Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τρίτη, 7 Απριλίου 2020

Ο χειρότερος εφιάλτης τους ήσουν πάντα Εσύ! Κι εγώ! Εμείς!


Θέλει ηρωική προσπάθεια να πορεύεσαι αδιάλειπτα σε δρόμους ρουτίνας, θλίψης και απώλειας.

Σε μονοπάτια που δεν σου πήγαιναν ποτέ.

Ας λένε τα δικά τους όσοι περνιούνται για "περπατημένοι". Ας ωρύονται οι "γνώστες" για μονόδρομους, οι "πατριώτες" για θυσίες, οι "φύλακες" για νομιμότητα και το αφεντικό για "κατανόηση".
 Ας μιλούν για "αγώνες" οι επαγγελματίες "επαναστάτες" και "φωτισμένοι" καθοδηγητές, μέσα στα προσωπικά τους στρατηγεία-τσιφλίκια. Και απ'την άλλη να εξαργυρώνουν τα επαναστατικά τους χαλινάρια με συμφέρουσες γι'αυτούς συμφωνίες ή με το εθιστικό drug του ελέγχου. Μ'εσένα αναλώσιμο γρανάζι της δικής τους μηχανής.

 Μην τους κάνεις άλλο τη χάρη να τους συνερίζεσαι.
 Είναι πολλοί-μα πάρα πολλοί σαν εσένα που ακόμα περιμένουν να βρεθούν μεταξύ τους. Να σκύψουν ο ένας πάνω απ'τον άλλο, μαθαίνοντας πως η σωτηρία τους είναι η έγνοια του ενός για τον άλλο. Και η αδυναμία τους η δύναμή τους. Ο ωκεανός συντίθεται από μυριάδες σταγόνες που όταν αγριεύουν καταπίνουν από τις ξέρες ως τα πιο βαριά θωρηκτά.

Είναι απίστευτα σκληρό να κατασκευάζεις καθημερινά τις αδυσώπητές σου ρώσικες ρουλέτες!

 Τις "δεν γίνεται αλλιώς" παραχωρήσεις σου, τους ατιμωτικούς συμβιβασμούς σου, τις αταίριαστες προσκολλήσεις σου, τις λάθος ταυτίσεις σου.
 Εσύ! Εσύ, ξέρεις ποιος είσαι; τι είσαι προικισμένος να καταφέρεις; πόσο σημαντικός είσαι κι ας σου το'κρυβαν όλοι! Ολόκληρη η οικουμένη είναι ο καμβάς σου κι εσύ κρατάς μπογιές και πινέλα. Κι έχεις την έμπνευση! Όσο κι αν πασχίζουν να σε πείσουν πως είσαι ένας αριθμός μέσα στους πολλούς, που υπόκειται σε στατιστικές, μέσους όρους και σφυγμομετρήσεις. Όχι! Έχεις-πάντα είχες όνομα: Ανθρώπινο Ον! Μοναδικό και ταλαντούχο!

Αλλά είναι ασυγχώρητα σκληρό, όταν μερικές φορές ομολογείς πως αυτοϊκανοποιείσαι με του θανάτου σου τη φαντασίωση!

Κι εγώ; Οι άλλοι; Δεν θα έχουμε ποτέ την τύχη να σε γνωρίσουμε, να πάρουμε από εσένα και να σου δώσουμε! Κάνοντας και την ίδια την Ιστορία να αναθεωρήσει απόψεις για κύκλους που επαναλαμβάνονται και ου-τοπίες που ποτέ δεν γίνονται τόποι.

Αυτή η ζωή μας ανήκει αδελφέ/ή μου! Και χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο για να τη χρωματίσουμε από άκρη σε άκρη με τα πιο ζωηρά, φωτεινά χρώματα...Εξορίζοντας για πάντα το σκοτάδι, κλειδώνοντάς το στα πιο ανήλιαγα τάρταρα.

Μη το βάζεις κάτω!
Πάμε λοιπόν!


 ανιχνευτής 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου