Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018

" ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΟ ΣΤΗ ΣΑΜΣΑΡΑ "


 της Αριάδνης Γερούκη

Η ΕΚΜΑΘΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΥ είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί κανείς να κάνει στο εαυτό του. Γιατί μόνο μέσα από το διαλογισμό μπορείς να κάνεις το ταξίδι που θα σε οδηγήσει στην ανακάλυψη της αληθινής σου φύσης. Και στη διαδικασία αυτή βρίσκεις αυθόρμητα τη σταθερότητα και την εμπιστοσύνη που χρειάζεσαι για να ζεις καλά και για να πεθάνεις καλά. Όλοι οι δάσκαλοι όλων των πνευματικών παραδόσεων συμφωνούν σε αυτό: ο διαλογισμός είναι ο δρόμος για την αφύπνιση. Όταν ασκούμε το διαλογισμό, είναι σαν να φέρνουμε το νου μας «πίσω στο σπίτι». Χαλαρώνουμε και αφήνουμε μια-μια με τη σειρά τις χειρολαβές της νεύρωσής μας. Όταν φέρνουμε το νου μας πίσω στο σπίτι, στην αρχή μπαίνουμε σε αυτό που ονομάζεται κατάσταση «γαλήνιας παραμονής» (σανσκριτικά: Σάματα, θιβετανικά: Σίνε). Η γαλήνια παραμονή έρχεται μέσα από την προσοχή, την επίγνωση και την παρατήρηση της κίνησης του νου μας. Οι σκέψεις έρχονται και φεύγουν κι εμείς παρατηρούμε το θέατρο σκιών του νου μας χωρίς να παρεμβαίνουμε. Στη συνέχεια όμως, όταν ο νους μας επιστρέφει σπίτι, γίνεται ένα μικρό θαύμα: στρέφεται προς τα μέσα και αναπαυόμαστε «στη φύση του νου» (σανσκριτικά: Βιπάσανα, θιβετανικά: Λάκτονγκ). Σκεφτείτε την προσκόλλησή μας σαν μια φυλακή. Ό,τι κι αν εμφανίζεται στη ζωή μας σαν αντικείμενο προσκόλλησης, φυλακίζει τις αισθήσεις, τις σκέψεις, το σώμα και το νου μας. Η χαλάρωση απελευθερώνει το νου από αυτή τη φυλακή. Αντιλαμβανόμαστε ότι όλη η σύγχυση, ο φόβος, η ανασφάλεια, η μιζέρια, το ανικανοποίητο, η μνησικακία και η δυστυχία μας είναι αποτέλεσμα ακριβώς αυτής της προσκόλλησης στις ιδέες και τα αντικείμενα που θεωρούμε απαραίτητα για να «είμαστε
καλά». Όσο βαθαίνει η εμπειρία του διαλογισμού μας, τόσο μεγαλώνει ο χώρος μέσα μας, απλώνεται αυτή η ψυχική γενναιοδωρία που μας κάνει να αφήνουμε τα πράγματα να συμβαίνουν χωρίς την υστερική μας εμπλοκή σε αυτά. Αφήνουμε χώρο στα πράγματα, στις καταστάσεις, στους ανθρώπους και στα συναισθήματά τους και παράλληλα αφήνουμε χώρο στην καρδιά μας, την ελευθερώνουμε από την προσκόλληση και την αφήνουμε να λιώσει μέσα στην έμπνευση…

Η ΧΑΛΑΡΩΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ που έρχεται με το διαλογισμό, σημαίνει να αφήνουμε το σώμα και τη σκέψη μας να χαλαρώσει από την ενέργεια της έντασης που έχουν δημιουργήσει στη διάρκεια της νευρωτικής ζωής μας γόρδιους δεσμούς και άλυτους κόμπους. Αφήνουμε όλες τις σκέψεις και τα συναισθήματα να καταλαγιάσουν αβίαστα. Δεν τα κρίνουμε, δεν τα απορρίπτουμε, δεν τρέχουμε πίσω τους, απλά τα αναγνωρίζουμε και τα αφήνουμε. Με έκπληξη θα δούμε ότι έχουν από μόνα τους την τάση να φεύγουν και να απομακρύνονται, αφήνοντας στη θέση τους μια αίσθηση ηρεμίας και γαλήνης, αυτοαποδοχής και γλυκύτητας απέναντι στον εαυτό μας και στους άλλους. Αυτή η γλυκύτητα και η γαλήνη είναι σαν το φεγγάρι της «φύσης του νου». Το φως του απλώνεται κρυστάλλινο και απομακρύνει τις σκιές του συγχυσμένου νου μας. Οι Βουδιστές δάσκαλοι του διαλογισμού συνέχεια επαναλαμβάνουν πόσο εύπλαστος είναι ο νους. Πόσο εύκολα μπορούμε να δουλέψουμε μαζί του, να τον εκπαιδεύσουμε, να τον εξασκήσουμε σε αυτή την επίγνωση. Τα πάντα είναι εφικτά για έναν εξασκημένο νου. Η ειρωνεία είναι ότι είμαστε τέλεια εκπαιδευμένοι, κοινωνικά και ψυχολογικά, στη Σαμσάρα (στο φαύλο κύκλο της σύγχυσης). Έχουμε όλοι «διδακτορικά» στη Σαμσάρα! Είμαστε τόσο καλά εκπαιδευμένοι στην εξαπάτηση, στη ζήλεια, στον ανταγωνισμό, στο άγχος, στην προσκόλληση, στη θλίψη, στη μοναξιά, στην απληστία, στη ματαιοδοξία, στην αλαζονεία, στην ξεροκεφαλιά και την ημιμάθειά μας, έτοιμοι πάντα να ξεσπαθώσουμε με οργή απέναντι σε ό,τι ή όποιον δεν εναρμονιστεί με τις επιθυμίες μας… Είμαστε τόσο εξασκημένοι να αυγατίζουμε τις αρέσκειες και τις απαρέσκειές μας, που θαρρούμε ότι η ζωή και γενικά, οι άλλοι μάς χρωστάνε. Τρελαινόμαστε όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουμε. Τρελαινόμαστε και όταν τα πράγματα πάνε όπως τα θέλουμε. Όλη αυτή η παράνοια των έντονων «θέλω» και «δεν θέλω» αποτελεί το εισιτήριο της δυστυχίας μας. Ο αυθορμητισμός μας αναλώνεται αποκλειστικά στην αρνητικότητα. Μόλις στρίψει στη γωνία ο «φίλος» που αγκαλιάζαμε δυο λεπτά πριν, είμαστε έτοιμοι «να τον θάψουμε» στο διπλανό μας. Καμιά προσπάθεια για την αρνητικότητα. Είναι πάντα εκεί, μαζί μας…

ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΚΕΚΤΗΜΕΝΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ και τάσεις έρχεται να αντιπαλέψει η άσκηση του διαλογισμού, χωρίς ζόρι, χωρίς βία, χωρίς καταπίεση καμιά. Σαν τα ξερά φύλλα αρχίζουν και πέφτουν από μόνες τους.

Με αυτόν τον ανεπαίσθητο και αβίαστο τρόπο, με την απαλότητα της κάθε εισπνοής και εκπνοής, απελευθερώνουμε το νου μας από τις εμμονές και την αρνητικότητα και κάποιες στιγμές μπορεί ακόμη και να νιώσουμε την ευδαιμονία και τη διαύγεια που είναι οι εγγενείς ποιότητες του φωτισμένου του (θιβετανικά: Ρίγκπα). Πώς περιγράφεται από τους δασκάλους η φύση του νου; Μόνο ελλειπτικά, μόνο μεταφορικά. Σαν ένας άδειος ασυννέφιαστος ουρανός, σαν ένας πλατύς αρυτίδιαστος ωκεανός, σαν ένας ήλιος λαμπερός και διαυγής… Πώς να περιγράψει κανείς το άφατο, αυτή τη θεϊκή ουσία μέσα μας; Τίποτα δεν την εμποδίζει και διαπερνά τα πάντα. Όλοι μας έχουμε το κάρμα να ακολουθήσουμε το ένα ή το άλλο πνευματικό μονοπάτι. Οι δάσκαλοι όμως συνήθως μας ενθαρρύνουν ν’ ακολουθήσουμε ανεπιφύλακτα και μέχρι τέλους το δρόμο που μας εμπνέει περισσότερο. Αν συνεχίσουμε να ψαχνόμαστε από δω κι από κει, αποκτούμε εμμονή με την ίδια την αναζήτηση και γινόμαστε «πνευματικοί τουρίστες», μαζεύοντας άχρηστους σκονισμένους φακέλους γνώσεων και τεχνικών στα παραφορτωμένα ράφια της συνείδησής μας. Τίποτα από αυτά όμως δεν μας βοηθά ουσιαστικά να αλλάξουμε, δυστυχώς. Η αλλαγή μέσα μας έρχεται μόνο μέσα από τη φρέσκια στιγμή της άσκησης της παρουσίας σε κάθε ευκαιρία στη ζωή μας. Η πνευματική άσκηση είναι κάτι ζωντανό, ένα διαρκές παρόν που πάλλεται και μεταστοιχειώνει την εμπειρία μας. Ο ίδιος μας ο νους της κάθε στιγμής είναι το στοιχείο της πνευματικής αλχημείας μας. Είναι ο «ελέφαντας στο σπίτι», που έλεγε ο μεγάλος PatrulRinpoche το 19ο αιώνα: «Μην τον αφήνετε μόνο στου στο σπίτι και πάτε να ψάχνετε τα ίχνη του στη ζούγκλα!»

Το άρθρο της Αριάδνης Γερούκη Διδακτορικό στη Σαμσάρα δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο ΑΒΑΤΟΝ 153


το διαβάσαμε στις εκδόσεις ΑΡΧΕΤΥΠΟ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου