Χωρίς Βαρύτητα!

ΤΟ " nο Gravity Zone" αποτελεί το παιδί του ιστότοπου γνωστού ως "ενάντια στην επιπεδούπολη" (antidras.blogspot.gr). Με ορμητήριο αυτό το χώρο, ανοίγουμε τα φτερά μας για πτήσεις προς θαυμαστούς, παράξενους, φιλόξενους κι αφιλόξενους, μα σίγουρα θαυμαστούς ορίζοντες. Μακρινούς ή κοντινούς, "εσωτερικούς" κι εξωτερικούς. Μεταφέρουμε εδώ κι επιλεγμένα κείμενα, δικά μας κι όχι μόνο, από το παλιό μπλογκ. Το "παλιό μας σπίτι" θα συνεχίζει να μας φιλοξενεί και αυτό και να αποτελεί σημείο αναφοράς και για καινούργιες εδώ αναρτήσεις μας.
Η
υπέρβαση των ανθρώπινων όντων προς ανώτερα (κι άρα ποιοτικότερα) επίπεδα ύπαρξης αποτελεί, όπως το βλέπουμε εμείς, αποτέλεσμα των ιδιοτήτων εκείνων που συνιστούν το μεγαλείο του ανθρώπου: Απλότητα, Ανεξαρτησία Αντίληψης, Αμφισβήτηση των συλλογικά αποδεκτών καταστάσεων και παραστάσεων, Περιέργεια, Φαντασία, Εκστατική διαίσθηση, Εκστατικός Θαυμασμός. Κι εμείς σκοπεύουμε στο νέο εγχείρημά μας να αδράξουμε κι αυτές τις ποιότητες που διαμορφώνουν κι ανάλογες διαδρομές κι αφηγούνται ιστορίες για "περιοχές μυθικές ή απαγορευμένες" .
(Ποιοι άραγε ορίζουν τι είναι μύθος ή απαγορευμένο ή απρόσιτο για τις μάζες και πόσοι ακόμη κι αυτοαποκαλούμενοι ή θεωρούμενοι ως "επαναστάτες" ενστερνίζονται αυτές τις οδηγίες;)
Κάτι μέσα μας μάς τρώει να αιωρηθούμε πάνω απ'όλη την ακαμψία και στατικότητα και πάνω απ'όλες τις παρανοήσεις του κόσμου, χαράσσοντας ρότα για τη λεωφόρο των...άστρων! Κάνοντας και μια απαραίτητη στάση στο "Μπαράκι στην Άκρη του Γαλαξία", ωθούμενοι από μια αρχέγονη μέθη, για να γευτούμε παράξενα ελιξίρια, μεθυστικά κοκτέηλ αστρικής σκόνης, κοσμικής ακτινοβολίας και φλεγόμενα υπολείμματα αστρικών (κι όχι μόνο) συστημάτων, με παγάκια από την ουρά αλητήριων αστεροειδών.
Και για να καταφέρουμε αυτά κι ακόμη περισσότερα, πρέπει να αφήσουμε τη...βαρύτητα πίσω μας. Χωρίς να ξεχάσουμε να πατάμε και γερά στο έδαφος!

Bρίσκεστε σε "no Gravity Zone" λοιπόν! Γιατί είμαστε ονειροπόλοι και με αιτία:

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ (του ανιχνευτή)


Ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει τον δρόμο του μόνο στο φως του φεγγαριού. Τιμωρία του είναι ότι βλέπει το ξημέρωμα πριν τον υπόλοιπο κόσμο. - ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Αυτή είναι και η κατάρα του! Η πιο γλυκιά και πικρή συνάμα, η πιο αποκηρυγμένη και γι'αυτό ανεκτίμητης αξίας, η πιο επικίνδυνη και γι'αυτό άξια μόνο για όσους αντέχουν να τη βαστάξουν, η πιο μαγική και συνάμα απαιτητική, η πιο δύσκολη να περιγραφεί με τη συνηθισμένη μορφή ανθρώπινης έκφρασης, κατάρα του κόσμου ετούτου.
Αλλά τι θα'τανε ο κόσμος χωρίς τους "καταραμένους" του; Αν όχι καταδικασμένος, από πολύ παλιά, σε έλλειψη οξυγόνου και σε πλήρη μαρασμό;

Ονειροπόλοι είναι αυτοί που, με τις (μυστηριώδεις για την κοινή λογική) ενοράσεις και τα όνειρά τους και τη διάθεσή τους να γυρέψουν την εκπλήρωσή τους, επιτρέπουν ακόμα στη γη να γυρνάει!
Oνειροπόλοι είναι αυτοί που βλέπουν όσα οι πιο πολλοί αδυνατούν ή αρνούνται να δουν, γιατί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη βολή του δοσμένου, καθιερωμένου πλαισίου. Αυτοί που ανακαλύπτουν τις εικόνες πίσω από τις εικόνες ή ανοίγουν το δρόμο προς νέους κόσμους εκεί όπου οι παλιοί αργοπεθαίνουν και σβήνουν.
Αλλά αυτό έχει πάντα τίμημα και τις περισσότερες φορές πολύ σκληρό.
Ονειροπόλοι είναι κι αυτοί που συχνά οδηγούνται στο γλυκόπικρο καταφύγιο της μοναξιάς και στην τρέλα που επίσης συχνά συνοδεύει την "ιερή μέθη" τους. Αυτοί που, διόλου σπάνια, συντρίβονται κάτω από όλη την κακότητα, τη μικροψυχία και το φθόνο που ξεχειλίζει στον κόσμο.
Αλλά και αυτοί οι οποίοι σαν τους τρελούς αλήτες που σέρνονται από μια πλανεύτρα εσωτερική μούσα: "ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό' (να θυμηθούμε και τον Τζακ Κέρουακ στο βιβλίο του "on the road")

Και αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι... " ο ταξιδιώτης παίρνει μονάχα ένα δρόμο. Ο ονειροπόλος τους παίρνει όλους. "(Julos Beaucarne)

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2018

Ο ηρωισμός των "συνηθισμένων ανθρώπων"

Το αυθεντικό ανθρώπινο ον είναι ένας από εμάς, που ξέρει ενστικτωδώς τι δεν πρέπει να κάνει και επιπροσθέτως αρνείται κάθετα να το κάνει. Θα αρνηθεί ακόμα κι αν αυτό έχει τρομερές επιπτώσεις σε αυτόν και σε αυτούς που αγαπά. Αυτό για μένα είναι το απόλυτα ηρωικό χαρακτηριστικό των συνηθισμένων ανθρώπων. Λένε όχι στον τύραννο και μετά δέχονται ήρεμα τις επιπτώσεις της αντίστασής τους. Τα κατορθώματά τους μπορεί να είναι μικρά και σχεδόν πάντα απαρατήρητα, αμνημόνευτα απ'την ιστορία. Τα ονόματά τους δεν τα θυμάται κανείς, όχι ότι αυτοίοι αυθεντικοί άνθρωποι περιμένουν να τους θυμούνται. Βλέπω την αυθεντικότητά τους μ' έναν αλλόκοτο τρόπο. Όχι στην προσπάθειά τους να κάνουν μεγάλες ηρωικές πράξεις, αλλά στην ήσυχη άρνησή τους. Στην ουσία κανείς δεν μπορεί να τους εξαναγκάσει να είναι κάτι που δεν είναι.  ΦΙΛΙΠ Κ. ΝΤΙΚ
-παρμένο από τη συλλογή με σπάνια προσωπικά του κείμενα "Εναλλακτικές πραγματικότητες", μια συλλεκτική έκδοση του περιοδικού Mystery -

Kι εδώ ανακαλώ κάποια λόγια του ανιχνευτή : " Έτσι γίνονται οι άνθρωποι αυτό που δεν είναι, το οποίο νόμιζαν οι ίδιοι για τον εαυτό τους και οι άλλοι για τους ίδιους. Με το να κάνουν όλα όσα νόμιζαν ότι δεν μπορούνε να κάνουν. "

Για εμένα, "συνηθισμένοι άνθρωποι δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα ακόμη κι αν δεν το ξέρουν ή δεν το'χουν συνειδητοποιήσει. Το
αντίθετο  είναι ένας από τους μεγαλύτερους μύθους ή πονηριές που σκόπιμα διοχετεύονται από πάνω προς τα κάτω. Για ευνόητους λόγους. Ο "συνηθισμένος άνθρωπος", ο "ανθρωπάκος" δεν αμφισβητεί, δεν αμφιβάλλει, δεν ψάχνεται, δεν εξεγείρεται, κατ'αρχήν ενάντια στον "συνηθισμένο του εαυτό". Μασάει και αναμασάει, ακόμη κι απρόθυμα, το κουτόχορτο και τα δηλητήρια και τα ανθυγιεινά ψέματα και την ιδεολογική ηλιθιότητα με τα οποία τον βομβαρδίζουν και τον μπουκώνουν καθημερινά οι εξουσιαστές αυτού του πλαστού κατασκευάσματος. Που λέγεται πραγματικότητα, κανόνες και νόρμες που τη διέπουν.

 Κι όμως. Σε κάποια λαθραία στιγμή μέσα στα σαπιοκάραβα που πλέουν δίχως νηφαλιότητα και όραμα στους ωκεανούς του κόσμου μας, σε κάποιο ανύποπτο για τους φύλακες ρήγμα στους τοίχους των κελιών της καθημερινότητας, μπορεί να εισχωρήσει όχι απλά το φως. Αλλά οι ακτίνες ενθάρρυνσης των απογοητευμένων, αφύπνισης των κοιμισμένων, επούλωσης των πληγών των χρόνια πληγέντων, ανάστασης των ζωντανών-νεκρών και βυθισμένων στο λήθαργο της ύπνωσης. Από πού έρχονται; Από κάπου ψηλά; από κάπου "αλλού"; ή από κάπου κρυμμένου απ'τα αλλοιωμένα λόγω υπουλίας και μίσους πρόσωπα των "επαγγελματιών της μικρότητας και μετριότητας", των χαφιέδων και πρακτόρων "εδώ"; από κάπου "έξω" ή από κάπου ανεξερεύνητου κι εν υπνώσει "μέσα"; Να σου πω..τι σημασία έχει τελικά αυτό; Σημασία μεγαλύτερη έχει ότι ο "συνηθισμένος άνθρωπος" παύει, ακόμη κι αργά αλλά σταθερά κι αποφασιστικά, να φέρεται και να πορεύεται σαν δυσλειτουργικό βιολογικό ρομπότ!
 Αλλά σαν αυτόφωτη, αυτόνομη, αυτόβουλη οντότητα. Και γίνεται ένα μη προβλέψιμο, ρωμαλέο, ακατάδεχτο στην υιοθέτηση ρόλων -  Ρόλοι...  -,  μεταμορφωμένο ανθρώπινο ον, που βλέπει πια πολύ πιο μακριά από τον στενάχωρο και προβλέψιμο, χειραγωγούμενο μικρόκοσμό του. Πολύ πιο μακριά απ'όλους τους παρόμοιους σαν το δικό του μικρόκοσμους και τις μη αυθεντικές αφηγήσεις και θρασύδειλους μπαμπούλες που τους λυμαίνονται.

Ώστε να ορθώσει το ανάστημα, με τους δικούς του μικρούς -αν και μεγάλους στην ουσία τους- αλλά σημαντικούς τρόπους, μπροστά σε εκείνους. Εκείνους τους αθεράπευτα ψεύτες και παραχαράκτες της αλήθειας, τους άθλιους και τους συνωμότες. Που ξέρουν μόνο να παίρνουν χωρίς να δίνουν, μόνο να διατάζουν χωρίς να εισακούουν, να άρχουν χωρίς να δίνουν κανέναν λόγο και καμία αξία στους αρχόμενους, να αφαιρούν ζωές κι όχι να τις τιμούν ή να προσφέρουν ζωή. Και αυτή την υπέρβαση την κάνει χωρίς να περιμένει αναγνώριση, δάφνες, ίδρυση στρατευμένων ομάδων στο όνομά του. Και στο τέλος λιώνει σαν μυθικό κερί και γίνεται ένα με τη γλώσσα των ανέμων και τα πιο παράξενα και σημαδιακά όνειρα των σκλάβων. Και ναι, αν κατά τον Όργουελ η άρθρωση της αλήθειας σε καιρούς παγκόσμιας εξαπάτησης αποτελεί επαναστατική πράξη, τότε κι αυτή η στάση του -πρώην- συνηθισμένου ανθρώπου είναι μια ηρωική στάση..

Ο Ένοικος...



 " Oι πιο σημαντικές γνώσεις έχουν ανακαλυφθεί από κοινούς και παραγνωρισμένους κι όχι από δημοφιλείς ανθρώπους. Η απάντηση στο εύλογο ερώτημα είναι ότι οι δημοφιλείς άνθρωποι ασχολούνται με δημοφιλή θεάματα " ΡΟΤΖΕΡ ΜΠΕΪΚΟΝ


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου