Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπινων όντων αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες"(ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;). Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία!

Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2016

Καταφύγιο μέσα στη σκοτεινιά


Χάρισέ μου δυο πολύτιμες στιγμές!
Την πόρτα άνοιξέ μου
με ζεστή και σπλαχνική ματιά
και για λιγάκι μοναχά
του πόνου μου και των ματιών μου απάλυνε τα βάρη.
Και γλυκομίλησέ μου.
Για τη ζεστασιά μιας διάπλατης καρδιάς.
Για τη σπίθα μιας αέναης φωτιάς.
Για την ομορφιά της καρδιάς του κόσμου.

Πες μου αθώα ψέματα.
Ότι του Αίολου τα καταστροφικά παιδιά 
παραμένουν σφραγισμένα στο ασκί.
Ότι ο Πάγος θα λιώσει απ'τη Φωτιά.
Ότι πήραμε απ'τους αφεντάδες πίσω
την κουρσεμένη μας ψυχή.
Ότι τα λαμπερά πουλιά των ιδεών
ξεφύγανε απ'το θανάσιμο ιστό των ιδεολογιών.
Ότι η θολή υπόστασή μας θ' αναβαπτιστεί
στα τρεχούμενα ύδατα της Γνώσης
και στην κάμινο του αλχημικού χρυσού.
Ότι το Ράγκναροκ ποτέ δεν θα συμβεί.

Κι αφού με περιθάλψεις 
με της έγνοιας το γιατρικό, 
σαν ένα αδέσποτο όλο πληγές σκυλί,
παραπάνω απ'το χρειαζούμενο να μη με μάθεις.
Άνοιξε να΄βγω εκεί έξω να γυρέψω τα θεριά 
που ακούραστα το Δέντρο μασουλάνε της Ζωής.


ανιχνευτής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου