Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2020

Η ζωή δεν είναι...


Κορωνομπούχτισα! Τηλεσιχάθηκα. Δεν θέλω άλλο μακάβριο μέτρημα, ασχέτως του πόσο με λυπεί ο χαμός ανθρώπων. Αλλά δεν πάει άλλο με το συνοδευτικό απολογισμό της φοβέρας, με τις διάχυτες τηλε-απειλές περί  επόμενης ημέρας και τη μαυρίλα των αναλύσεων περί τραυματικών ψυχολογικών επιπτώσεων. Λες και οι κοινωνίες μας έσφυζαν ως τώρα από ψυχική και πνευματική υγεία...

Δεν μπορεί, δεν γίνεται, δεν είναι αυτή ζωή. Είναι πολλά περισσότερα. Είναι μέσα μας και μας τρώει την καρδιά σαν εκδικητικό σαράκι επειδή ατρόφησε απελπιστικά η επικοινωνία μας με αυτή, η συνομιλία μας και η ειλικρίνειά μας προς αυτήν.
                                                                                                                                 
 Είναι το γέλιο των παιδιών που συρρικνώνεται στα προσωπάκια τους. Η χαρά της παιδικής ηλικίας που τους στερεί η τρομερή καταστροφολαγνεία της οθόνης, η κατήφεια η δικαιολογημένη των γονέων για το ζοφερό μέλλον, η τρομάρα στα πρόσωπα των παππούδων και γιαγιάδων, οι ατζέντες των εμπόρων της υγείας με το νέο υποχρεωτικό για κάθε παιδικό κορμάκι super εμβόλιο. Λες και δεν έφταναν οι βελόνες που τα τρυπάνε από τη στιγμή που βλέπουν το θολό φως ενός κόσμου που έχει σαν πρότυπο το ταξίδι του Τιτανικού.

Η ζωή είναι τα αγόρια και τα κορίτσια που διόλου απίθανο να σκαρώνουν σχέδια δραπέτευσης από τα κατ' οίκον κελιά για να βρεθούν, να τα πούνε, να αγκαλιαστούνε, να ξορκίσουν όλη την αρρώστια της περιρρέουσας ατμόσφαιρας. Ίσως και να μην τους απασχολεί πια αν ασθενήσουν, έτσι κι αλλιώς εισπράττουν την αρρώστια της χρεωκοπίας της ζωής εδώ και πάρα πολύ καιρό. Της ζωής που ξέπεσε σε επιβίωση, που υπολογίζεται με το αντίκρισμα οικονομικών επιταγών. Ξέρουν από ένστικτο ότι όλες οι αρρώστιες, κατασκευασμένες ή όχι - επανερχόμενες ανά διαστήματα ή όχι, δεν μπορούν να λυγίσουν την ορμή της ζωής. Το μεγαλύτερο μάθημα γι' αυτούς θα είναι η επανεκτίμηση κάθε απλής χαράς και αλήθειας που φιμώθηκε από το χαζοχαρούμενο lifestyle και η επαναξιολόγηση της διαπροσωπικής επαφής σε σχέση με την εξ αποστάσεως επικοινωνία μέσω οθoνών και πληκτρολογίων.
 
Η ζωή είναι τα όνειρα που δεν χωράνε μέσα στα σοβαροφανή πρόσωπα των ειδικών, στο παραμορφωμένο από φόβο πρόσωπο του πλησίον, στις οικονομικές εξαγγελίες των χορτάτων προς αυτούς που πρόκειται να πεινάσουν, στο τρέμουλο των αστών που η επαφή με τη φύση από επιφανειακή γίνεται... ανύπαρκτο όνειρο. Η ζωή είναι η φύση μέσα στην οποία ολοκληρώνεται η ανθρώπινη φύση, το ξετιναγμένο και καταλεηλατημένο φυσικό περιβάλλον που ιδιοποιούνται και λυμαίνονται οι εχθροί της ανθρώπινης φύσης.

Η ζωή δεν είναι η ελληνική πολιτική οικογενειοκρατία, ο Ερντογάν, ο Μακρόν, η Μέρκελ, η φον ντερ λάιεν, ο Τραμπ και η Χίλαρυ, ο Bill Gates, οι παρασιτικοί βασιλικοί οίκοι της Ευρώπης και ειδικά το Μπάκιγχαμ, οι τραπεζίτες, οι στρατηγοί, οι direct managers εταιρειών, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και ο Π.Ο.Ε., οι μυστικές υπηρεσίες και οι κάμερες παρακολούθησης των πάντων, τα κάθε λογής ιερατεία, οι κομματικοί καθοδηγητές, τα εγχειρίδια οδηγιών ζωής και οι ακριβοπληρωμένοι γκουρού, οι ΜΚΟ και οι κυρίαρχες δεξαμενές σκέψης (think tanks) που απεργάζονται νυχθημερόν τον εκφυλισμό της δικιάς μας σκέψης και την ποδηγέτηση και καταβαράθρωση  της ύπαρξής μας. Η δικιά τους ζωή και αντίληψη περί ζωής δεν έχει καμία σχέση, καμία υγιή αλληλεπίδραση, καμία συνάφεια με τη δικιά μας. Η δικιά τους ζωή δεν έχει κανένα ενδοιασμό , όποτε το κρίνουν αναγκαίο, να πατήσει "delete" διαγράφοντας, με διάφορους και ευφάνταστους τρόπους, τη δικιά μας. Ακόμη κι αν μας αφήσουν... εν ζωή.

Η ζωή δεν είναι η τεχνητή νοημοσύνη που αποστεώνει τη δικιά μας. Και ίσως θα' πρεπε όλοι μας κάποια στιγμή να θέσουμε την άβολη ερώτηση στους ακτινοβολημένους και υπνωτισμένους εαυτούς μας:  Μπορώ να ζήσω χωρίς τάμπλετ, χωρίς smart phone τελευταίας γενιάς, χωρίς wi fi, χωρίς 5G ? Μήπως αυτή η στρεβλά χρησιμοποιημένη τεχνολογία έχει γίνει ο αφέντης μου κι εγώ το άβουλο σκλαβάκι, η επικίνδυνη ουσία κι εγώ το πρεζάκι, ο προαγωγός κι εγώ το πουτανάκι, η ηλεκτρομαγνητική σφαίρα κι εγώ ο τεχνοφρίκουλας στόχος;

Η ζωή είναι το αλητάκι που γελάει με τα καθωσπρέπει καραγκιοζιλίκια των φιλήσυχων, ευυπόληπτων,  ζωντανών πτωμάτων.
Η ζωή είναι ο τσαμπουκάς της αυθάδειας απέναντι στους καλούς τρόπους της υποταγής.
Η ζωή είναι η απλότητα και αυτεπίγνωση που δεν εντυπωσιάζεται από τα λαμπιόνια και τις χάντρες των πονηρών καταπατητών της ζωής προς τους σύγχρονους ιθαγενείς.
Η ζωή είναι η στη φύση της αμφισβήτηση κάθε βεβαιότητας και δόγματος και η έλξη προς ανακαλυπτικές πορείες, παρά το ρίσκο και το κούνημα δαχτύλου των επιβλεπόντων...

Η ζωή δεν "σκοτώνει το χρόνο" της, αξιοποιεί και ζει κάθε μοναδική κι αέναη στιγμή.
Η ζωή δεν περιμένει από κανέναν να την αγαπήσει και να τη σεβαστεί αν δεν έχει μάθει να σέβεται και να αγαπάει τον εαυτό της. Που σημαίνει να μην του επιτρέπει να εξευτελίζεται...


Η ήττα της ζωής είναι και τα λόγια της γριάς μάνας μου που μου λέει ότι δεν περίμενε το τέλος της να μοιάζει σαν λύτρωση από έναν κόσμο που τη φοβίζει και την απωθεί.

                                  ανιχνευτής


(Όταν μιλάς για ελευθερία...ΘΥΜΗΣΟΥ!  )

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου