Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

Ο "γραφικός συνωμοσιολόγος" που έπρεπε να βγει από τη μέση

Συσχετίστε το βίντεο για τον "γραφικό συνωμοσιολόγο" και "λαλίστατο"  Bill Cooper, και γι'αυτό δολοφονηθέντα από το αμερικανικό -"βαθύ" ή υπόγειο- κράτος, με αυτές τις αναρτήσεις:


Για το ποιος ήταν και με ποια θέματα καταπιάστηκε με συνοδεία θεωριών συνωμοσίας και σωρείας αποκαλύψεων, μπορείτε να έχετε μια πλήρη ενημέρωση εδώ:  Τhe William Cooper Files


" Οι πιέσεις και οι απειλές κατά της ζωής αυτού αλλά και τις οικογένειας του έγιναν ολοένα και πιο αυξανόμενες, το 1999 έστειλε την οικογένεια έξω από την Αμερική για την ασφάλεια τους. Ο ίδιος όμως δεν παραιτήθηκε ποτέ από τον καταιγισμό των αποκαλύψεων του. Είχε δηλώσει μάλιστα και επίσημα στην εφημερίδα του ότι όποιος τολμήσει να πλησιάσει την ιδιωτική του περιουσία θα αντιμετωπίσει σθεναρή ένοπλη αντίσταση. Το FBI είχε νοικιάσει ένα διαμέρισμα ακριβώς απέναντι από το σπίτι του και τον παρακολουθούσε κάθε μέρα όλες τις ώρες.


Ώσπου το 2001 ο William Milton Cooper σε ηλικία 58 ετών άφησε την τελευταία του πνοή έξω από το σπίτι του στην Αριζόνα. Μια ομάδα αστυνομικών ντυμένοι μεθυσμένοι αγρότες πάνω σε ένα αγροτικό αυτοκίνητο έκαναν φασαρία και καταπατούσαν την περιουσία του Bill Cooper, ήξεραν ότι ο οξύθυμος χαρακτήρας του αλλά και η αυξημένη του πίστη στο να προστατέψει τον εαυτό του αλλά και ότι αυτός αγαπάει δεν θα τον άφηναν να μείνει μέσα. Έτσι και έγινε! Οργισμένος βγήκε έξω κρατώντας την καραμπίνα του (αναμφίβολα ήξερε με ποιους είχε να κάνει, δεν ήταν χαζός, ειδικά με τόσες αποκαλύψεις) τους φώναζε να σηκωθούν να φύγουν γιατί θα γίνει μακελειό. Οι αστυνομικοί τον πυροβόλησαν επιτόπου στο κεφάλι προφασιζόμενοι ότι πρώτος ο Bill Cooper σήκωσε την καραμπίνα του και αυτοί βρέθηκαν σε αυτοάμυνα! Ο λόγος που πήγαν εκεί για να τον συλλάβουν ήταν "Φοροδιαφυγή".........Όπως είχαν πράξει και με τον Al Capone.

"...God bless my family. I love my wife & children more than life itself. Everything I do is for the future of all my children. They may not understand why I have sacrificed so much, why I am so dedicated to this work; but someday they will. I want them to know they are the most important People in my life, and how very, very much I love them..." - William Cooper

απόσπασμα από άρθρο σχετικό με αυτόν 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου