Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2020

Πρόλογος του συγγραφέα Α. Μέρριτ στο έργο του Επιστημονικής Φαντασίας ΤΟ ΜΕΤΑΛΛΙΚΟ ΤΕΡΑΣ


"Σε τούτο το μεγάλο χωνευτήρι της ζωής που λέγεται Γη και στο ακόμη πιο μεγάλο που λέγεται σύμπαν, τα μυστήρια κυριολεκτικά βρίθουν. Είναι αμέτρητα σαν τους κόκκους της άμμου στις ακρογιαλιές της θάλασσας∙ απλώνονται γιγάντια στις αστροστόλιστες αβύσσους του απείρου κι ανασαλεύουν, απειροελάχιστα μικρά, κάτω από το ερευνητικό μάτι του μικροσκοπίου. Υπάρχουν και συμβαίνουν δίπλα μας, δίχως να τα βλέπουμε και δίχως να τ’ ακούμε, αν και είναι σαν να μας φωνάζουν και να μας προκαλούν, απαιτώντας να μάθουν γιατί παραμένουμε κουφοί στο κάλεσμά τους και τυφλοί στα θαύματά τους.

Ωστόσο, είναι φορές που τα πέπλα πέφτουν από τα μάτια μας, και τότε ο άνθρωπος βλέπει – και μιλά
για τα οράματά του. Αλλά εκείνοι που δεν τα έχουν δει τον αγνοούν, και τον προσπερνούν αδιάφορα ανασηκώνοντας δύσπιστα τα φρύδια τους ή τον σαρκάζουν. Όμως, αν το όραμα που τους αφηγείται είναι πολύ μεγαλειώδες για να μπορούν να το αγνοήσουν, τότε πέφτουν πάνω του και τον κατασπαράζουν. 

Υπάρχει κάποιος λόγος που συμβαίνει αυτό. Η ζωή, βλέπετε, είναι μια συνεχής ζύμωση. Πάνω της κι ολόγυρά της, σε μια αδιάκοπη εναλλαγή και κίνηση, άλλοτε προσθέτοντας κι άλλοτε αφαιρώντας, επενεργούν αμέτρητες δυνάμεις, ορατές και αόρατες, γνωστές και άγνωστες.

Και ο άνθρωπος, ένα απλό μόριο σ’ αυτή τη ζύμη, αρπάζεται απεγνωσμένα απ’ οτιδήποτε του φαίνεται σταθερό. Και, όπως είναι φυσικό, δεν καλοδέχεται κάποιον που του λέει ότι αυτό πάνω στο
οποίο στηρίζεται μπορεί να είναι ένα σπασμένο δεκανίκι, δίχως ταυτόχρονα ν’ απλώνει προς το μέρος του ένα άλλο πιο γερό ραβδί.

Η Γη είναι σαν ένα καράβι που αρμενίζει στους αχαρτογράφητους ωκεανούς του διαστήματος. Παράξενα ρεύματα υπάρχουν εκεί, κρυφές ξέρες και ύφαλοι παραμονεύουν, και στις εκτάσεις τους φυσούν οι άγνωστοι άνεμοι του Απείρου.

Και όταν στους ταξιδιώτες αυτούς, που με τόσο κόπο χαράζουν την πορεία τους, έρθει κάποιος και τους πει ότι οι χάρτες τους πρέπει να ξανασχεδιαστούν από την αρχή δίχως να μπορεί να τους πει και το γιατί, νομίζετε ότι τον άνθρωπο αυτό θα τον υποδεχτούν με ανοιχτή την αγκαλιά; Όχι, το αντίθετο μάλιστα!

Έτσι είναι φυσικό οι άνθρωποι να έχουν μάθει να φυλάγονται και ν’ αποφεύγουν να μιλούν για τα μυστήρια που γνώρισαν. Κι ωστόσο, ξέροντας ο καθένας τους στα βάθη της καρδιάς του πόσο αληθινό υπήρξε το όραμά του, είναι σ’ αυτό που πάνω απ’ όλα πιστεύει. "
(μετάφραση Γιώργου Μπαλάνου - εκδόσεις Locus-7)

το δανειστήκαμε από ΕΔΩ

Κάτι από τον Ένοικο : Μη διστάζεις ν'αγαπήσεις τους ψιθύρους του Μυστηρίου


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου