Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2019

Το μεγάλο Ρωσσικό Πάρτυ της Νέας Υόρκης Μια άγνωστη σχεδόν ιστορία!

(εντυπωσιακά τα γυρίσματα που έχουν οι καιροί! Σωστά;)


του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη 

Στις 4 και 5 Νοεμβρίου του 1863, επί δύο ολόκληρα εικοσιτετράωρα οι Νεοϋορκέζοι χόρευαν στους δρόμους σ’ ένα ξέφρενο πάρτυ που είχε οργανώσει η κυβέρνηση των Βορείων. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα θεάματα στην ιστορία της πόλης και έγινε προς τιμήν των αξιωματικών και των πληρωμάτων του Ρωσσικού στόλου του Ατλαντικού, που είχε καταπλεύσει στη Νέα Υόρκη κατά την σκοτεινότερη ώρα του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Ένα γεγονός που έκρινε σε μεγάλο βαθμό την έκβασή του υπέρ των Βορείων.
Προς τιμήν αυτού του ελάχιστα προβεβλημένου γεγονότος γίνεται κάθε φθινόπωρο το ετήσιο γκαλά της American-Russian Corporation Federation στη Νέα Υόρκη.

Αυτό που, επίσης, πολλοί αγνοούν είναι ότι, μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, οι ΗΠΑ είχαν πολύ καλύτερες σχέσεις με την Ρωσσία, απ’ ό,τι με την Βρετανία και την Γαλλία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν δώσει δύο σκληρούς πολέμους με την Βρετανία: τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας και τον πόλεμο του 1812. Είχαν, επίσης, πολλά προβλήματα με την Γαλλία, με την οποία συγκρούστηκαν σ’ έναν ακήρυκτο πόλεμο το 1798.
Τον καιρό του αμερικανικού εμφυλίου, οι Γάλλοι, όπως φυσικά και οι Βρετανοί, στήριξαν τους Νότιους και υπήρχε μεγάλη ανησυχία στην Ουάσιγκτων, ότι οι Βρετανοί θα έμπαιναν στον πόλεμο, δίνοντας στους Βόρειους το τελειωτικό χτύπημα.
Αντίθετα, από την εποχή της Μεγάλης Αικατερίνης, η Ρωσσία ήταν πάντα φιλική στους εξεγερμένους Αμερικανούς, αφού αρνήθηκε να στείλει ρωσσικό στρατό στο πλευρό του βασιλιά της Αγγλίας όταν της ζητήθηκε. Μετά το 1832, η Ρωσσία είχε γίνει το πρώτο κράτος με το “πιο ευνοϊκό καθεστώς εμπορικών συναλλαγών" με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μόνο οι ΗΠΑ στάθηκαν στο πλευρό της Ρωσσίας το 1854 και το 1855, κατά την διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου.

Οι Αμερικανοί πολίτες που πολεμούσαν στον στρατό των Βορείων αποκαλούσαν τον Ρώσσο αυτοκράτορα Αλέξανδρο τον Β’ “Τσάρο Ελευθερωτή”, γιατί είχε καταργήσει την δουλοπαροικία τον
Φεβρουάριο του 18861, κάτι που έκανε και ο πρόεδρος Λίνκολν με τους σκλάβους στα εδάφη που ήλεγχαν οι Βόρειοι, τον Ιανουάριο του 1863.
Η άφιξη του ρωσσικού στόλου ερμηνεύθηκε αμέσως ως σαφής έκφραση της φιλίας του Τσάρου προς την κυβέρνηση των ΗΠΑ.
Τα ρωσσικά πολεμικά πλοία τόνισαν με δραματικό τρόπο το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος Β’ ήταν καλός φίλος των Αμερικανών και φανερά έτοιμος να πολεμήσει στο πλευρό τους εναντίον των υπολειμμάτων της αγγλοκρατίας.
Άγγλοι και Γάλλοι τάχθηκαν από την αρχή με τους αποσχισθέντες του Νότου, ενώ η Ρωσσία κράτησε στάση σεβασμού προς την Ομοσπονδιακή κυβέρνηση των Βορείων.
Η εμφάνιση των ρωσσικών πολεμικών, με επικεφαλής την φρεγάτα “Αλεξάντρ Νιέφσκι”, προκάλεσε γεωπολιτικό σεισμό και ανάγκασε τις δύο Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης να αναθεωρήσουν την θέση τους.
Ο ρωσσικός στόλος εμφανίστηκε με 2 ναυτικές μοίρες, η μια ξεκινώντας από τα λιμάνια της Άπω Ανατολής κατέπλευσε στο Σαν Φρανσίσκο και η δεύτερη από την Κροστάνδη έφθασε στη Νέα Υόρκη, όπου έμεινε μέχρι τον Αύγουστο του 1864.
Το γεγονός του φθινοπώρου του 1863 και η Διακήρυξη Χειραφέτησης των 3,5 εκατομμυρίων Αφροαμερικανών το 1865 ήταν δύο από τις αιτίες της δολοφονίας του Λίνκολν.
“Ο Θεός να ευλογεί τους Ρώσσους!”, αναφώνησε ο υπουργός Ναυτικού Gideon Welles, και το αίσθημα αυτό αντιλάλησε σε ολόκληρη την Ομοσπονδία. Πολλοί ιστορικοί θεωρούν τον ρόλο των Ρώσσων αποφασιστικό για την επιβίωση των νεαρών Ηνωμένων Πολιτειών.
Τέλος, σημειώνουμε ότι τα γεγονότα αυτά συνέβησαν μέσα σε λιγότερο από τέσσερις δεκαετίες μετά το Ναυαρίνο όπου, επίσης, η παρέμβαση του ρωσσικού στόλου ήταν καθοριστική για την Ελληνική Ανεξαρτησία.
Αξίζει, επίσης, να πούμε ότι πάνω σ’ ένα σκάφος του ρωσσικού στόλου βρισκόταν τότε ο διάσημος συνθέτης Νικολάϊ Ρίμσκι-Κόρσακωφ, ο οποίος κατά την διάρκεια της παραμονής του στη Νέα Υόρκη εμπνεύστηκε και έγραψε το έργο "Το Πέταγμα της Μέλισσας" (“The Flight of Bumblebee”).

Το ρωσσικό ναυτικό έξω από τις ακτές της Νέας Υόρκης, κατά την διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου.

"Τα Άκρα Συναντώνται". Η Αμερικανο-Ρωσσική συμμαχία όπως απεικονίζεται στο βρετανικό σατιρικό περιοδικό Punch. Ο τσάρος Αλέξανδρος Β' χαιρετά τον πρόεδρο Λίνκολν.

Το ρωσσικό ναυτικό παρελαύνει στο Μπροντγουαίη. μπροστά στα ενθουσιώδη πλήθη των Νεοϋορκέζων.

 Επάνω αριστερά: Πρωτοσέλιδα για την Αμερικανο-Ρωσσική Συμμαχία. New York Herald, φθινόπωρο του 1863.
Δεξιά: Ρώσσοι ναύτες σε ένα από τα πλοία του ρωσσικού στόλου στο λιμάνι της Νέας Υόρκης.



το δανειστήκαμε από την Πύλη των Φίλων 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου