφύγιο τα όσα μας έμαθαν από τα μικράτα μας, πρωτίστως κι ως βαρύνοντα και στρατηγικά γρανάζια της "κοινωνίας", τα σχολειά και οι γονιοί (κι ας επικαλούνταν τις καλύτερες των προθέσεων και το πίστευαν), να τα αποκηρύττουμε και να τ' απωθούμε σε ανήλιαγα λαγούμια μέσα μας. Κι ας αποτελούσαν ό,τι πιο πρωτογενές αλλά ίσως και πιο αγνό μας ανήκε και μας κέντριζε.


Η ημιμάθεια είναι χειρότερη απ'την αμάθεια! Θα ακούσεις να σου λένε πολύ έως εκνευριστικά κι ενίοτε αδικαιολόγητα συχνά οι υπέρμαχοι της "μάθησης". Αυτοί που οι γνώσεις τους είναι κλεισμένες σε αντιληπτικές σήραγγες, σε αναγνωρίσιμου κύρους και μαρκαρισμένα με τα οικόσημα των "φυλάκων της γνώσης" κουτιά, αποστειρωμένα από όλη την ορμή, τα μυστήρια, τα φαινόμενα πίσω από περιτυλίγματα και τη σοφία χιλιάδων χρόνων ζωής.

Ο αλτρουισμός κι η ανεκτικότητα (και η σεχταροποίησή τους, τελικά) είναι ύψιστες αξίες! Θα ακούσεις να σου λένε αυτοί που κάποιοι άλλοι "αρχιγραμματείς" τους δίδαξαν ότι οφείλεις να δικαιολογείς τα αδικαιολόγητα και να τους βάζεις πλάτη με ψυχαναγκαστικού χαρακτήρα "καθήκον".
Να ανέχεσαι τα προβατοποιημένα ασκέρια και υπάκουα σε εργαλεία ελέγχου των αγελαίων μαζών (αυτά που έχουν να κάνουν με την άκριτη και τυφλή πίστη σε πάσης φύσης δόγματα και την εξάρτηση από εύηχα συνθήματα), έως και να υποκρίνεσαι πως δεν αναγνωρίζεις τα σημάδια των αποβρασμάτων  και συνειδητών παρασίτων, που δεν έχουν καμιά ανοχή και σεβασμό στην ανεκτικότητα και την αξιοπρέπεια μιας ανεξάρτητης υπόστασης. Και να πιστεύεις όλα όσα δεν συμβαδίζουν με αυτά που βλέπουν τα μάτια σου και αφουγκράζονται τα ένστικτά σου. Αλλά τα ίδια αυτά τα "κατηχητικά" δεν θ'αργήσουν, με τον πρώτο αυθόρμητο και στοχαστικό αντίλογο, να ξεπέσουν στη μη-ανεκτικότητα της ένστασης, στην αδιαλαξία έως και τη ρητορική μίσους.

Η σιωπή είναι χρυσός! Θα ακούσεις να σου λένε συχνά αυτοί που δεν έχουν να πούνε τίποτε το ουσιώδες, το μεστό, το ειλικρινές και γι'αυτό γενναιόψυχο, εκστατικό και συνάμα γειωμένο στις ανάγκες του παρόντος ώστε να στηθεί το μονοπάτι στις υπερβάσεις του μέλλοντος. Αυτοί που σε θέλουν φιμωμένο, κενό περιεχομένου, κενό ιδεών και αδυνατούντα απόκτησης δικού του τρόπου έκφρασης. Αλλά το να σωπαίνεις σημαίνει να κατανοείς πότε οι λέξεις και τα σχήματά τους, τα λόγια μικρά ή μεγάλα-λίγα ή πολλά, δεν είναι παρά μεταμφιεσμένη τιποτολογία.

 Η προστασία της ζωής και η ασφάλεια είναι δείγματα πολιτισμού! Θα βαρεθείς να ακούς από δαύτους τους μηχανορράφους, μνησίκακους, βάρβαρους εκφυλιστές, ξεζουμιστές και περιφρονητές της ζωής και κατασκευαστές κοινωνικών κολαστηρίων και μικρών και μεγάλων φονικών εχθρών της ζωής. Αλλά "προστασία" είναι η τέχνη και η μέριμνα να απελευθερώνεις τους άλλους από κάθε ανάγκη και εμμονή για προστασία. Ιδού ο προθάλαμος της ελευθερίας!

Η τεχνολογία κάνει τη ζωή καλύτερη! Πώς μωρέ τεχνο-επιστήμονες της απώλειας; Της απώλειας της επίγνωσης κι ενδοσκόπησης, στο βωμό των αυτοματοποιημένων ανακλαστικών. Της απώλειας της ψυχοσωματικής υγείας, παραδομένης στις εκπομπές επικίνδυνων ηλεκτρομαγνητικών πεδίων, ενεργοβόρων και χημικών μοντέλων ζωής, τοξικών καθημερινών έρπουσων ασθενειών εντός και εκτός σπιτιού, γενετικά τροποποιημένης βρώσης και αέρα που ξερνάει βαρέα μέταλλα και θανατίλα...Kι όπως έλεγε και ο στωικός φιλόσοφος Επίκτητος: "σημασία δεν έχει τόσο τί κάνεις αλλά πώς το κάνεις..."

 Τα λεφτά κάνουν τη ζωή καλύτερη ή τουλάχιστον πιο άνετη! Ώστε έτσι; Κι έχουν γίνει και δεν σταματούνε να γίνονται η αιτία για τη μεγαλύτερη φρίκη, καταστροφή και οδύνη που έχει γνωρίσει και συνεχίζει να βιώνει η ανθρωπότητα, τόσο σε συλλογικό-μακροκοσμικό επίπεδο όσο και στο μικρόκοσμο της καθημερινής παράκρουσης του ανθρώπου που ξεπέφτει σε υπάνθρωπο. Και φυσικά, εξαρτάται πώς αντιλαμβάνεται κι αξιολογεί κανείς τις "ανέσεις" και τον όρο "καλή ζωή". Και το χρήμα, ο πλούτος, έχει μια κακιά συνήθεια, απογοητεύοντας όλους αυτούς που φαντασιώνονται τζακ- ποτ ως σανίδες σωτηρίας στα πελάγη της μιζέριας ή που υποκλίνονται σε όσους μεταχειρίζονται "όλα τα θεμιτά και αθέμιτα μέσα" στο κυνήγι της απόκτησης και αέναης συσσώρευσης: συγκεντρώνεται (ειδικά στις εποχές που μας φοράνε σαν σέλα πάνω στη ράχη και μας κουνάνε μπροστά στη μούρη άλλοτε σαν καρότο και κυρίως ως μαστίγιο) στα χέρια όλο και λιγότερων, ενώ φτωχοποιούνται όλο και περισσότεροι. Αποδεχόμενοι τη "μοίρα" τους ως φυσική ροή των πραγμάτων...

Δεν υπάρχουν δρόμοι βατοί και στρωμένοι με χαλιά από την καλή πρόθεση "οδοκατασκευαστών".
Υπάρχουν μόνο οι δρόμοι, κι όχι εύκολοι και στρωτοί, που ανακαλύπτει, χαρτογραφεί, εξερευνά και διασχίζει κάποιος είτε μόνος είτε μαζί με τους συνοδοιπόρους που μοιράζονται την ίδια λαχτάρα για τέτοιες πορείες. Με συχνά επώδυνο τίμημα, αλλά η ίδια η ζωή είναι σφιχταγκαλιασμένη με τον πόνο, μαθαίνοντας από αυτόν και συνεχίζοντας χάρη σε αυτόν.
 Παίρνοντας αυτούς τους δύσβατους δρόμους, είναι σα να δίνεται παράταση ελπίδας στο ανθρώπινο ον να συνεχίσει να αισιοδοξεί για εκείνο το εξελικτικό άλμα που τόσο έχει καθυστερήσει και μπλοκάρει στην στατικότητα και μανιώδη αντίσταση των χαλεπών καιρών. Με ένα χαοτικό τρόπο που επιφέρει την αποκατάσταση της  αρμονίας μέσα στην ανισσορροπία και ταράζοντας τα λιμνάζοντα ύδατα με την ορμή νεαρού ποταμού.


ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου