Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπινων όντων αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες"(ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;). Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία!

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

το προσωπικό μου κουκκούλι...

(...όπως το "εξέθεσα" και στο antidras.blogspot)


μια... εξομολόγηση (και κάποιοι ευσεβείς πόθοι) του ανιχνευτή




Το προσωπικό μου κουκκούλι


Είναι οι πιο πολλές οι φορές
που νιώθω ότι ζω μέσα σ'ένα κουκκούλι.
Διάφανο για όσους ξέρουν να βλέπουν
μα για τους περισσότερους αλλόκοτο κι αδιαπέραστο.
 Αυτό ουδόλλως μ'ενοχλεί.
Δεν το επιδίωξα ποτέ, απλά έτσι ήταν.
Όμως δεν ξέρω
κατά πόσο το κουκκούλι μου με προστατεύει
από το πλεόνασμα μωρίας και κακότητας.
Ίσως να μη με προστατεύει καθόλου.
Τουλάχιστον δίνω τη μάχη
ώστε το κουκούλι μου να μη ξεπέσει
σ'ένα διάτρητο κουκκούλι.
Καλώς ή κακώς,
στήνω μέσα του
σαν ονειροπαρμένος οικοδόμος
ένα ολάκερο ιδιωτικό σύμπαν.
Και το απολαμβάνω!
Το πιο ωραίο όμως
είναι ότι συχνά αφήνω
ν'ανοίγουν μερικές στην επιφάνεια τρυπίτσες
για να υποδεχτώ κάποιους καλούς προσκεκλημένους.
Καμιά φορά μπορεί και να τρυπώσουν μέσα
και κάποιοι απρόσκλητοι.
Είναι όλοι τους καλοδεχούμενοι!
Γιατί να έμπαιναν στον κόπο να έρθουν
αν δεν τους έλκυε το σύμπαν μου
κι εμένα το δικό τους...
Έτσι ώστε να βάλουμε όλοι μαζί ένα χεράκι
να ενώσουμε τα σύμπαντά μας σε ΕΝΑ
και να το επεκτείνουμε ακόμη περισσότερο.

Σε ένα μετασύμπαν
όπου κανείς δεν θα διεκδικεί
τον τίτλο κατοχής του!



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου