Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2019

"Αιρετικό" (;)



 “Heterosexual relationships seem to lead only to marriage, and for most poor dumb brainwashed women marriage is the climactic experience. For men, marriage is a matter of efficient logistics: the male gets his food, bed, laundry, TV, pussy, offspring and creature comforts all under one roof, where he doesn't have to dissipate his psychic energy thinking about them too much - then he is free to go
out and fight the battles of life, which is what existence is all about. But for a woman, marriage is surrender. Marriage is when a girl gives up the fight, walks off the battlefield and from then on leaves the truly interesting and significant action to her husband, who has bargained to 'take care' of her. What a sad bum deal.Women live longer than men because they really haven't been living. Better blue-in-the-face dead of a heart attack at fifty than a healthy seventy-year old widow who hasn't had a piece of life's action since girlhood.” ― Tom Robbins, Even Cowgirls Get the Blues

"Οι ετεροφυλόφιλες σχέσεις φαίνεται να οδηγούν μόνο στο γάμο και για τις περισσότερες φτωχές, ανόητες, έχουσες υποστεί πλύση εγκεφάλου γυναίκες, ο γάμος αποτελεί μια κορυφαίας σημασίας εμπειρία. Για τους άνδρες ο γάμος είναι ένα θέμα αποτελεσματικών λογιστικών:

το αρσενικό εξασφαλίζει το φαγητό του, το κρεβάτι του, το πλυντήριο για τα άπλυτά του, την τηλεόραση, το αιδοίο, τους απογόνους και όλες τις ανέσεις κάτω από μία στέγη, ώστε να μη χρειάζεται να διασκορπίσει την ψυχική του ενέργεια σκεπτόμενος για αυτά πάρα πολύ. Έτσι είναι ελεύθερος να βγει έξω και να αγωνιστεί στις μάχες της ζωής, οι οποίες κι έχουν να κάνουν με αυτό που τελικά είναι η ύπαρξη. Αλλά για μια γυναίκα ο γάμος αποτελεί παράδοση. Ο γάμος έρχεται όταν ένα κορίτσι εγκαταλείπει τον αγώνα, αποχωρεί από το πεδίο της μάχης κι από εκείνη τη στιγμή αφήνει την πραγματικά ενδιαφέρουσα και σημαντική δράση της ζωής στο σύζυγό της, ο οποίος έχει διαπραγματευτεί με αυτήν τη "φροντίδα" της. Tι θλιβερή, δυσάρεστη συμφωνία! Οι γυναίκες ζουν περισσότερο από τους άνδρες επειδή δεν έχουν ζήσει αληθινά. Καλύτερα νεκρή στα 50 από καρδιακή προσβολή παρά μια υγιής 70χρονη χήρα που δεν έχει γευτεί ούτε καν ένα κομμάτι από την αληθινή δράση, την περιπέτεια της ζωής, από τότε που ήταν ακόμη κοριτσάκι" ―Τομ Ρόμπινς: "Ακόμα και οι καουμπόισσες μελαγχολούν" (1976)

Αλήθεια...Πόση αλήθεια, πικρή γι'αυτόν ή αυτήν που έχει συναισθανθεί, έστω και για μια φορά απόλυτης και ωμής συνάμα διαύγειας στη μέχρι τώρα πορεία, το βάρος και την ουσία που μεταφέρουν οι παραπάνω "αιρετικοί" στοχασμοί; Αιρετικοί για κοινωνίες οι οποίες στήνουν τη λειτουργία και τη φιλοσοφία τους πάνω σε στερεότυπα που εδράζονται στην απόλυτη
κυριαρχία της πατριαρχίας και των αρχών-προτύπων της. 

 Τα παραπάνω γράφτηκαν πριν από σαράντα χρόνια σε εκείνο το συναρπαστικό μυθιστόρημα του "τριπαρισμένου" Τομ Ρόμπινς. Άραγε πόση ισχύ διαθέτουν και σήμερα, που υποτίθεται ότι οι γυναίκες έχουν επιτύχει, έστω και σ'ένα υποτίθεται αναγνωρίσιμο βαθμό, τη χειραφέτησή τους; Αλλά όλα τα επίσημα (ας μην αναφερθούμε σε ανεπίσημα) στοιχεία αποδεικνύουν ότι εξακολουθούν να γίνονται θύματα διακρίσεων και αντικείμενα εκμετάλλευσης στην απασχόληση, όσον αφορά το εργασιακό πεδίο και δεν έχουν παύσει ν'αποτελούν θύματα κακοποίησης όσον αφορά το οικογενειακό...

 Στην εποχή της παγκοσμιοποιημένης παράκρουσης, στις ημέρες όπου, κυρίως από πατριαρχικής φυσιογνωμίας αδίστακτους μεγαλοαπατεώνες, η τεχνηέντως δημιουργημένη (βαθμιαίως και με ιστορικό υπόβαθρο) οικονομική κρίση μαστίζει λαούς, επηρεάζοντας ακόμα και το γάμο ως θεσμό. Μετατρέποντας την ίδια την ύπαρξη σε υπερ-αγχωτική δοκιμασία, αγωνιώδη πάλη, άνιση μάχη για επιβίωση για όλους ανεξαρτήτως φύλου. Και υπονομεύοντας και δηλητηριάζοντας ακόμα περισσότερο τις ανθρώπινες σχέσεις...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου