Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)



Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Σάββατο, 16 Μαΐου 2015

Για την Μεταφυσική της Πόρτας…

του Γιώργου Ιωαννίδη


gothic-door-page26
Αν θέλει κανείς να εξετάσει την διαλεκτική του ανθρώπου με το περιβάλλον του, δεν έχει παρά να μελετήσει την οικία του. Η δομή του προσωπικού χώρου μαρτυρά τον βαθμό σημασίας που έχει η ύλη για το άτομο ή για να το πω διαφορετικά, ο τόπος που αποκαλούμε οικία γίνεται οικείος επειδή συνδιαλέγεται με τις ανάγκες μας για να καταλήξει και αυτός μέλος της ψυχοδυναμικής μας οργάνωσης. Δεν είναι τυχαίο που η κλινική ανάλυση των ονείρων έχει δείξει (κάτι που γνώριζε και ο Αρτεμίδωρος ο Εφέσιος) πως σχεδόν πάντα στις διηγήσεις του ύπνου τα σπίτια παριστάνουν τα διάφορα επίπεδα της ψυχής: η πρόσοψη δηλώνει το προσωπείο, το υπόγειο παραπέμπει στο ασυνείδητο, τα πάνω δώματα την νόηση και τον αυτοέλεγχο κ.ο.κ.
Παρόλο τον πλουραλισμό τους όμως, όλα τα σπίτια έχουν τουλάχιστον ένα κοινό χαρακτηριστικό – την πόρτα. Ανεξάρτητα από την μορφή της, η πόρτα -όπως τα όργανα των αισθήσεων στο σώμα μας- είναι ο τρόπος επικοινωνίας του εξωτερικού κόσμου με τον εσωτερικό (γι’ αυτό και οι αισθήσεις ονομάζονται και Πύλες της Αντίληψης). Όπως η γέφυρα, έτσι και η πόρτα είναι ο τόπος συνάντησης των αντιθέτων. Και ακριβώς επειδή κατέχει ένα τόσο σημαντικό ρόλο, οι μύθοι μας συντροφεύουν τις πόρτες πάντα με κάποιο πνεύμα. Ο Κέρβερος (του Άδη) ή ο θεός (Ιανός), ο άγγελος (της Εδέμ) ή ο Απόστολος (Πέτρος) είναι όλοι τους προσωποποιήσεις των δυνάμεων της πόρτας που ταυτόχρονα είναι εμπόδια μα και ευκαιρία διάβασης. Κάθε πόρτα άλλωστε είναι μια δοκιμασία αφού δεν προστατεύει μονάχα του ενοίκους από τους εταίρους αλλά και προσκαλεί μέσα από το γόητρο του αγνώστου τους τελευταίους να εισέλθουν σε μια νέα οικία, να οικειοποιηθούν δηλαδή ένα νέο τρόπο ύπαρξης.
Η κλειστή θύρα είναι η σκοτεινή σπηλιά που γεννά τον φόβο στον δόκιμο των Μυστηρίων όπως συνάμα και το δέος (πόθο) για κατάδυση (κατανόηση) στον εραστή. Ως σύμβολο έτσι, η πόρτα αν και στατική φανερώνει μια δυναμική κατάσταση.
Βέβαια, από την σκοπιά της πόρτας δεν υφίσταται μέσω και έξω. Για τον άνθρωπο -που λόγο της φύσης του δεν είναι πανταχού παρών- η πόρτα φαντάζει το διαχωριστικό σημείο ανάμεσα σε δυο κατευθύνσεις όταν στην πραγματικότητα είναι το καθοριστικό σημείο των κατευθύνσεων. Αυτό σημαίνει πως η πόρτα δεν διαιρεί τον κόσμο, ο κόσμος είναι που ορίζεται από την πόρτα! Το εκεί και το πέρα είναι όροι δίχως σαφήνεια μέσα στον χώρο, αποκτούν όμως νόημα χάρης στο κοινό σημείο αναφοράς, το εδώ που σηματοδοτεί η πόρτα.
Ακριβώς σ’ αυτό το εδώ, σ’ αυτό το επίκεντρο που τείνουν όλα τα σημεία, ο άνθρωπος αναγνωρίζει το ιερό, τον τόπο όπου υφίσταται ο τρόπος της αυθυπέρβασης (εδώ-παρόν-παρουσία). Γι’ αυτό και ο Ιωάννης (10:9) αποκαλεί τον Ιησού πόρτα την οποία όποιος διαβεί θα βρει τη σωτηρία (εκ του σώος που σημαίνει ολόκληρος, ακέραιος) θα επιτύχει δηλαδή το πλήρωμα της ψυχής όπως όταν κανείς επιστρέφει σπίτι του, τον τόπο του οικείου…

το διαβάσαμε στην αποφένια

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου