Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπινων όντων αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες"(ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;). Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία!

Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

Τι είναι το "Κοσμικό Δίκτυο"

To κείμενο που ακολουθεί το είχαμε αλιεύσει απ΄το locus-7 και αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο του Γιώργου Μπαλάνου "Οι Δρόμοι της Γνώσης". Eνός συγγραφέα που το γράψιμό του συνιστά ένα συναρπαστικό διαρκές διανοητικό παιχνίδι με το συχνά εμβρόντητο αναγνώστη, ένα διαρκές κέντρισμα για αντιληπτική υπέρβαση. Κι ενός εκ των εν ζωή κορυφαίων, πιθανόν και  παγκοσμίως, μελετητών και ερευνητών του...πώς να το θέσουμε; του "άλλου", του "παράξενου", του "απαγορευμένου".. Αν και οι ορισμοί όπως προκύπτουν από τη χρήση λεκτικών όρων είναι περιοριστικοί ή και ελάσσονος σημασίας. Μέσα σε σύμπαντα μέσα σε σύμπαντα, όπως άλλωστε ισχύει για τους μικρόκοσμους και μακρόκοσμους, εκεί όπου οι δομικοί λίθοι είναι τελικά η "πληροφορία",  μέσα σε πεδία περιδινούμενων δινών και εύπλαστων, άπειρων πραγματικοτήτων. Οι οποίες όταν όχι και τόσο σπάνια "αγγίζονται" ή συγκλίνουν, δημιουργούν "ρήγματα", "εισόδους" και "εξόδους" -νάτοι πάλι οι ορισμοί!- και σίγουρα πολύ ενδιαφέροντα φαινόμενα, συχνότατα σοκαριστικά έως και τρομαχτικά για τον ανύποπτο τυχερό ή άτυχο..ή όπως το πάρει τελικά κανείς.

Ο Ένοικος...




ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΚΟΣΜΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ

Εντυπωσιακό ως φράση, αλλά... τι στο δαίμονα είναι το Κοσμικό Δίκτυο; Και πώς το αναζητάμε; Ακόμη και ένα λαγωνικό χρειάζεται να ξέρει τη μυρωδιά του συγκεκριμένου πράγματος πριν αρχίσει να ψάχνει γι’ αυτό.

Και ένα ανθρώπινο λαγωνικό –όντας μάλλον οπτικό παρά οσμητικό ζώο– χρειάζεται να ξέρει τι “σουλούπι” έχει αυτό που ψάχνει πριν αρχίσει να το αναζητά. Διαφορετικά, μπορεί να το δει και να μην το γνωρίσει – ή και να το έχει ήδη βρει δίχως να το ξέρει.

Είναι γεγονός ότι στα πρώτα βήματα κάθε έρευνας, η “εικόνα”, η γνώση της εξωτερικής όψης του ζητούμενου είναι πιο χρήσιμη από την εσωτερική υπόσταση, έστω κι αν η δεύτερη είναι πιο αληθινή. Ο πρωτάρης αναζητητής χρειάζεται μάλλον μια ρεαλιστική φωτογραφία παρά ένα αφηρημένο πορτρέτο. Η έρευνα της βαθύτερης και αθέατης υπόστασης των πραγμάτων δεν μπορεί καν ν’ αρχίσει εάν υπάρχει άγνοια της εξωτερικής τους όψης. Αλλά συχνά αυτή η ίδια η φύση της εξωτερικής όψης κάνει τη μορφή εντελώς αθέατη, έστω κι αν και είναι εκεί, μπροστά στα μάτια μας.

Σαν μια μαύρη γάτα στο σκοτεινό φόντο της νύχτας.

Και το Κοσμικό Δίκτυο είναι μια τέτοια μαύρη γάτα!

Z Z Z

Όπως έχω διαπιστώσει, τόσο από καθαρά θεωρητικές συζητήσεις όσο και από πρακτικά εγχειρήματα με “αμύητους” τρίτους, εκεί που συχνά σκοντάφτει ένας αρχάριος είναι στην αδυναμία του να διαμορφώσει μια στοιχειώδη λειτουργική αντίληψη περί της συγκεκριμένης “μορφής” του Κοσμικού Δικτύου όπως αυτό νοείται στην Κοσμική Βιοδυναμική.

Το πρόβλημα εδώ είναι ότι ο αρχάριος δεν καταφέρνει να σχηματίσει μια σαφή εικόνα την οποία, χρησιμοποιώντας τη μετά σαν βασικό πλαίσιο αναφοράς ή σαν σημείο εκκίνησης, να μπορεί να προχωρήσει σε κάτι πρακτικό και συγκεκριμένο. Αυτό γιατί, όπως αναλύσαμε στο προηγούμενο κεφάλαιο, του λείπουν οι σχετικές “προσλαμβάνουσες παραστάσεις” που θα του επέτρεπαν να σχηματίσει την αναγκαία εικόνα με ικανοποιητική σαφήνεια. Ως αποτέλεσμα, συχνά η όλη προσπάθεια εκφυλίζεται έτσι σε κάτι το απογοητευτικά νεφελώδες δίχως πρακτικά αποτελέσματα.

Όντας ασύλληπτα πολυδιάστατο και έξω από την καθημερινή εμπειρία, το Κοσμικό Δίκτυο ξεγλιστρά σαν χέλι από τις προσπάθειες του νου να σταθεροποιήσει τη σχετική εικόνα στην εσωτερική οθόνη της σκέψης. Έτσι η εικόνα παραμένει υπερβολικά “φλου” –σαν κακοσυντονισμένη TV– μην επιτρέποντας στη συνείδηση να τη χρησιμοποιήσει σαν οδηγό και σαν σημείο εκκίνησης στην έρευνα.

Για τον έμπειρο δεν υπάρχει τέτοιο πρόβλημα –τουλάχιστον όχι στον ίδιο βαθμό– αλλά, για εκείνον που πρωτοξεκινά, μια σχετικά σαφής αντίληψη για τη εξωτερική όψη του Κοσμικού Δικτύου είναι σχεδόν αναγκαία. Δίχως αυτή την “εικόνα” το κρίσιμο βήμα από τη θεωρία στην πράξη γίνεται μάλλον προβληματικό και αβέβαιο.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, συχνά ακόμη και η πιο απλή οδηγία ή εξήγηση που επιχειρεί να δώσει κανείς γίνεται ακατανόητη αν προηγουμένως ο άλλος δεν έχει ήδη αποτυπωμένο στο νου του ένα στοιχειώδη “χάρτη” που ν’ απεικονίζει με αδρές γραμμές αυτό το απέραντο πλέγμα που λέγεται “Κοσμικό Δίκτυο” – στην έκταση τουλάχιστον που μπορεί να το συλλάβει ή, μάλλον, να το απεικονίσει ο ανθρώπινος νους.

Λοιπόν – πώς ακριβώς είναι το Κοσμικό Δίκτυο; Ποια είναι η μορφή και το σουλούπι του;

Ας αρχίσουμε από το Τίποτα!


Όχι, εδώ δεν παίζουμε με τις λέξεις. Απλώς θέλω να δώσω έτσι, με πιο εύπεπτο και παραστατικό τρόπο, κάποιες δύσκολες έννοιες της σύγχρονης επιστήμης – έννοιες που είναι πιο εύκολο να τις συλλάβει κανείς οπτικοδιαισθητικά παρά μέσω κάποιας στρυφνής τεχνικής ορολογίας.

Πάρτε, για παράδειγμα, ένα σημείο – ένα κοινό σημείο με την έννοια που το μάθαμε στη σχολική γεωμετρία. Αυτό το σημείο είναι ένα αδιάστατο Τίποτα, σωστά; Αν όμως μετακινήσετε αυτό το σημειακό Τίποτα, τότε φτιάχνετε μια γραμμή – και επειδή η γραμμή έχει μία διάσταση, είναι πλέον ένα Κάτι! Εάν τώρα μετακινήσετε αυτή τη γραμμή θα φτιάξετε μια δισδιάστατη επιφάνεια, δηλαδή ένα πιο αληθινό Κάτι. Αν, τέλος, μετακινήσετε την επιφάνεια θα προκύψει ένα τρισδιάστατο στερεό, δηλαδή ένα ακόμη πιο αληθινό Κάτι.

Αλλά τι γίνεται πέρα από τις αφηρημένες έννοιες της θεωρητικής γεωμετρίας; Ισχύει το ίδιο και στον πραγματικό φυσικό κόσμο μας;

Ασφαλώς!

Το καθετί είναι μια κύμανση του κενού χώρου, συμφωνεί και η φυσική, δηλαδή η κύμανση του ανύπαρκτου γεννά την ύπαρξη! Αλλά αυτή ήταν ήδη μια παλιά αντίληψη της μεταφυσικής...

Για σκεφτείτε τι σημαίνουν όλα αυτά...

Σημαίνουν ότι εσείς, εγώ, το σύμπαν ολόκληρο, είμαστε τέτοια “στερεά” – υπαρκτές δομές που γεννήθηκαν από την κίνηση ενός Τίποτα! Με άλλα λόγια, και η γεωμετρία και η φυσική και η μεταφυσική μάς λένε ότι η κίνηση του ανύπαρκτου γεννά το υπαρκτό!

Και το Κοσμικό Δίκτυο είναι ακριβώς η πρώτη συγκεκριμένη “υπόσταση” ή “απορροή” που γεννιέται από την κύμανση του Τίποτα: η θεμελιώδης μορφή της συμπαντικής ύπαρξης όπως αυτή διαφοροποιείται από το Χάος, την πλέον κατανοητή μορφή του Τίποτα. Αν θέλαμε να το περιγράψουμε πιο ποιητικά θα λέγαμε ότι το Κοσμικό Δίκτυο είναι μια γέφυρα ανάμεσα στο Χάος και την Τάξη.

Έτσι έχουμε εδώ ένα απέραντο πεδίο δυνάμεων, η μόνη διαφορά του οποίου από το Τίποτα ή το Χάος βρίσκεται στο γεγονός ότι το Κοσμικό Δίκτυο διαθέτει αφενός μεν κίνηση και αφετέρου γεωμετρία που, βεβαίως, προκύπτει από την κίνηση. Αλλά ακόμη κι έτσι το Κοσμικό Δίκτυο παραμένει νεφελώδες, γι’ αυτό ας προσπαθήσουμε να το κάνουμε πιο σαφές.

Ένα απλό αλλά χρήσιμο μοντέλο προκειμένου ν’ αποκτήσει κανείς μια κατά προσέγγιση οπτική αντίληψη της δομής του Κοσμικού Δικτύου είναι το λεγόμενο “Σφουγγάρι του Μένγκερ”, ένα υποθετικό κατασκεύασμα της φυσικής σε μια απεγνωσμένη της προσπάθεια να περιγράψει το απερίγραπτο.

Αλλά κατά βάση το Σφουγγάρι του Μένγκερ είναι κάτι απλό. Για να καταλάβετε τη βασική ιδέα, το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη φαντασία...

Πάρτε ένα συμμετρικό στερεό σώμα, ας πούμε έναν κύβο, και κόψτε το σε τρεις κάθετες και τρεις οριζόντιες φέτες έτσι ώστε να προκύψουν είκοσι επτά μικρότερα κυβάκια. Εντάξει;

Ωραία... Πετάξτε τώρα το κεντρικό κυβάκι δίχως να μετακινήσετε το σύνολο και επαναλάβετε την ίδια διαδικασία με τα υπόλοιπα. Δηλαδή, κόβετε πάλι το κάθε κυβάκι σε είκοσι επτά μικρότερα κομμάτια, πετάτε το κεντρικό αφήνοντας το σύνολο στη θέση του και επαναλαμβάνετε την ίδια διαδικασία με τα υπόλοιπα...

Ξανά... και ξανά... και ξανά... επ’ άπειρο.

Αυτό που προκύπτει “τελικά” είναι ένα Σφουγγάρι του Μένγκερ: ένα παράξενο γεωμετρικό και δικτυωτό πλέγμα με τις ίδιες εξωτερικές διαστάσεις του αρχικού κύβου, αλλά πλέον με άπειρη συνολική επιφάνεια και μηδενικό όγκο! Αλλά –αν σας κάνει κέφι– μπορείτε να το περιγράψετε και σαν κάτι με μηδενική επιφάνεια και άπειρο όγκο! Αν επιπρόσθετα σας διακατέχει και κάποια σαδομαζοχιστική διάθεση, μπορείτε θαυμάσια να ισχυριστείτε ότι το Σφουγγάρι του Μένγκερ είναι ένα σύνολο από σκέτες... τρύπες, ένα Κάτι φτιαγμένο από Τίποτα!

Και μη σας προβληματίζει αν δυσκολεύεστε να απεικονίσετε νοερά αυτό το παράξενο φανταστικό σφουγγάρι. Δεν έχετε παρά να κοιτάξετε ένα πραγματικό σφουγγάρι. Όσο απίθανο κι αν σας φαίνεται, ακόμη και ένα φυσικό σφουγγάρι, αν εξαιρέσουμε την ιδανική γεωμετρική συμμετρία του θεωρητικού μοντέλου, διαθέτει από κάθε ουσιαστική άποψη την ίδια δομή!

Έτσι, ναι... δεν υπάρχει πιο σπουδαίο πράγμα από το Τίποτα. Από εκεί πηγάζουν όλα. Εσείς, εγώ, ο κόσμος γύρω μας, το ίδιο το σύμπαν...

Αυτό το Τίποτα εκφράζει το Χάος, την ασύλληπτη κατάσταση πριν από την ύπαρξη–

Βλέπετε; Ακόμη κι έτσι οι λέξεις κρύβουν παγίδες. Πώς να μιλήσουμε για κάτι που “υπήρχε πριν από την ύπαρξη”;

Και επειδή δεν μπορούμε να κουβεντιάσουμε σοβαρά γι’ αυτό το Τίποτα, δεν θα το επιχειρήσουμε καν. Ας το αφήσουμε για τους θεωρητικούς φυσικούς, τους κοσμολόγους, τους φιλοσόφους και εκείνους που απλώς δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν. Ο μόνος λόγος που αναφέρθηκα στο Τίποτα είναι ότι αποτελεί βασική έννοια στο Κοσμικό Δίκτυο.

Στην εικόνα που αναζητάμε, αυτό το “Τίποτα” εκφράζει το αδιαμόρφωτο Χάος, ενώ το Κοσμικό Δίκτυο είναι το “σφουγγάρι” που αποτελεί τη διαμορφωμένη, τη γεωμετρική όψη του Χάους.

Σκεφτείτε:

Ένα αληθινό σφουγγάρι είναι ο σκελετός του πλάσματος που το έφτιαξε – έτσι κι εδώ, το σύνολο του σύμπαντος όπως το ξέρουμε δεν θα μπορούσε να υπάρξει αν δεν στηριζόταν σε κάποιον αυτογενή “σπογγώδη σκελετό” με στοιχεία τάξης. Εάν αυτός ο σκελετός έπαυε να υπάρχει, το σύμπαν θα κατέρρεε πίσω στο αρχικό Χάος.

Ο σκελετός αυτός είναι το Κοσμικό Δίκτυο.

Έτσι, το Κοσμικό Δίκτυο είναι κατά μία έννοια η εκδήλωση της Τάξης μέσα στο Χάος. Αλλά στην καρδιά αυτής της Τάξης, στο βάθος κάθε έννοιας γεωμετρικής δομής, παραμένει πάντα ένας πυρήνας του αρχικού Χάους.

Αυτή την καρδιά του Χάους στο κορμί της Τάξης, τη γέφυρα ανάμεσα στα δυο, η Κοσμική Βιοδυναμική την ονομάζει “Δίνη” ή, στην πλέον σταθερή της μορφή, “Δινοτροπική Εστία”.

Με πιο τεχνική ορολογία, “Κοσμικό Δίκτυο” είναι η θεμελιώδης διαμόρφωση του Χάους, η γεωμετρική απεικόνιση του μετασυμπαντικού κβαντικού πεδίου, ένα μετε­νεργειακό[1] “Σφουγγάρι του Μένγκερ”. Με τη γλώσσα του αποκρυφισμού θα λέγαμε ότι αυτή η γεωμετρική δομή του Κοσμικού Δικτύου αποτελεί ένα κοσμικό γιάντρα ή πεντάκωλο που αποδίδεται σχηματικά με τα σύμβολα της Δίνης ή/και του Λαβυρίνθου.

Όπως είδαμε και στο προηγούμενο κεφάλαιο, εάν φανταστούμε το Κοσμικό Δίκτυο σαν ένα απέραντο πολυδιάστατο πλέγμα δυναμικών γραμμών, το κάθε σημείο τομής αυτών των γραμμών είναι και μια “δινοτροπική εστία”, δηλαδή ένα ενεργειακά ασταθές σημείο, ή Locus, που τείνει να περιστραφεί και να μεταβληθεί σε Δίνη.

Αλλά το Κοσμικό Δίκτυο όπως το είδαμε ως τώρα είναι μια πολύ ευρεία και αόριστη έννοια για να ’ναι άμεσα και πρακτικά χρήσιμη. Γι’ αυτό και οι πρακτικές εφαρμογές ξεκινούν γενικά από τα επιμέρους μικροδίκτυα που το συνθέτουν. Ένα ηλεκτρόνιο, ένας κόκκος άμμου, μια πέτρα, ένα λουλούδι, ένα έντομο, ένας άνθρωπος, ένα άστρο, ένας γαλαξίας – όλα εμπεριέχουν κάποια μικροδίκτυα και όλα αποτελούν μέρος του Κοσμικού Δικτύου.

Και ένα μικροδίκτυο δεν είναι παρά το Κοσμικό Δίκτυο σε μικρογραφία, το τμήμα του που ενυπάρχει σε κάθε αντικείμενο ή πλάσμα.

Φανταστείτε όλα τα άτομα και όλα τα μόρια ενός οποιουδήποτε αντικειμένου συνδεμένα με αδιόρατες γραμμές δύναμης ή χορδές. Αμέσως θα έχετε στο νου σας την απλούστερη εικόνα ενός γεωμετρικού “κρυσταλλικού πλέγματος”, ενός μικροδικτύου.

Οι χορδές οι οποίες συνθέτουν το πλέγμα βρίσκονται σε μόνιμη κατάσταση δόνησης ή κύμανσης. Τα σημεία τομής των χορδών –που μπορείτε να τα φανταστείτε σαν φωτεινά άστρα– είναι οι δινοτροπικές εστίες οι οποίες, όπως είπαμε, νοούνται ως τα κέντρα ή Loci όπου η μετενέργεια τείνει να πάρει τη μορφή Δίνης.

Συνεπώς, ιδωμένος υπό το πρίσμα της Κοσμικής Βιοδυναμικής, ο κάθε άνθρωπος μοιάζει μ’ ένα γεωμετρικής διάταξης σμήνος αποτελούμενο από τέτοια “αστέρια”. Με άλλα λόγια, είναι ένα μικροδίκτυο από δινοτροπικές εστίες και χορδές που εντάσσεται στο ευρύτερο Κοσμικό Δίκτυο.

Όμως πουθενά δεν υπάρχουν απόλυτα διαχωριστικά όρια ανάμεσα στα επιμέρους μικροδίκτυα του σύμπαντος. Το καθένα αποτελεί συνέχεια του άλλου: όλα είναι δομικοί λίθοι του γενικού Κοσμικού Δικτύου.

Ας δούμε τώρα την ίδια εικόνα σε δυναμική φάση.

Όταν το σύνολο χορδών και εστιών ενός μικροδικτύου φτάσει σε κάποιο ανώτερο επίπεδο γεωμετρικής πολυπλοκότητας και δόνησης, τότε το μικροδίκτυο εμφανίζει το φαινόμενο της ζωής.

Για χάρη διάκρισης, κάθε τέτοιο μικροδίκτυο που αφορά σε ζωντανό πλάσμα το ονομάζουμε βιοδίκτυο.

Τέλος, εάν η γεωμετρική πολυπλοκότητα και δόνηση ξεπεράσουν κάποιο επιπλέον όριο, τότε το βιοδίκτυο εμφανίζει το πρόσθετο φαινόμενο της νοημοσύνης.

Επειδή, όπως είπαμε, όλα τα μικροδίκτυα είναι ενωμένα, φανταστείτε τα τώρα σε μια ενιαία οπτική εικόνα:

Αμέτρητα γεωμετρικά σμήνη από φωτεινές περιστρεφόμενες κουκκίδες που συνδέονται μεταξύ τους –τόσο οι κουκκίδες όσο και τα σμήνη– με παλλόμενες γραμμές ή χορδές δύναμης, συνθέτοντας έτσι ένα απέραντο δικτυωτό πλέγμα...

Ναι, αυτό είναι το Κοσμικό Δίκτυο –το ενιαίο και αδιαίρετο σύνολο των μικροδικτύων και βιοδικτύων που συνθέτουν το σύμπαν.

Και σ’ ένα τέτοιο σύστημα το γεγονός ότι “το φτερούγισμα μιας πεταλούδας στο Πεκίνο μπορεί να προκαλέσει τυφώνα στη Νέα Υόρκη” είναι πλέον όχι μόνο φυσικό αλλά και αναμενόμενο. Αυτό γιατί μια μικροπαρέμβαση στη μια “άκρη” του δικτύου μπορεί να έχει αθροιστικά πολλαπλάσιο αποτέλεσμα στην άλλη “άκρη” του – αρκεί εδώ να θυμηθείτε το λεγόμενο “φαινόμενο του ντόμινο” ή της χιονοστιβάδας...

Αθήνα, 1998


[1] Ο όρος “μετενέργεια” είναι ένας νεολογισμός που εκφράζει την “ενέργεια του Χάους”, δηλαδή την αδιαμόρφωτη ενέργεια του κβαντικού πολυδιαστασιακού μετασύμπαντος. Αν και υπάρχουν κάποιες διαφορές ανάμεσα στην ενέργεια και τη μετενέργεια, από την καθαρά πρακτική σκοπιά μπορείτε να θεωρείτε τις δύο λέξεις ως συνώνυμες.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου