Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2019

Η μαγεία της προκλητικής ελευθερίας




Ακούγοντας αυτά τα λόγια του κ. Δανέζη, που τόσο εκτιμούμε, μου έρχεται -κάτι σαν κομμάτι, ίσως κι ως προέκταση των όσων θίγει- μια λέξη:
"Aκρασία": το να γνωρίζεις, να αναγνωρίζεις το σωστό, αλλά να καταλήγεις στο να επιλέγεις το εν γνώσει σου λάθος! Τη λάθος στάση, θέαση και πράξη ή το να μην πράττεις τίποτα εκεί που κάτι θα μπορούσες να κάνεις, μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία, κάτι! Οι άνθρωποι - οι κατά πολύ περισσότεροι;- έχουν γίνει "ακρατείς".. Δυσκολεύονται ή αρνούνται να πράξουν, αν και μέσα τους γνωρίζουν, ξεχωρίζουν, αναγνωρίζουν, αλλά κωλύονται, δειλιάζουν ή απλώς επιλέγουν να συρθούν πίσω από το αντικειμενικά λάθος, γίνονται δέσμιοί του, το αναπαράγουν. Ή απλώς συναινούν, το αποδέχονται ως μη αναστρέψιμη πραγματικότητα.."Ακρασία" στην προσωπική, την κοινωνική κι επαγγελματική, τη δημόσια και πολιτική ζωή. Ένα συλλογικό ασυνείδητο βεβαρυμένο από τέτοιες δυσαρμονικές δονήσεις.
 Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Οι άνθρωποι εθελούσια κλεισμένοι σαν κατάδικοι στον μικρόκοσμο της κακομοιριάς τους και της εσωτερικής αγανάκτησης δίχως όμως αντίκρισμα στην ευρύτερη μεγάλη εικόνα της δυστοπίας, ενδίδουν και υποτάσσονται τελικά στο είδωλο που τους τρομάζει στον καθρέφτη.
 Εθελοτυφλώντας, παραχαράσσοντας έννοιες και νοθεύοντας ερμηνείες, βλάπτοντας τόσο τον ίδιο τον εαυτό τους όσο και τους άλλους. Αυτο-καταστροφικοί, με αλλοιωμένα χαρακτηριστικά να καθρεφτίζουν τη μαυρίλα έσωθεν κι έξωθεν, μετατρεπόμενοι σε διάφορες εκφυλισμένες εκδοχές αυτού που θα'πρεπε να απέχει παρασάγγας από τις μορφές που τελικά υιοθετεί: Σε αλλόκοτες σκιές και φαντάσματα, σε σταβλιζόμενα ζώα, σε φοβισμένα θεριά και φοβισμένα εξημερωμένα κοπάδια, σε δυσλειτουργικά όντα και μόνο με τη γνώση του θανάτου που προκαλεί τη ματαιοδοξία και τη ματαιότητα των πόθων τους και της αλαζονίας του κατεστημένου και των σειρήνων του. Σε υστερικά πλάσματα λόγω ανασφάλειας και δυστυχισμένα ανθρωπάκια λόγω της πλεονάζουσας, υπερελεγκτικής ασφάλειας. Σε ασθενείς που ζητούν απεγνωσμένα θεραπεία στην απόκτηση τεχνολογικών λαμπιονιών, στην αέναη κατανάλωση ακόμη κι αν τους είναι αχρείαστη ή επιζήμια για την τσέπη τους. Σε επαναστάτες πάσχοντες από "κινητικά προβλήματα" και με δεκανίκια τις ανακυκλούμενες προκαταλήψεις και την αδιαλλαξία, σε στρατιωτάκια που εκτελούν πειθήνια διαταγές επικίνδυνα βλακών, σκοταδόψυχων, αποκρουστικών ανωτέρων. Σε αλυσοδεμένους σκλάβους που αγαπάνε την ασφάλεια της οικειότητας των αλυσίδων τους. Σε θύματα περιοριστικών και ανήλιαγων ορισμών, σε υπερήφανους ημιμαθείς που υπερασπίζονται την ημιμάθεια και στην ουσία την -ηθελημένη- άγνοιά τους με σθένος όταν τρίζουν τα θεμέλιά της..

 Κι εδώ βρίσκω μια υπερβατική σύνδεση στα λόγια του αινιγματικού καλλιτέχνη, μεγάλου εξερευνητή του αχανούς χαοτικού σύμπαντος που λέγεται ασυνείδητο, του πρεσβευτή της απόλυτης ελευθερίας πάνω από κάθε ρευστή πραγματικότητα που διεκδικεί θέσφατη παγίωση. Του Μάγου Όστιν Όσμαρ Σπέαρ (1886-1956):

 " Ποια μπορεί να είναι η ασχήμια που προσβάλλει; Μήπως έχει να κάνει με την αφηρημένη σκέψη ότι κάποτε θα πρέπει να αλλάξετε τον τρόπο σκέψη σας και ότι κομπάζετε για ό,τι το μυαλό σας περιέχει; Πάντοτε θυμάστε αυτό που έχετε ξεχάσει, αλλά ίσως σήμερα να είναι η μέρα που θα πειστείτε να πιστέψετε σε ό,τι κάποτε δυσπιστούσατε. Τώρα όμως, αν το σήμερα είναι απλώς το αύριο με μόνη διαφορά το περιτύλιγμα, τότε το αύριο είναι το σήμερα, η μέρα της σήψης. Κάθε μέρα αυτό το σύμπαν καταστρέφεται. Γι'αυτό το λόγο έχετε και συνειδητότητα. Δεν υπάρχει ζωή και θάνατος. Τέτοιες ιδέες θα πρέπει να είναι το λιγότερο κωμικές "

Όμως, αν μέσα στον άνθρωπο σπινθηρίζει ακόμη κάτι; Κάτι που το είχε σε μεγάλα αποθέματα να τον θερμαίνει και να τον εμπνέει από την παιδική ηλικία; Το Δέος μπροστά σε όλα τα θαύματα, τα μυστήρια που περιμένουν να ανακαλυφθούν, τα Άγνωστα εδάφη που βρίσκονται πάντα εκεί, τόσο κοντά και τόσο μακριά, για να εξερευνηθούν και να χαρτογραφηθούν, παρά το ρίσκο και τα εμπόδια που υπάρχουν για να ανδρώνουν και να υψώνουν τον εξερευνητή, τον οδοιπόρο και ονειροπόλο, αυτόν όμως που δεν ανήκει ούτε καν στα ίδια του τα όνειρα. Κάτι ευρύτερο, κάτι που συντονίζεται με εσωτερικούς πανάρχαιους ανέμους και συναντά τον Τοτεμικό Εαυτό για να δώσει μορφή στο Αδιαμόρφωτο, κάτι προκλητικά ελεύθερο..  Αυτόν ή αυτήν που δίνει μορφή στην πραγματικότητα, έχοντας τη μαγική δίψα της ανακάλυψης και τη μαγεία της παιδικής ψυχής να τα βρίσκει με τη σοφία και τη μυστική δύναμη της Θέλησης του μάγου.

Μοιάζει, αλήθεια, να έχω αρχίσει να ξεφεύγω πολύ σε σχέση με τους αρχικούς μου προβληματισμούς; Μια στροφή, κι έξοδος προς "αλλού", από την ευθεία του δρόμου της γραμμικής σκέψης, ίσως. Κι αν είναι έτσι πειράζει; και ποιους; Είπαμε: Εσωτερικοί άνεμοι, πνοή ελευθερίας που αρέσκεται συχνότατα σε περίεργα μονοπάτια για να βρει -ή να κατασκευάσει- ολάνοιχτες λεωφόρους. Έτσι είναι ή μπορεί να γίνουν αυτά, δυστυχώς ή ευτυχώς.

 Τα νήματα, οι θηλειές, οι ιστοί που μας κρατάνε αδρανείς και τρέφονται από την Ενέργειά μας και την έλλειψη αυτοεπίγνωσης είναι για να σπάνε, να αποδομούνται, να σκορπίζονται στους ευμετάβλητους αέρηδες που συνέχουν την "πολύτιμη πραγματικότητά μας". Το Χάος σφύζει από απιθανότητες που καταρρέουν σε πραγματικότητες, σε ένα καλειδοσκόπιο ασχημάτιστων ακόμη επιλογών και μορφών που έχουν τη δύναμη να πλάθονται και να δημιουργούν κόσμους. Μένει μόνο να ξυπνήσουμε και να απο-προγραμματίσουμε τους εαυτούς μας. Πόσα θαύματα μας περιμένουν, πόσες δυνατότητες να αδράξουμε, πόσα σύνορα να διαβούμε και πόσα όρια για να πειραματιστούμε..



Ο Ένοικος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου